Εδώ... Λιλιπούπολη

Pan Pan

2012-01-13T18:46:00.007+02:00

Ταράτσες και αστικές κεραίες τηλεόρασης σε πορτοκαλορόζ φόντο, κορίτσια με ροζ ποδήλατα σε ατέλειωτες απογευματινές βόλτες, oι ανθισμένες αμυγδαλιές στην αυλή του σχολείου που κήρυτταν επισήμως το τέλος του χειμώνα, παγωτό πατούσα της έβγα το καλοκαίρι στα 7, μίλκσεικ φράουλα από τα mc donald's στα 17, strawberry μαργαρίτες στον πεζόδρομο της Κλειτίου στα 27, η Σνεζάνα και ο Βασίλης του "Ροζ", το εσώφυλλο της “Φτηνής Ποπ για την Ελιτ”, οι απίθανες ροζ περούκες της Νάταλι και της Σκάρλετ, το ολοδικό μου "Pink Love" (αλλά και το "Pink Glove"), η Yoshimi ενάντια στα ροζ ρομπότ, οι ροζ μπαλαρίνες σε ένα μοναχικό χορό στο “Me and You and Everyone We Know”, το ροζ background στο ost του Royal Tenenbaums που προσπαθεί να ομορφύνει την θλίψη, ο γαλλικός καφές με φόντο την ροζ ταπετσαρία στο Si Doux, οι "φραουλένιες πεδιάδες/ οι γραμμικές κοιλάδες", ένα μικρό δωμάτιο που κάθε καλοκαίρι, ακριβώς στις οχτώ, γεμίζει ροζ φως.

'Ολες αυτές οι κουκκίδες πάνω στον ουρανό, μέσα σε 30 περίπου λεπτά.

Pan Pan - "that pink dot up in the sky".

clear like now by pan pan on Grooveshark

No Clear Mind

2012-01-03T22:46:00.015+02:00

Τους No Clear Mind τους πρωτοάκουσαμε κάπου το 2008 με το απίστευτο "Static", που αποτελούσε μέρος ενός εξαιρετικού split ep της Οrila records με τον Matteus και ξεχώριζαν τόσο για την μουσική τους (που ισορροπούσε ανάμεσα στην ησυχία της κρεβατοκάμαρας και την μελωδία της φύσης) όσο και για τις επιρροές τους (Piano Magic, Boards of Canada, Sebastien Schuller μεταξύ άλλων).. Kάπου στην πορεία, τα ίχνη του group χάθηκαν.

Προχτές, εντελώς τυχαία, βρεθήκαμε μπροστά στο "Dream is destiny", ένα κομμάτι που εκτός από την εμπνευσμένη του ονομασία (από το "Waking Life" του Richard Linklater, αν όντως έχει "βαπτιστεί" από εκεί) κουβαλάει μπόλικο συναίσθημα και drums που παρασέρνουν σε άλλες διαστάσεις ένα μοναδικό ηχητικό κομψοτέχνημα, ενώ η συλλογή από τις ηχογραφήσεις τους "Dream is destiny (rough takes)", διακατέχεται από μία αργόσυρτη και λαμπερή δύναμη, που θα σας καθηλώσει.

dream is destiny by No Clear Mind on Grooveshark

High Fidelity #18 [songs of 2011]

2011-12-30T09:51:00.012+02:00

1. Zomby - ‘Natalias' song’

Για τα ρώσικα φωνητικά.

Natalia's Song by Zomby on Grooveshark

2. Radiohead - ‘Staircase’

Γιατί gravity always wins.

Staircase by Radiohead on Grooveshark

3. Wild Beasts - ‘Bed of Nails’

Για τον περίπατο στους δρόμους του Παρισιού.

Bed Of Nails by Wild Beasts on Grooveshark

4. Wye Oak - ‘Civilian’

Για το ξέσπασμα από το 1:19 μέχρι το τέλος.

Civilian by Wye Oak on Grooveshark

5. Mushy - ‘Faded heart’

Γιατί είναι σκοτάδι.

Faded heart by Mushy on Grooveshark

(+1). Kavinsky (ft. Lovefoxxx)- ‘Nightcall’ (2010)

Για το Drive.

Nightcall by Kavinsky on Grooveshark

HTRK

2011-12-28T18:35:00.003+02:00

Πάντα υπήρχε κάτι σαγηνευτικό στις δυνατές επιστροφές.. ιδιαίτερα όταν αυτές συνοδεύονται από μία απώλεια. Υπνωτικό, ερωτικό, τραγικό, βασανιστικό, φοβισμένο και ανατριχιαστικό, το "Work (work, work)" των HTRK ήταν το άλμπουμ που ακούσαμε περισσότερο στο τέλος της χρονιάς.

Love Triangle by HTRK on Grooveshark

Religious Knives

2011-12-28T17:40:00.006+02:00

Μαύρο, σκοτεινό αλλά ιδιαίτερα εθιστικό. Το "Smokescreen" από την ιδιαίτερη Sacred Bones ήταν σίγουρα ένας από τους πλέον ενδιαφέροντες φετινούς δίσκους, κυρίως λόγω της ατμόσφαιράς του και της διαφορετικής αισθητικής του και το 'The message' περιλαμβάνει συμπυκνωμένη όλη την ουσία της μουσικής των Religious Knives.

The Message by Religious Knives on Grooveshark

Peaking Lights

2011-03-03T11:36:00.010+02:00

Οι Peaking Lights είναι ένα powercouple που παίζει κάτι ανάμεσα σε hypnagogic pop και psychedelic reggae. Όσο ασύνδετα μοιάζουν αυτά τα είδη μεταξύ τους άλλο τόσο στέκεσαι μαγεμένος στον τρόπο που έχουν βρει να τα συνδυάζουν επικίνδυνα και εύστοχα, φτιάχνοντας ένα παραισθησιογόνο μουσικό καλειδοσκόπιο θυμίζοντας σε αρκετά σημεία πρώιμους Gang Gang Dance... Το ίδιο το ντουέτο τονίζει πως η μουσική τους αποτελεί το τέλειο soundtrack για περπάτημα σε μυστηριώδη μέρη και στοιχειωμένες γειτονιές, καθώς και νυχτερινές βόλτες με ποδήλατο... Στο δεύτερο –υπέροχο- άλμπουμ τους “936”, (προηγήθηκε το “Imaginary falcons” του 2009) έχουν κατορθώσει να φιλτράρουν αριστοτεχνικά ‘70s κιθάρες μαζί με αργόσυρτες μελωδίες και φωνητικά, υφαίνοντας όσο πιο πλούσια μπορούν τον ήχο τους...

Αυτή είναι μουσική για σύγχρονους easy riders ανεξαρτήτως μέσου, για τα βαρεμένα παιδιά της πόλης, για όλους όσους θέλουν να καταπιούν μουσικά τριπάκια και να παραμείνουν για ηχοστιγμές εκεί. Οι Peaking Lights μόλις έβγαλαν ένα δίσκο που τείνει να δένει με κάθε ακρόαση και με τραγούδια όπως το αριστουργηματικό ‘All the sun that shines’, το ξεσηκωτικό (και προσωπικό αγαπημένο) ‘Tiger eyes (laid back)’ ή το βγαλμένο από τροπικά κλίματα ‘Birds of paradise (dub version)’ το αποδεικνύουν καλυτέρα.

How to dress well

2011-02-23T13:03:00.010+02:00

Όπως μερικά βιβλία στοιβάζονται σε ένα δωμάτιο περιμένοντας εσένα να τα διαβάσεις κάποια στιγμή, έτσι περιμένουν να σε συναντήσουν μερικοί δίσκοι και τραγούδια. Τον How to dress well τον είχα πρωτοσυναντήσει πέρυσι το καλοκαίρι με το video του ‘Lover's start’ όπου για να είμαι ειλικρινής με συνεπήρε περισσότερο ο Jacques Brel από το ίδιο το τραγούδι. Το album “Love remains” το είχα προσπεράσει αδιάφορα.. Προχτές βράδυ άκουσα όπως έπρεπε το ‘Suicide dream 2’: να στέκεται και να λάμπει μόνο του και μέχρι να αποκοιμηθώ είχα αυτά τα απόκοσμα φωνητικά στο κεφάλι μου.

High Fidelity (#17)

2011-02-21T19:23:00.078+02:00

1. Radiohead - ‘Lotus flower’

Το να περιγράψω την μουσική του υπεραγαπημένου μου συγκροτήματος -για την ακρίβεια την αύρα της- μου φαντάζει δύσκολο. Ακόμη περισσότερο αδύνατο είναι το να κλείσω μέσα σε λίγες λέξεις την διαρκή επίδραση της πορείας των Radiohead επάνω μου. Με το νέο τους δίσκο φαίνεται να διχάζουν, αν και συνθετικά δημιουργούν μια αλχημεία τόσο μυστήρια και ξεσηκωτική όσο η ίδια η φύση της μουσικής. Όσο εξελίσσουν με νέες διαδρομές τις πορείες στους χάρτες τους, όπως με το "King of limbs", τόσο περισσότερο θα τους εκθειάζω. Αφήνοντας πίσω κάθε προσδοκία και σύγκριση.

2. PJ Harvey - ‘All and everyone’

Μια άλλη αγαπημένη επιστροφή, μια εμμονική αναμονή. Mετά το σπουδαίο "White chalk" η ίδια η Polly δείχνει να αψηφάει τις όποιες προσδοκίες έχεις και τελικά σε πηγαίνει εκεί που θέλει εκείνη. Το "Let England shake" είναι μεγαλεπήβολο και επιβλητικό, με ένα στρογγύλεμα των άγριων επιφανειών που μπορεί μεν να της στερεί κάτι από την άγουρη δύναμη των δίσκων της μέχρι και το "Is this desire?", από την άλλη όμως διαθέτει την ωριμότητα να μετατρέπει τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης σε λυτρωτικά τραγούδια. Το ‘All and everyone’ είναι ένα από αυτά.

3. Josh T. Pearson - ‘Sweetheart, I ain't your Christ’

Από την άλλη, ο κύριος Pearson (βασικό μέλος των παλαιών γνώριμων Lift to experience) συνεχίζει να εκπέμπει ηδονική εγκατάλειψη. Το "Sweetheart, I ain't your Christ’ διαθέτει μια πυκνή και αδιαπέραστη ατμόσφαιρα που στρέφεται συνεχώς προς τα μέσα. Με κύρια χαρακτηριστικά μια μελωδία που γλιστράει σαν γυμνή λεπίδα πάνω σε μετάξι και με συναισθήματα που αντικρούονται και αλληλοσυμπληρώνονται την ίδια στιγμή. Εξαιρετικό τραγούδι ενός δίσκου ("Last of the country gentlemen") που μπορεί να μην είναι άμεμπτος, ούτε αψεγάδιαστος ίσως όμως για αυτό να είναι τόσο γοητευτικός.

4. Mode Moderne - ‘Sudden changes’

Το ηχητικό comeback στους Joy Division και το σκοτεινό new wave των 80s μας ήρθε πέρυσι από την Ρωσία με τους Motorama και τώρα είναι η σειρά του Καναδά. Mode Moderne λοιπόν και ένας πανέμορφος δίσκος που αφηγείται ιστορίες φαντασμάτων που στοιχειώνουν τους αυτοκαταστροφικούς ήρωες των τραγουδιών. Όσοι μαγεύονται από τέτοιες ιστορίες, θα λατρέψουν όλο το "Ghosts emerging"... Cheers στο Sound injections που μας τους σύστησε.

5. Young Galaxy - ‘We have everything’

Παραμένουμε στον Καναδά, όμως εδώ απουσιάζει το σκοτάδι και την θέση του παίρνουν πολλές ακτίδες φωτός. Το "Shapeshifting" των Young Galaxy αποτελείται από φανταστική dream pop, συστήνεται σε όλους, πίνεται μονορούφι και σε τακτικές δόσεις.

Ryan Gosling - ‘You always hurt the ones you love’

Θα μπορούσα να ακούω για ώρες την φωνή του Ryan Gosling σε τούτη την διαμαντένια διασκευή, στην πιο χαρακτηριστική σκηνή του αληθινού-μέχρι-το-κόκκαλο "Blue Valentine"... Όσοι δεν χορταίνουν την μικρή διάρκεια του τραγουδιού ας βάλουν να ακούσουν ξανά τον προπέρσινο (υποτιμημένο) δίσκο των Dead Man's Bones.

Nicolas Jaar - "Space is only noise"

2011-02-07T11:46:00.019+02:00

Release date: 14/02/11

Label: Circus Company

Tags: electronica, minimal, downtempo

Links: official site, soundcloud, last.fm, myspace

Μας είχε συστηθεί με το απίθανο "Mi mujer" πέρυσι, και μας αφήνει καθολικά άφωνους στο πρώτο άκουσμα του “Space is only noise”. Η παράλληλη παραδοχή που σε κερδίζει ολοκληρωτικά είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν 20χρονο τύπο που διαθέτει την μαγική ικανότητα (συνθετική δεινότητα ονομάζεται) στο να σχηματίζει μουσικά παζλ από δεκάδες ήχους και ακόμη περισσότερα μουσικά είδη. Κάτι που πηγάζει ελευθέρα μέσα από τις καταβολές του Nicolas Jaar, που χωρούν τον Erik Satie, τον Mulatu Astatke και τον Ricardo Villalobos… Οι συνθέσεις του άλμπουμ βρίσκονται κάτω από την επήρεια ενός άπιαστου στυλ που δεν ξεφεύγει από πουθενά: τα πάντα εδώ βρίσκονται στην σωστή θέση και στην κατάλληλη ένταση, από τις παύσεις μέχρι τα ξεσπάσματα.

Πάνω απ’ όλα όμως, το “Space is only noise” είναι μια σινεματική ελεγεία. Ίσως αρκεί και μια απλή ματιά στον τίτλο για πιάσεις το ηχητικό υπονοούμενο, αν και το πραγματικό νόημα κρύβεται στα δεκατέσσερα tracks του lp. Στη μυστικιστική ουράνια διάθεση του ‘Keep me there’, στην up tempo ζωτικότητα του ‘Too many kids finding rain in the dust’, στην ωμή αποδόμηση του ‘Variations’, στην εστέτ εγκεφαλικότητα του ‘Colomb’, στην τεταμένη ένταση του ‘Space is only noise if you can see’, στο εύγλωττο funk του ‘Problems with the sun’... Όλα εκτελεσμένα με αστείρευτη διορατικότητα και ευστοχία. Το “Space is only noise” με κάθε ακρόαση γίνεται όλο και πιο συναρπαστικό, χαρίζοντας πολυεπίπεδες συναισθηματικές κορυφώσεις… Κυρίως όμως διέπεται από τη φρεσκάδα ενός καλοεκπαιδευμένου ντεμπούτου και την ωριμότητα ενός tour de force.

Το πρώτο σπουδαίο άλμπουμ του 2011.

Oh Land

2011-02-04T00:14:00.006+02:00

Η δανέζα Oh Land είναι μια πρώην χορεύτρια μπαλέτου που εξαιτίας ενός τραυματισμού αναγκάστηκε να μείνει μακριά από το αντικείμενο της, βρίσκοντας μέσο έκφρασης στην μουσική.. Με κινητήριες δυνάμεις τις γονιδιακές επιρροές (η μητέρα της τραγουδίστρια της όπερας, ο πατέρας της θεατρικός παραγωγός), τις μουσικές επιλογές (σαν κύρια έμπνευση αναφέρει το “Homogenic” της Bjork) και τις γενναίες αποφάσεις (αφήνοντας πίσω της την Κοπεγχάγη για το κέντρο του κόσμου, την Νέα Υόρκη), η Oh Land δείχνει να γνωρίζει την κατεύθυνση στην οποία βαδίζει. Η μουσική της είναι δεμένη με κάτι φουτουριστικό και ταυτόχρονα παλιομοδίτικο: δείτε το παρακάτω video όπου μοιάζει σαν να πραγματοποιεί live performance σε ένα αντίστοιχο Korova Milk Bar (του "Clockwork orange") τοποθετημένο κάπου στο 2030... Το “Wolf & I” ανήκει στο περσινό ομώνυμο ep της, ενώ ο δίσκος της αναμένεται μέσα στη χρονιά… Εν γένει, μια πανέμορφη παρουσία που δεν θα περάσει από κανέναν απαρατήρητη.

Melodium - "Petit Jama"

2011-01-31T14:22:00.011+02:00

Release date: 06/01/11

Label: self-released

Similar artists: Loscil, Fennesz

Links: bandcamp, last.fm, myspace

Όπου Melodium, ο Laurent Girard, από την Angers της Γαλλίας - που μετράει πάνω από δεκαετία στην μουσική σκηνή- με μια ασταμάτητη διάθεση για παραγωγή δίσκων, eps, remix και exclusive tracks, από την οποία ξεχωρίζουν τα lp “Music for the invisible people” του 2006 και το περσινό “Palimpse”... Η μουσική του Melodium χαρακτηρίζεται από κρυστάλλινους ήχους που τείνουν να πειραματίζονται διαρκώς από δίσκο σε δίσκο, ενώ θα πρέπει να τονιστεί η εξαιρετική προσαρμογή στο sequencing των τραγουδιών το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την διαρκή εντύπωση ότι δεν άκουσες ένα άλμπουμ αλλά ένα ενιαίο τραγούδι. Στο “Petit Jama”, το mini album που κυκλοφόρησε πριν κάτι μέρες, η electronica του γίνεται πιο άμεση και πιο προσιτή. Με τόνους αφαιρετικούς αλλά τελείως pop, οι μελωδίες είναι βουτηγμένες σε κάθε λογής περίεργους ήχους που βρήκαν τον δρόμο τους και ενσωματώθηκαν στα δίλεπτα – τρίλεπτα sketches τραγουδιών που απαρτίζουν τον δίσκο. Υπόψη ότι λόγω της μικρής του διάρκειας σου αφήνει την αίσθηση του σύντομου και του φευγαλέου, όμως αυτή η ελαφρότητα είναι που σε κερδίζει. Αν το “Petit Jama” ηχούσε σαν κάτι, αυτό θα ήταν το σκόρπισμα του περιεχομένου της βαλίτσας που κουβαλάς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Όλος ο δίσκος είναι διαθέσιμος προς ακρόαση εδώ.

Gruff Rhys

2011-01-26T12:20:00.006+02:00

Κάπου δέκα με δεκαπέντε χρόνια μετά τις μουσικές, τα διαχρονικά sing-along και την προσωπικότητα που έχτισε ως leader των Super Furry Animals, o Gruff Rhys συνεχίζει αθόρυβα να συνθέτει υπέροχα τραγούδια ως solo μουσικός. Το 2006 στην περιοδεία του 'Candyllion' τον είδαμε ζωντανά στην σκηνή του An club, όμως εκείνη η εμφάνιση δεν μείωσε την προσμονή ενός live των Super Furries προς τα μέρη μας. Το 'Shark ridden waters' προλογίζει το άλμπουμ "Hotel shampoo" που κυκλοφορεί στις 14 Φλεβάρη, και συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό video εμπνευσμένο από την Μεσόγειο, τον Godard, τα 'supergirls with guns' και την καλύτερη εποχή, το ατέλειωτο καλοκαίρι.

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#3)

2011-01-18T13:20:00.039+02:00

Harper Lee - ‘This is the sound that a heart makes when it's breaking’ [Matinée Recordings - 2004]

Υπάρχουν μερικές εταιρείες που ο κατάλογός τους αποτελείται ολοκληρωτικά από μεγάλα και μικρά θαύματα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να συστήσω σε κάποιον την Sarah Records. Μια εταιρεία που πέρα από τις νοσταλγικές κιθάρες, είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό μια γλυκόπικρη μουσική χροιά (απεχθάνομαι τον χαζοχαρούμενο χαρακτηρισμο "twee pop") που έντυνε κάθε μουσικό που φιλοξενούσε κάτω από την ταμπέλα της: τούτη η χροιά έγινε το αναγνωριστικό της σήμα. Field Mice, Brighter, Orchids, Heavenly και άλλες τόσες σπουδαίες μπάντες ανάμεσα στο υλικό της... Όταν διέκοψε την παρουσία της στη μουσική βιομηχανία κάπου το 1995, ξεπήδησε ύστερα από δυο χρόνια η Matinée Recordings που συνεργάστηκε με σχήματα που θύμιζαν τις μουσικές της Sarah -και παράλληλα με την εξίσου σημαντική Shinkansen Recordings- υπέγραφαν αξιόλογα group στο ίδιο ύφος.

Οι Harper Lee (που βαπτίστηκαν από τον συγγραφέα του βραβευμένου με Pulitzer "To kill a mockingbird") ανήκουν στην Matinée και την μουσική τους συνθέτει ο frontman των Brighter - μια μουσική που ακούγεται σαν να ήθελε ο ίδιος να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της πρώην μπάντας του (εδώ τα γράφει ο goo αναλυτικότερα). To "All things can be mended" είχε γίνει για ένα διάστημα το soundtrack που ξεκινούσε από τον καταθλιπτικό σταθμό των ΚΤΕΛ στον Κηφισό και ομόρφαινε την διαδρομή Αθήνα - Πάτρα. Το γνωστό πρώτο κάδρο της Πάτρας που θαυμάζει κανείς ερχόμενος από Αθήνα, η επιβλητική γέφυρα του Ρίου που εμφανίζεται λίγο μετά το Αίγιο, έτσι όπως σου παίζει ανυπόμονα κρυφτό ανάμεσα στις στροφές, έχει δεθεί με αυτό το τραγούδι...

Françoise Hardy

2011-01-17T12:48:00.007+02:00

Αυτή η γυναίκα -που συμπτωματικά διάβασα πριν λίγο ότι σήμερα κλείνει 67 χρόνια ζωής- κατόρθωσε μεταξύ άλλων να κάνει τα γερμανικά να ακούγονται εύηχα και σέξι. Μια πανέμορφη γαλλίδα με ένα σύνολο φοβερών τραγουδιών και δίσκων (από το "Yeh-Yeh Girl from Paris" μέχρι και το "La question" κυρίως), όλοι την λατρεύουμε και δεν χορταίνουμε να την ακούμε. Αγαπημένη Françoise Hardy και 'Träume' κάπου στα τέλη του 1969...

High Fidelity (#16)

2011-01-12T20:03:00.026+02:00

1. Chapel Club - ‘Roads’

Τα βρετανικά μουσικά μέσα, γνωστά για την πηγαία, ακαταμάχητη διάθεσή τους να βαπτίζουν ανά τρίμηνο τα "next-best-things", πιστεύουν στους Chapel Club και το αρκετά συμπαθητικό ‘Wintering EP’ που κυκλοφόρησαν στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, χαρακτηρίζοντας τους σαν μια από τις πολλά υποσχόμενες νέες μπάντες του Ηνωμένου Βασιλείου... Εν αναμονή του ντεμπούτου άλμπουμ ‘Palace’ που θα βγει πολύ σύντομα, ακούμε φανατικά το εντυπωσιακό ‘Roads’ που ακούγεται σαν μεταμεσονύχτια βόλτα με το αυτοκίνητο σε λεωφόρους, γεμάτες πράσινα φανάρια που δεν αλλάζουν χρώμα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και ακόμα πιο μακριά..

2. Other Lives - ‘For 12’

Από τις συμπάθειες της Λιλιπούπολης - και ας έχουν κυκλοφορήσει μονάχα ένα δίσκο - μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια με το τραγούδι αυτό, που αν και στην αρχή θυμίζει πολύ το ‘How to disappear completely’ των Radiohead, μετά εξελίσσεται στην μουσική που θα έπαιζε από τα ηχεία ενός σκοτεινού κάστρου, αναποφάσιστα τρομακτική και κατατρεγμένη την ίδια στιγμή.

3. Songs: Ohia - ‘Coxcomb red’

"And i wanted that heat so bad/ i could taste the fire on your breath/ and i wanted in your storm so bad/ i could taste the lightning on your breath".. Μερικές φορές το μόνο που αρκεί είναι μια λακωνική μελωδία σε κιθάρα και φωνή.. και τι πιο άμεσο και μελαγχολικό από την μουσική του Jason Molina. Μερικές στιγμές είμαι πεπεισμένη πως το ‘Lioness’ -ένας από τους καλύτερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας- είναι φτιαγμένο από ένα βαρύ, ζεστό, χειμωνιάτικο υλικό που δύσκολα φοριέται τις υπόλοιπες εποχές..

4. Primary 1 - ‘The blues (feat. Nina Persson)’

Πολλοί το γνωρίζετε από πέρυσι που ακουγόταν παντού˙ εδώ το αντιληφθήκαμε αρκετά ετεροχρονισμένα. Όπως και να έχει, δε γίνεται να αντισταθείς να ποστάρεις με ενθουσιασμό ένα τόσο σπουδαίο τραγούδι... Είναι στιγμές που τα 80s πλήκτρα και τις αγαπημένες σου φωνές δεν τις ανταλλάσεις με τίποτα. Το ‘The Blues’ χορεύεται με κλειστά μάτια σχεδόν παντού: από το δωμάτιο σου μέχρι το αγαπημένο σου μπαρ με τη φωνή σου να μπαίνει τρίτη σε σειρά. Απογειωτική pop με την οποία συνειδητοποιείς πόσο σπουδαία εφεύρεση είναι το repeat button...

5. Nicolas Jaar - ‘Keep me there’

Ένα κομμάτι πεντέμιση σχεδόν λεπτών, ένα ταξίδι στο κέντρο της καρδιάς του θηρίου που ονομάζεται πόλη. Στο background ο ρυθμός αιωρείται σε slow motion κίνηση. Η κάμερα κάνει zoom στο εσωτερικό της πόλης οπού τα πάντα κινούνται αστραπιαία, βροχή από beats - βελόνες στην σπονδυλική στήλη. Ο ήχος σβήνει, οι δρόμοι αδειάζουν, το ταξίδι όμως συνεχίζεται στον πυρήνα: fractals εκρήγνυνται, ένα θηρίο μουγκρίζει, τα μέταλλα ενός υπόγειου συρμού διαστέλλονται καθώς η πίεση μεγαλώνει και μια φωνή (που θυμίζει έντονα Matt Elliott) μαζί με τα πνευστά υψώνονται σαν θρήνος-προσευχή, σαν ζωτική ενέργεια που θα απελευθερωθεί άμεσα.. Ένα απόσπασμα ενός εξαίσιου δίσκου, που βγαίνει τον Φλεβάρη στην Circus Company και τιτλοφορείται εύστοχα 'Space is only noise'.

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#2)

2011-01-09T22:26:00.019+02:00

Paul Quinn & the Independent Group - ‘Will I ever be inside of you’ [Marina Records - 1994]

Στα μέσα των 90s, κι ενώ μόλις είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τη μουσική σα μια μοναδική εσωτερική απελευθέρωση, σαν την ιερότερη μορφή τέχνης -ή την "πιο παθιασμένη", όπως λέει κι ο Charles Bukowski- είχα δυο συνοδοιπόρους: το περιοδικό ‘Ποπ + Ροκ’ (όπως το αγάπησα στα χρόνια αρχισυνταξίας του Μάρκου Φράγκου) και τον ραδιοφωνικό σταθμό Ρόδον 94,4 (ατέλειωτες ώρες συντονισμένη σε δεκάδες εκπομπές). Αυτά τα δυο "άψυχα" αντικείμενα για μερικούς - με τόνους ψυχής για κάποιους άλλους - ήταν, υποθέτω, κάτι σαν ολόκληρη λέσχη για τους λάτρεις της μουσικής. Σε περίπτωση που είχες ανοιχτά αυτιά και διάθεση, ήταν αδύνατο να μην αναζητούσες διαρκώς τακτικές γεύσεις από τις πιο ξεχωριστές μουσικές εκείνης της εποχής καθώς και των προηγούμενων δεκαετιών. Μέσω αυτών, γνώρισα τη μουσική του Paul Quinn & the Independent Group κάπου δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου: το ‘Will I ever be inside of you’ αποτελεί ένα άλμπουμ ποίησης και σπάνιας μελωδικότητας που το συνέδεσα για πάντα με μπάντες όπως οι Triffids, οι Bathers και οι Blue Nile...

Ο Paul Quinn έπειτα από διάφορες συνεργασίες με Edwyn Collins, Vince Clarke, Jazzateers και άλλα σχήματα που άνθιζαν την δεκαετία του ’80 στην Σκωτία, αποκτά το 1992 μια νέα παρέα που συστήνονται ως Independent Group (οι οποίοι αποτελούνται από μέλη των Orange Juice, Aztec Camera και Lloyd Cole and the Commotions) και κυκλοφορεί πρώτα το “The Phantoms and the Archetypes” και έπειτα το “Will I ever be inside of you”. Διακριτικός μόνο ως προς το μέγεθος της προβολής του, με ένα πληθωρικό ταλέντο και, προπάντων, μια αισθαντική, βαθιά φωνή, ο Quinn έπειτα από τούτη την δισκογραφική δουλειά χάθηκε όσο διακριτικά εισέβαλε στην μουσική σκηνή.. Στη φαντασία μου έχει πάρει τις διαστάσεις ενός αινιγματικού τυχοδιώκτη που θα γυρίζει τις δυτικές χώρες σταματώντας σε αστικά κέντρα για να συναντήσει ξανά την γυναίκα της ζωής του... Ακούγοντας μετά από καιρό τραγούδια όπως το ομώνυμο και το ‘A passing thought’, πείθομαι ότι θα την αναζητά για καιρό ακόμη και ταυτόχρονα χαίρομαι που άφησε πίσω του κάτι τόσο αναλλοίωτο που μπορεί να σε συντροφεύει ξανά από την αρχή.. Σαν ένα όνειρο που έχει την ιδιότητα να σε επισκέπτεται κάθε φορά που το καλείς.

Two Wounded Birds

2011-01-06T13:40:00.007+02:00

Στο πρώτο άκουσμα των surf guitars και των Beach Boys επιρροών είσαι σχεδόν σίγουρος πως αυτοί οι τύποι προέρχονται από κάποια πόλη τοποθετημένη στις ακτές της Καλιφόρνια και όχι από τo επίσης παραθαλάσσιο (αλλά ζωγραφισμένο με περισσότερο γκρί χρώμα) Magrate στο Kent της Μεγάλης Βρετανίας.. Με ένα ιδιαίτερο στυλ που σε τοποθετεί μέσα στο ζεστό καλοκαίρι, οι Two Wounded Birds, μας χάρισαν τον περασμένο Ιούλιο τούτο εδώ το τραγούδι, με μια μελωδία που κόλλησε στο κεφάλι μας όπως η θαλασσινή αλμύρα πάνω στο δέρμα. Αφότου ολοκλήρωσαν την περιοδεία τους ως support μπάντα στους The Drums, κυκλοφόρησαν στα τέλη Δεκέμβρη το "Keep dreaming baby EP" από το οποίο ξεχώρισε το υπέροχο 'Night Patrol'. Μια αρκούντως υποσχόμενη μπάντα που θα έχει την προσοχή μας από δω και πέρα..

Dirty Beaches

2011-01-03T18:50:00.016+02:00

Στο μουσικό κομμάτι της αλλαγής του χρόνου, μαζί με τον James Blake και τον Bob Dylan (του ‘Time out of mind’, ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του) βρέθηκε και ο Dirty Beaches. Με έδρα το Μόντρεαλ και καταγωγή από την Ταιβάν, o Alex Zhang Hungtai χάραξε μια διαδρομή πάνω στο χάρτη που περνούσε από Χαβάη και Νέα Υόρκη μεταξύ άλλων, ενώ η μουσική του πορεία ελίσσεται με τις μυστήριες μουσικές ιστορίες του: κάποιος θα μπορούσε να την παρομοιάσει με την νοσταλγική μουσική που παίζει ένα ραδιόφωνο χαμένο κάπου στην δεκαετία του ’70. Έχοντας ήδη κυκλοφορήσει ένα δίσκο, μια σειρά από επτάιντσα, split EPs και limited edition κασέτες, το δεμένο σύνολο του νέου του άλμπουμ, ‘Badlands’ είναι αυτό που συνοψίζει καλύτερα την ηχητική του ταυτότητα.

Τα περισσότερα τραγούδια του Dirty Beaches παίζουν με το rhythm and blues σε μια αρκετά σκοτεινή μορφή με έντονες κλειστοφοβικές δόσεις που ψάχνουν το κατάλληλο μέρος να σταθούν… Κυρίως όμως πρόκειται για μια απαραίτητη και συνάμα εξαγνιστική ωδή στις ανθρώπινες εμμονές από έναν μουσικό που βουτά στα άδυτα της ψυχής του και εκεί σκαρώνει ένα ατελείωτο road trip το οποίο αν δεν έχει ήδη πραγματοποιήσει, τότε το έχει φαντασιωθεί άρτια στο κεφάλι του. Είναι στιγμές που το ‘Badlands’ είναι ακριβώς αυτό: Ένα ταξίδι που το πραγματοποιείς μόνος σου, ένα ταξίδι που δεν είναι οριακό, δεν είναι υποσχόμενο, δεν είναι καν ευχάριστο - είναι πικρό και σκοτεινό. Μπλέκοντας κάτι από τα grooves των Cramps, το appeal των Suicide και τον αισθησιασμό ενός νεαρού Elvis, ο Dirty Beaches συναρμολογεί απρόσμενα ρυθμικά μοτίβα και τα μεταφέρει ιδρωμένα και ξενυχτισμένα. Και κυρίως εμμονικά: σαν κάτι ανεκπλήρωτο που θα σε βάλει για ύπνο, σαν κάποιους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού που έχουν κολλήσει επάνω σου, σαν λατρεμένη ατάκα από ταινία: “Τhis whole world is wild at heart.. and weird on top”. Ίσως σε ένα φανταστικό σινεματικό σύμπαν το ‘Darklands’ να αποτελούσε το soundtrack στο ‘Wild at heart’ του Lynch. Απολαύστε.

High Fidelity (#15)

2010-12-24T14:00:00.015+02:00

1. James Blake - "Wilheams scream"

Στο repeat αυτές τις μέρες το αναμενόμενο άλμπουμ ενός ιδιαίτερου μουσικού που συζητήθηκε πολύ τους τελευταίους μήνες και θα λατρευτεί τη νέα χρονιά από πολλούς... Μια μπαλάντα από το μέλλον, αρκετές δεκαετίες μπροστά, σε ένα πρωινό όπου ο ήλιος δε θ' ανατέλλει και όλοι θα πιστεύουν πως ήρθε το τέλος του κόσμου. Ένα μεγάλο πλήθος πάνω σε ένα πλανήτη, πανικοβλημένο, ξεσηκωμένο και διαρκώς αναρωτώμενο για το πως και με ποιους θα ζήσει εκείνη τη μέρα... Μέχρι την στιγμή που ένα ψευδές σήμα συναγερμού θα εκπέμψει και ο ήλιος θα φωτίσει τον ουρανό ξανά με μερικές ώρες καθυστέρηση.

2. John Grant - "Where dreams go to die"

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που ενοχλούν τις αισθήσεις σου όπως τα φώτα στους έρημους δρόμους το βράδυ. Η αυτού υψηλότης John Grant μπορεί να μην προσέφερε ένα άλμπουμ ισάξιο με τις παρελθόντες δουλειές του στους Czars, όμως η συνάντηση με τους αγαπημένους Midlake βρήκε το απόγειο της σε αυτό το κομμάτι. Σαν το soundtrack του ερωτισμού: σκληρό, απόμακρο, φαντασιωτικό, παράλογο και ασυγκράτητο.

3. Sharon Van Etten - "Don't do it"

Η ιδανική συνέχεια στο "Where dreams go to die" βρέθηκε στην Sharon Van Etten του "Don't do it". Mελωδίες που ακούγονται ιδανικά μέσα από ένα αυτοκίνητο, πάνω σε θολωμένα τζάμια, που πιστεύεις ότι αντηχεί μέσα σε όλα τα αυτοκίνητα που περνάνε δίπλα και μπροστά σου στις λεωφόρους, παντού σε όλες τις πόλεις του κόσμου: φρενάρουν, ανάβουν, επιταχύνουν, επιβραδύνουν και σβήνουν, όπως όλα τα αυτοκίνητα, όλοι οι άνθρωποι.

4. Lo Fidelity Allstars - "Nightime story"

Η πιο γλυκόπικρη καληνύχτα, που έκλεινε πριν κάποια χρόνια ένα σπουδαίο δίσκο, το υπέροχα τιτλοφορημένο (και υπέροχο γενικώς) "How to operate with a blown mind".. Η σκοτεινή αφήγηση, τα γυναικεία φωνητικά, η μουσική που τρεμοπαίζει στο βάθος έτοιμη να σωπάσει για πάντα και οι στίχοι του τέλους... Πάντα θα χρωστάω σ' έναν φίλο αυτό το τραγούδι ˙τη μουσική που σου κλείνει τα μάτια σε μια ιδανική στιγμή και σε αφήνει εκεί.

5. Hlynur Gudjonsson - "..the hunting..."

Ο Hlynur Gudjonsson έχει καταγωγή από εκείνο το γνώριμο μέρος στους απανταχού μουσικόφιλους, εκείνη τη χώρα-νησί κοντά στο τέρμα του βόρειου ημισφαιρίου όπου οι μουσικές παίζουν σε άλλα επίπεδα, σε άλλα μεγέθη, πλάτη και εμβαδά. Αφήνοντας πίσω την γενέτειρα του, το Reykjavík, μετακόμισε στην Γερμανία όπου συνάντησε την Haruko δημιουργώντας τους Gudjonssons αλλά το διέλυσαν προτού καν ηχογραφήσουν το ντεμπούτο τους. Τους ακούμε όμως μαζί σε αυτό το τραγούδι... Όλη η ζεστασιά μιας σιωπής, όλο το ρίγος ενός βλέμματος, όλο το πάθος της αναζήτησης σε δύο φωνές. "And the hunting never ends".

+1 για το Christmas spirit:
Tom Waits - "Christmas card from a hooker in Minneapolis"

Devics

2010-11-24T11:31:00.028+02:00

Αν υπήρχε τρόπος να κλείσουμε σε ένα μαγικό κουτί ενός μπλε δωματίου τις μουσικές αδυναμίες της περασμένης δεκαετίας - τους καλλιτέχνες στους οποίους επιστρέφαμε διαρκώς - μαζί με τους Blonde Redhead, τον Matt Elliott και τον Κ. Βήτα θα βρίσκονταν και οι Devics: φορτισμένοι, μοναδικοί, μελαγχολικοί με τέσσερις μεγάλους (ναι, διαβάστε το δυνατά, "μεγάλους") δίσκους και τρία πανέμορφα eps. Κινούμενοι ανάμεσα στην γενέτειρα τους, το Λος Άντζελες (του David Lynch) και απόμερα χωριουδάκια της Ιταλίας (του Bertolucci), το συνθετικό δίδυμο της -άλλοτε νεράιδας, άλλοτε μάγισσας- Sara Lov, και του συνοδοιπόρου Dustin O' Halloran έγραψε ένα ακέραιο σύνολο τραγουδιών πλημμυρισμένο από υπόγεια, συναισθηματικά ρίγη και αφαιρετικούς αλλά επίμονους κιθαρισμούς...

Ξεκίνησαν με το στοιχειωτικό "If you forget me.." (1998), μας βύθισαν στο μεθυστικό "My beautiful sinking ship" (2001), μας απογείωσαν στον νυχτερινό ουρανό του "Stars at St. Andrea" (2003) μέχρι να αγγίξουν το peak τους με το "Push the heart" (2006).. Μέσα σε αυτούς τους δίσκους, χώρεσαν μία πληθώρα εικόνων: συμπυκνωμένα χαμόγελα, γοερά κλάματα, παρακλήσεις, εξομολογήσεις, θυμούς, ενατενίσεις κι ένας μεγάλος έρωτας χωρίς πρόσωπο που αγκαλιάζει προστατευτικά την φωνή και τις μουσικές.. Έπειτα από αξιοζήλευτες περιοδείες με Black Heart Procession και Czars, οι Devics αποφάσισαν στις αρχές του 2007 να επικεντρωθούν στις solo δουλειές τους, χωρίς όμως να πλησιάζουν το καλλιτεχνικό βάθος της κοινής τους πορείας. Ας ελπίσουμε ότι θα μπει ένα τέλος σε αυτή την τετράχρονη χειμερία νάρκη ώστε να ακούσουμε ξανά τραγούδια σαν και αυτά...

Devics - "Siren song" (album: 'If you forget me...')

Devics - "Just one breath" (album: 'Push the heart')

Jackson C. Frank

2010-11-19T12:41:00.017+02:00

Είναι μερικά τραγούδια που λειτουργούν σαν εμμονές μέσα σ' έναν εύθραυστο κόσμο. Το "Milk and honey" μας το είχε πρωτοσυστήσει ο Vincent Gallo το 2003 στο παρεξηγημένο road movie ‘Brown bunny’, μια ταινία που ψηλάφισε το αμερικάνικο όνειρο από την γκρίζα, σκοτεινή, πραγματική, άρα και πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του. Ένας παραγνωρισμένος τραγουδοποιός που έζησε μια ζωή γεμάτη από τραγικά γεγονότα, ο Jackson C. Frank μας χάρισε μονάχα έναν ομώνυμο δίσκο εν έτη 1965 και έκτοτε βυθίστηκε σε μια καταραμένη πορεία..

"Gold and silver burn my autumns"... Μια στιχουργική λύτρωση με τη συνοδεία σπαρακτικής κιθάρας αναδεικνύουν το "Milk and honey" σε ενα υπέρλαμπρο διαχρονικό διαμάντι.. Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο τραγούδι το έχει διασκευάσει και ο αγαπημένος Nick Drake.

High Fidelity (#14)

2010-11-08T16:36:00.090+02:00

1) Darkstar - ‘Dear heartbeat’

Το “North” από τους Darkstar, συνόδεψε ιδανικά ένα ταξίδι σε μια ευρωπαϊκή μητρόπολη στην οποία υποβόσκει ο μυστικισμός που ενώνει (ή ταυτίζει) την μουσική του Burial και τα έργα του Banksy. Ολοκληρώνοντας ιδανικά την τριάδα, ήρθε ο δίσκος των Darkstar - από την Hyperdub του Kode9 - ο οποίος αποτελείται από πολλή ψυχή πίσω από τα beats, αυτοσχεδιασμούς, χορευτικούς πυρήνες, ακουστικά chill out σχέδια αλλά και minimal γκρίζα διάθεση. Οι Darkstar τα πετυχαίνουν όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά. Και το τραγούδι αυτό είναι για όλους εκείνους τους heartbeats που ακούγονται τόσο δυνατά που καμία σταγόνα αλκοόλ δε μπορεί να καταλαγιάσει.

2. Crystal Stilts – ‘Shake the shackles’

Ο ήχος του Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης συνεχίζει να σκάει με δυναμίτες από το Μάντσεστερ (Joy Division) και μανία από την Γλασκόβη (Jesus and Mary Chain). Εκ πρώτης όψεως το ‘Shake the shackles’ είναι το ίδιο φλεγόμενο όπως και ό,τι έχουμε ακούσει και λατρέψει στο εξαιρετικό “Align of the night”... Όμως εδώ, την διαφορά υφαίνει μια πικρή μελαγχολική χροιά στις κιθάρες που γεμίζει την μουσική και ξεσπά διαρκώς με αδάμαστη ορμητικότητα. Dear Crystals, welcome back.

3. Chinawoman – ‘Woman's touch’

Στα εικοσικάτι της, η καναδή Chinawoman μπορεί να καυχιέται ότι βρήκε έναν αυστηρά δικό της τρόπο να ξεχωρίζει από την μάζα των απρόσωπων singer-songwriters καθώς χρωματίζει με κατακόκκινο χρώμα τις μελωδίες που εισβάλλουν στα αυτιά μας. Κινηματογραφικό attitude, συνθέσεις εγκεφαλικές και μοντέρνες, φωνητικά που τυλίγονται σαν κισσοί στον κορμό των συνθέσεων. Αν και πρόκειται για μια πλήρης εμπειρία που βιώνεται νοητικά και συναισθηματικά στο σύνολο του άλμπουμ “Show me the face”, το ‘Woman’s touch’ φωνάζει (ή μάλλον ψιθυρίζει απειλητικά) ότι εξακολουθεί να νοείται ως εξέλιξη σε ένα είδος songwriting που σήμερα καταπιέζεται από το δόγμα “ατμόσφαιρα για την ατμόσφαιρα”. Αρκούν μόνο λιγοστές ανοιχτές χαραμάδες ευαισθησίας και το φως των τραγουδιών όπως το ακόλουθο θα φτάσει πιο βαθιά απ’ όσο φαντάζεστε.

4. Team Ghost – ‘High hopes’

Με γνώριμα ψυχωτικά synths, μονίμως χωμένα μέσα σε αστραφτερά pop νερά, οι Team Ghost σε βρέχουν με ‘High hopes’… Κι εσύ βρίσκεσαι μέσα σε μια αεροπλανική πορεία κοιτάζοντας κάτω τα πυκνά σύννεφα που καλύπτουν την Αθήνα ενώ από πάνω σου επεκτείνεται ένας σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό της Hydra, γνωστός και ως M83.

5. Warpaint – ‘Shadows’

Αναμφισβήτητα ένας από τους δίσκους της χρονιάς, το “Fool” δένει ιδανικά με το φθινοπωρινό σούρουπο που πέφτει νωρίς το απόγευμα αυτές τις μέρες. Μας είχαν υπερ-γοητεύσει με το “Exquisite corpse ep” πέρυσι (και ειδικά το συγκλονιστικό ‘Billie Holiday’) και κάτι μέσα στο μουσικό μας DNA, ψιθύριζε ότι αυτές οι κοπέλες ίσως καλύψουν το κενό που έχουν αφήσει πίσω τους οι Organ και οι Electrelane…

“The thoughts you once gave me/ sound like the wind in my ears/ that blows out the thoughts i've got/ in my long brown hair.. what did you whisper in my ear/ what did you tell me that i wanted to hear/ what was the answer you wanted me to find out..”

Τελικά το χειρότερο συναίσθημα είναι να “πρέπει” να τα παρατάς. Χωρίς να έχεις ξεκινήσει να πολεμάς για ό,τι αξίζει. Μπορεί το εσωτερικό σου θερμόμετρο να έχει σπάσει προ πολλού, όμως με τραγούδια όπως το ‘Shadows’ καταλαβαίνεις μόνο αυτό: Πως μόλις τώρα ήρθε χειμώνας.

Tom Waits

2010-10-08T19:08:00.006+03:00

Μετά τα μεσάνυχτα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Tom Waits κόβει άσκοπες βόλτες στις παρακμιακά bar του Brooklyn, προσπαθώντας να μετατρέψει σε μουσική τις κινηματογραφικές εικόνες που ονειρεύεται, σαν γνήσιος ρομαντικός που κυνηγάει μια αγάπη-χίμαιρα… Το κίτρινο φεγγάρι που αντανακλάει πάνω από το Μεγάλο Μήλο φαίνεται να συνωμοτεί με την διάθεση του. Ώσπου καθώς διασχίζει ένα στενοσόκακο, παρατηρεί μια χούφτα ανθρώπους με περίεργο ντύσιμο να κατηφορίζουν σε ένα υπόγειο χώρο…

Καθώς κατεβαίνει ο ίδιος τα σκαλιά, βλέπει μπροστά του ένα ξέφρενο πάρτυ, μια φανταχτερή γιορτή και δε χρειάζεται να συντάξει το παραμικρό, όλα είναι εκεί μπροστά του, όλη η μουσική που ήθελε να αιχμαλωτίσει διαδραματίζεται μπροστά του: Καπνός, άφθονη vodka, πορτοκαλί χαρτοπόλεμος, γαλάζιες κορδέλες, κόκκινα σχήματα να κρέμονται από την οροφή, ασταμάτητος χορός, όμορφες γυναίκες, φώτα μισόκλειστα τη μια στιγμή, φώτα τέρμα αναμμένα την επόμενη, σώματα ιδρωμένα, αδρεναλίνη, παγωνιά έξω, καυτός αέρας που σου κόβει την ανάσα μέσα ενώ ακούγονται τραγούδια που σου αγαλλιάζουν την ψυχή.. κάπως έτσι πρέπει να γεννήθηκε μια επική σύνθεση σαν το ‘Russian dance’ στην φαντασία του ιδιοφυούς Tom Waits…

Chimes And Bells - “S/T”

2010-10-05T11:55:00.019+03:00

Release date: 04/10/10

Label: Tigersping

Similar artists: Zola Jesus, Our Broken Garden

Links: MySpace, last.fm

Σαράντα τρία λεπτά. Οκτώ αποσπασμάτα. Μια μουσική. Γαλήνια, εύθραυστη, ειρηνική. Δαιδαλώδης, σκληρή, αφυπνιστική. Ήχοι που σου κόβουν την ανάσα, κάθε τραγούδι και ένα παθιασμένο φιλί διαρκείας. Ένας προσωπικός λαβύρινθος, ένα προσωπικό ησυχαστήριο. Σαν να ψάχνεις πυγολαμπίδες στο σκοτάδι. Κάτι σπουδαίο συμβαίνει εδώ.

Η 26χρονη πολυοργανίστρια από τη Δανία, Cæcilie Trier, είναι η αρχιτεκτόνισσα πίσω από το όνομα Chimes And Bells... Μετά από το “Into pieces of wood EP” - που περιείχε μεταξύ άλλων, το κολληματικό ‘Stand still’ - ήρθε και το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο, αποκλειστικά δικό της έργο, one-woman-show υπόθεση και αυτό: έγραψε τη μουσική, τους στίχους, έστησε τις ενορχηστρώσεις παίζοντας παράλληλα μια πληθώρα μουσικών οργάνων και φυσικά έβαλε και τη φωνή της... Με τις πρώτες νότες των εναρκτήριων ‘The mole’ και ‘Reasons’ αρχίζεις να μαγεύεσαι, ενώ σε κορυφώσεις όπως το ‘Do the right’, αφήνεσαι στις κιθάρες που ακούγονται σαν κύματα καθώς σπάνε στα βράχια ενώ τα σαξόφωνα αχνοφαίνονται στο βάθος σαν φάροι. Και όταν σταματήσει η μουσική, τότε τα τραγούδια θα μείνουν μόνα τους να αιωρούνται γύρω σου… Ξανά, κάτι σπουδαίο συμβαίνει εδώ.. και είναι υπέροχο.

Album picks: ‘Do the right’, ‘Pool’, ‘Kranen’

Play it again, Sam (#2)

2010-10-02T00:26:00.009+03:00

Blue Orchids - ‘Bad education’ [“The greatest hit (Money mountain)” - 1982]

Αυτό το θαυμαστό αριστούργημα 80s pop θα μπορούσε να είχε βγει από το μυαλό είτε του μακαρίτη Grant McLennan, είτε από αυτό του Robert Forster, με λίγα λόγια θα μπορούσε να κατείχε περίοπτη θέση στη δισκογραφία των Go-Betweens. Αντί αυτού κοσμεί τη μουσική πορεία των Blue Orchids, ενός σχήματος που ξεκίνησε μετά την απόσπαση των Bramah/Baines από τους Fall, του γεροπαράξενου Mark E. Smith, και έδωσε ουκ ολίγα εξαίσια αποσπάσματα σαν το απείρως κολλητικό ‘Bad education’, μια σύνθεση που μπορεί με ιδιαίτερη ευκολία να στριφογυρίζει επί ώρες στο μυαλό του καθενός...

Moondog

2010-09-25T11:57:00.034+03:00

Όταν η μουσική ξεπερνάει την εποχή της και όταν μια τυφλή ανθρώπινη φιγούρα στέκεται στην γωνία 54ης Οδού και 6ης Λεωφόρου στο Μανχάταν - γνωστή και ως γωνία Moondog - συνθέτοντας θλιμμένα και απαστράπτοντα μικρά διαμάντια, τότε ο κόσμος ξεχειλίζει από αλήθεια, σεβασμό και ταυτότητα.. Το να γραφούμε ατέλειωτες γραμμές για την ζωή και το έργο του πρωτοπόρου του μινιμαλισμού και της avant-garde Louis T. Hardin, μοιάζει περιττό από τη στιγμή που οι βιογραφικές πληροφορίες είναι διάσπαρτες παντού στο διαδίκτυο...

Αυτό που ίσως μετράει είναι η ικανότητα να διακρίνεις την ουσία απ’ την επιφάνεια ώστε να συνειδητοποιείς ότι πίσω από τις αστείρευτες επιβραβεύσεις της μουσικής βιομηχανίας, πίσω από τον όγκο της ιστορίας που θαμπώνει και παραμορφώνει, πέρα από τα ονόματα-κλισέ που επαναλαμβάνονται ανά καιρούς, πού και πού κρύβονται ήρεμες δυνάμεις και σιωπηλές προσωπικότητες όπως αυτή του Moondog.

Με την ψυχή ενός επαναπροσδιοριζόμενου Βίκινγκ, ο Moondog έπαιζε αυτοσχέδια ντραμς και πλήκτρα στο δρόμο, χάριζε γενναιόδωρα τις κόπιες της γλυκιάς jazz του, απήγγειλε την beat ποίηση του στους περαστικούς, ντυνόταν με αυτοσχέδια ρούχα (με κύρια χαρακτηριστικά ένα κράνος με κέρατα και ένα ραβδί), υιοθέτησε το ψευδώνυμό του προς τιμή “ενός σκύλου που αλυχτούσε στο φεγγάρι περισσότερο από κάθε άλλο σκύλο που είχε ακούσει”, μα πάνω από όλα ήταν γνώστης του μέτρου ανάμεσα στην σιωπή και την έκφραση. Ίσως γι’ αυτό οι συνθέσεις του ήταν τόσο μικρές σε διάρκεια, τόσο προσεκτικά μετρημένες... Βλέπετε, ο Moondog ήταν ένας μουσικός του δρόμου που επέλεγε να κάνει άψογα του κεφαλιού του κερδίζοντας παράλληλα την εκτίμηση όλων. Και με ορισμένα κομμάτια όπως τα παρακάτω ήξερε να φτιάχνει έναν κόσμο γύρω σου να τρεμοπαίζει…

Blackbird Blackbird

2010-09-23T11:05:00.016+03:00

Ο Blackbird Blackbird, Mikey Sanders το όνομα του, είναι ένας synth-pop παραγωγός από το San Francisco που κυκλοφορεί συνεχώς φρέσκες δουλειές, ενώνοντας συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στη synth-pop, στα γυναικεία φωνητικά και σε εξωστρεφείς ρυθμικούς τόνους. Αυτό που σε κερδίζει με το πρώτο άκουσμα είναι ότι τίποτα δεν ηχεί καινούριο, τίποτε δεν αποτελεί ακόμη μια εξεζητημένη υπερβολή για ένα ακόμη electro - chillwave άνοιγμα, ότι όλα τέλος πάντων μοιάζουν τόσο οικεία, όσο και τα αγαπημένα σου pop τραγούδια…

Ο κόσμος του Blackbird Blackbird είναι απλός, χαριτωμένος, ζαχαρωμένος με παστέλ ψυχεδελικά χρώματα και στο bandcamp του μπορείτε να ακούσετε τη μουσική γραφή του με την ίδια απλότητα που προσφέρεται. Έτσι μπορεί να δει κανείς για μια ακόμη φορά, ότι η μοναδικότητα της pop οφείλεται κυρίως στην απολαυστική περιοδικότητά της.

Κι εδώ, το πολύ όμορφο video του 'Pure’:

High Fidelity (#13)

2010-09-21T10:57:00.012+03:00

1) Pantha du Prince - ‘Stick to my side’

Με την συμμετοχή του Noah Lennox των Animal Collective, o Hendrik Weber επιχειρεί να συνθέσει ένα πολυδαίδαλο κομμάτι βάζοντας όλο και ψηλότερα τον προσωπικό του πήχη αλλά και τις δικές μας φιλοδοξίες.

Σκεφτείτε ένα σχεδιάγραμμα τυπωμένο με ευθύγραμμη κλιμάκωση που δεν σου επιτρέπει να ανατρέξεις στο τάδε ή το δείνα σημείο, ή σαν μια ατέλειωτη διαδρομή με το S-Bahn γύρω από ένα ομιχλώδες Βερολίνο. Όσο όμως θυμάμαι την λιγοστή παρουσία ανθρώπων στην περσινή του συναυλία στην Αθήνα, πείθομαι ότι αυτή η –έστω φανταστική- διαδρομή αφορά τους πολύ λίγους...

2. Forest Swords – ‘Miarches’

Βιομηχανικό, πειραματικό, ατμοσφαιρικό, όλα αυτά ταυτόχρονα ή κατά σειρά είναι το ‘Miarches’ (και είναι το ίδιο εξαιρετικό όπως και οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής). Ίσως είναι αυτές οι μικρές παρεκτροπές από την ευθεία, αυτές οι ρωγμές στο είδωλο της αρτιότητας, που κάνουν αυτό το τραγούδι τόσο αναπάντεχα γοητευτικό. Οι μελωδικές γραμμές ξεχωρίζουν στην αρχή, έπειτα αχνοφαίνονται αλλά οι Forest Swords μοιάζουν να ζουν μέσα από τα περίπλοκης ρυθμικότητας παιχνίδια που σκαρώνουν.. το ίδιο κι εμείς.

3. You Can’t Win, Charlie Brown – ‘Melodica’

Αργά ένα βράδυ, μέσα από τα recommendations του last.fm - το μόνο δίκτυο που πραγματικά αξίζει να έχει κάποιος - εμφανίστηκε από το πουθενά το ‘Melodica’, από το πιο ευφάνταστο όνομα καλλιτέχνη που έχουμε πετύχει εδώ και καιρό… Γλυκόπικρο, μελαγχολικό και υπέροχο όσο και τα κόμικς του Charles Schulz.

4. Pornopop – ‘My bed = my gravity’

Μια από τις πλέον άγνωστες μπάντες της Ισλανδίας και άλλη μια εμμονή της Λιλιπούπολης από την εν λόγω χώρα… Εν αναμονή του τρίτου τους δίσκου, ακούμε τούτο το σκοτεινό απόσπασμα που στο τέλος αφήνει μια αίσθηση ανάτασης, χαρίζοντας μια διάχυτη μελαγχολία που επιβάλλει χαμηλωμένα βλέμματα να παραδίδονται στα ανεξερεύνητα τοπία του γκρίζου- και να παραμένουν εκεί.

5. Patrick Phelan – ‘Through the bedroom wall’

Με πολύ λίγα λόγια: Patrick Phelan, μια μουσική αδυναμία πολλών ετών, τρία άλμπουμ εκ των οποίων τα δύο συγκλονιστικά (“Parlor” και “Cost”, το ένα καλύτερο από το άλλο), εικοσιένα κομμάτια που συνθέτουν ένα μυστικό παζλ ενός χαρισματικού τραγουδοποιού. Για όλα εκείνα τα βράδια που στα ηχεία ακουγόταν, ακούγεται και θα εξακολουθεί να ακούγεται αυτό το τραγούδι. Ξανά και ξανά..

Lay your hands on my face/ just to know how it would feel/ I’ll watch the time/ I’ve kept you up too late/ let the lamp light fall away/ and put on that dress...

Nicole Simone

2010-09-03T12:31:00.020+03:00

Λίγα ή μάλλον, πολλά απογεύματα πριν, μπήκε στην οθόνη αυτό το video της Nicole Simone, με την σκοτεινά βελούδινη μουσική να γεμίζει τα ηχεία, με τις αναφορές στο “Paris, Texas” του Wenders να σκορπίζονται σαν σπίθες φλόγας μπροστά σου, με μια ιστορία που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο που είχε δώσει ο Salinger σε ένα διήγημα του: “The heart of a broken story”… Ένα παθιασμένο ερωτικό σκηνικό, πολλές αλήθειες, αρκετοί εγωισμοί, μια αποπνικτική νύχτα και διαφορετικές επιθυμίες να λιώνουν κυριολεκτικά το είναι…

“I've got to save the world/ from loving you..", τραγουδάει η Simone, - ειρωνικό λογοπαίγνιο αναφοράς σε ένα άλλο δημοφιλές επίθετο - σαν μια μυστηριώδης νεράιδα που μαγεύει με ένα προκλητικό μπάσο, λίγες νότες σκοτεινού πιάνου και μια γροθιά τρομπέτας στο τέλος, υφαίνοντας το ίδιο το τέλος. Αυτό που προσπερνάνε οι δυο φιγούρες ενώ βρίσκονται ακίνητοι στα καθίσματα ενός αυτοκινήτου αφήνοντας μονάχα τον υγρό αέρα να τους φιλάει το πρόσωπο. Σαν μια ιστορία που γράφτηκε σε λευκό χαρτί, χωρίς γραμμές, χωρίς περιθώρια, με λευκό μελάνι. Σαν την αστερόσκονη που αφήσαν πίσω τους, μια αστερόσκονη που θα πάει και θα έρχεται διασχίζοντας ατελείωτες χιλιομετρικές αποστάσεις και θα σκορπίζεται πάνω στα στρώματα και τα μαξιλάρια τους.

Video: ‘Melt’

Husky Rescue - Ship of light

2010-08-31T11:52:00.023+03:00

Release date: 26/01/10

Label: Catskills

Similar artists: múm

Links: Official site, MySpace, last.fm

Τελικά δεν υπήρχε καταλληλότερη εποχή από το ξημέρωμα του φθινοπώρου για να ξανακούσει κανείς το “Ship of light” των Φιλανδών Husky Rescue που κυκλοφόρησε αρχές του έτους, όσο και αν ο βασικός συνθέτης του group, Marko Nyberg, συνόψιζε την μουσική του δίσκου σαν “την ηλιαχτίδα της άνοιξης μετά από ένα βαθύ, σκοτεινό χειμώνα”...

Σε προσωπική ανάγνωση, τα σκυθρωπά χρώματα των ήχων και τα παγωμένα φωνητικά της Reeta-Leena Korhola, δένουν με μια απροσδιόριστη νοσταλγική διάθεση που απορρέει όχι από εσωστρέφεια ή απαισιοδοξία, αλλά από έναν αισθησιασμό, ανοιχτό σε συγκινητικά ερεθίσματα ακόμα και από καταστάσεις που κάποιοι άνθρωποι προεξοφλούν ως γλυκόπικρες. Οι Φιλανδοί στην τρίτη τους δισκογραφική παρουσία, χτυπούν δυνατά μια συναρπαστική μελωδική φλέβα και γεννούν δέκα όμορφα τραγούδια με τον ερωτισμό και την μελαγχολία να εναλλάσσονται και συχνά να σμίγουν με τον πιο φυσικό τρόπο σε τραγούδια όπως το άκρως σαγηνευτικό ‘Wolf trap motel’… Σε στιγμές παρατηρείς πως το ‘light’ στον τίτλο μπορεί να αντικατασταθεί άνετα με το ‘love’ μιας και ο βασικός άξονας έχει χτιστεί γύρω την από την μελοποίηση ενός έρωτα που να παραλύει τις αισθήσεις (‘Sound of love’), ενός έρωτα εθιστικού, ταχυτάτου και μοιραίου (‘Fast lane’), ενός έρωτα καταδικασμένου στην αδράνεια (‘Man of stone’).

Το “Ship of light” από τη μέση και έπειτα κορυφώνεται με όλο και περισσότερα θολωμένα περιγράμματα, με αισθαντικά καρέ κίνησης, με διαρκείς ονειρικές αισθήσεις, και που ίσως να ακούγεται καλυτέρα με τα φώτα κλειστά ώστε να γεννηθούν μπροστά σου οι εικόνες που θέλεις...

Album picks: ‘Wolf trap motel’, ‘Fast lane’, ‘Man of stone’

Play it again, Sam (#1)

2010-08-21T14:42:00.036+03:00

Van Dyke Parks - ‘Palm desert’ [“Song cycle” - 1968]

Μερικούς μήνες μετά τα ανεπιτυχή sessions του “Smile” των Beach Boys ο 25χρόνος τότε Van Dyke Parks, γεννημένος στο Hattiesburg του Mississippi, μας έδωσε ένα αριστοτεχνικής αξίας και ασύλληπτης ομορφιάς pop album, το “Song cycle”, ένα δίσκο αμιγώς ευδιάθετο και φωτεινό, αλλά με κλασσικές καταβολές και επιρροές.

Ο Van Dyke Parks θα μπορούσε να ήταν ο θεωρητικότερος των θεωρητικών του είδους, οι σεμιναριακού επιπέδου συνθέσεις του επηρέασαν και επηρεάζουν δεκάδες μουσικούς και συγκροτήματα, με τούτο εδώ το ‘Palm desert’ να είναι μια τρίλεπτη λιχουδιά, δεν συμφωνείτε; Αν όχι ρωτήστε τον Neil Hannon ή τον Sean O’Hagan και θα καταλάβετε αμέσως τι ακριβώς θέλω να πω…

Υ.Γ.: Για την ιστορία ο Van Dyke Parks τέσσερα χρόνια μετά το “Song cycle” κυκλοφόρησε ένα εξίσου εξαίσιο album, το “Discover America”.

of Montreal

2010-08-21T02:03:00.005+03:00

Σχεδόν μια ντουζίνα χρόνια μετά το πρώτο τους δίσκο και σχεδόν άλλη μία ντουζίνα από ολοκληρωμένες δουλειές, απειροελάχιστες μπάντες μπορούν να βγάλουν ένα τόσο ποιοτικό single σαν το ‘Coquet coquette’.

Απίστευτα πιασάρικο σαν άκουσμα, μα τόσο έξυπνο σα μουσική ιδέα...

Video: ‘Coquet coquette’

Sebastien Schuller

2010-08-18T16:37:00.007+03:00

Ένα τραγούδι κόλλημα από μία σπουδαία μουσική φιγούρα… ο Sebastien Schuller μας εκπλήσσει διαρκώς με τη συνθετική του δεινότητα και τη σταθερή του ποιοτική πορεία. Το ‘Nightlife’ που ακολουθεί είναι από το νέο του project, τόσο ζεστό και ατμοσφαιρικό που σε καθηλώνει μονομιάς!

<a href="http://sebastienschuller.bandcamp.com/track/nightlife">Nightlife by sebastien schuller</a>

Σταύρος Ξαρχάκος

2010-08-12T11:34:00.019+03:00

“Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα..”

H Λιλιπούπολη ακούει Στέρεο Νόβα, Gonjasufi και Ξαρχάκο στα μέσα ενός καυτού Αυγούστου καθώς θα ταξιδέψει προς νότο... Επιστροφή σε λίγες μέρες λοιπόν και μέχρι τότε, είτε βρίσκεστε σε στενές πόλεις είτε σε απέραντες παραλίες είτε κάπου ανάμεσα, θα βρείτε την ουσία ενός μαγευτικού καλοκαιριού στην παρακάτω συγκλονιστική μελωδία του Σταύρου Ξαρχάκου και την υπέροχη ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη...

Jane Birkin & Serge Gainsbourg

2010-08-05T10:20:00.005+03:00

Επανακυκλοφεί στα τέλη Αυγούστου, από την Light In The Attic, ένας από τους πιο γνωστούς δίσκους του μέγα Serge Gainsbourg και είναι μια νέα ευκαιρία να τον ακούσουμε ξανά να μας παρουσιάζει τους ερωτικούς του δαίμονες, να τους ξεδιπλώνει, να τους βασανίζει και στο τέλος να προσπαθεί να τους ξορκίσει...

To “Je t'aime... moi non plus” είναι ένας δίσκος υπεράνω συναγωνισμού, ερωτισμού και εγωισμού. Με τη φιγούρα του Serge να ξεσπάει ορμητικά εξαιτίας της εγκατάλειψης του από την Bardot, συναντάει σε έναν μεθυσμένο λαβύρινθο την μαγνητική παρουσία της Jane Birkin και κάπως έτσι γεννιούνται καταλυτικά τραγούδια μουσκεμένα με διάχυτο πάθος σε slow motion... Ένας δίσκος γραμμένος με σκοτεινό ελιτισμό, ιστορίες που τραντάζονται από παραισθήσεις, το “Je t'aime... moi non plus” είναι τόσο φιλήδονο, γλυκό και εθιστικό όσο και ένα παιχνίδι αποδοχής και απόρριψης.

Beat Connection

2010-08-04T11:29:00.009+03:00

Αυτά τα πιτσιρίκια θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ιδανική απάντηση της Αμερικής στο προπέρσινο αριστουργηματικό “No way down”, το ep δηλαδή των υπερταλαντούχων σουηδών Air France.

Οι Beat Connection από το Seattle είναι ό,τι πιο καλοκαιρινό feel good άκουσμα έχει κυκλοφορήσει μέσα στην τρέχουσα χρονιά, αφού αυτή η dance pop τους έχει ρυθμό και ποιότητα, εξαιρετικό αέρα και κολλητικές μελωδίες. Σίγουρα το “Surf noir” γεννά προσδοκίες, όπως και να έχει όμως η σχεδόν μισή ώρα διάρκειάς του είναι για ατελείωτες επαναλήψεις, ειδικά τα ‘Theme from yours truly’, ‘Same damn time’…

Κι όταν υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες μπάντες, εκεί έξω, με τόσο φρέσκο ήχο και περίσσιο ταλέντο σε πιάνει μια απίστευτη και αστείρευτη αδηφαγία για νέα ακούσματα…

Υ.Γ.: Το EP διατίθεται δωρεάν εδώ.

<a href="http://beatconnection.bandcamp.com/album/surf-noir-ep">Sunburn by Beat Connection</a>

Juliets

2010-07-30T11:09:00.007+03:00

Από τα συγκροτήματα που ξεχωρίζουν στο σωρό του bandcamp.com, οι Juliets μπορεί να είναι μια μικρή και άσημη μπάντα από την πολιτεία του Michigan, αλλά έχουν εξαιρετικά στοιχεία και δυνατές συνθέσεις.

Με τον πρώτο τους και ομώνυμο δίσκο να είναι διαθέσιμος και σαν CD, μέσω της Flat Response Sound, δηλαδή όχι μόνο σε ψηφιακή μορφή όπως η συντριπτική πλειοψηφία τον ονομάτων που υπάρχουν στο Bandcamp, οι Juliets μου δείχνουν αφενός ταλαντούχοι αλλά κυρίως φρέσκοι και πολυδιάστατοι. Ξέρουν πώς να γράψουν ένα κολλητικό chamber pop απόσπασμα την ίδια ώρα που βουτάνε με στυλ στην κατσαρόλα του indie.

Γεγονός είναι ότι μόνο και μόνο που αποτελούν τις τελευταίες μέρες τη μοναδική αξιόπιστη διαφυγή από τις συνεχόμενες ακροάσεις του σπουδαίου “The suburbs” των Arcade Fire λέει από μόνο του πολλά…

<a href="http://thejuliets.bandcamp.com/album/the-juliets">Sweetheart by The Juliets</a>

Still Corners

2010-07-28T12:17:00.021+03:00

Summer is... “love, fun, cupid, romance, innocence, lollipops after the pain, melancholy, dreams in the city, happiness, sunsets from the rooftops, water and bubble pistols, southbound excursions, stars in the sky, sky in her eyes, journeys, doo be doo, bicycle rides, dives in the lake, buried treasures, clouds, postcards, ocean rain, lovers, lunatics, giants, suncastles in the shade, moonflowers, lost friends... magic."

Το καλοκαιρινό-μελαγχολικό-ταξιδιάρικο τραγούδι προέρχεται από το συλλογικό ep “Gruff trade” της Fierce Panda | το πανέμορφο απόσπασμα της 1ης παραγράφου είναι από το εσώφυλλο της συλλογής “Try a little sunshine” (Pop Art Records, 1999)...

MP3: Still Corners - ‘Endless summer’

High Fidelity (#12)

2010-07-24T11:23:00.049+03:00

1) Walkmen - ‘Stranded’

Οι Walkmen ανήκουν στις αδυναμίες της Λιλιπούπολης (όπως είχε φανεί κι εδώ), ενώ πρόπερσι τους ερωτευτήκαμε ξανά με το εθιστικό “You & me”… Στο ‘Stranded’, το δεύτερο δείγμα του επερχομένου ‘Lisbon’, χαμηλώνουν ταχύτητες, ξεφεύγοντας από την ενεργητική τους φύση και αποκαλύπτουν μια πτυχή που μέχρι τώρα ήταν καλυμμένη από το ασυμβίβαστο της μουσικής τους ταυτότητας. Φαίνεται λοιπόν πως ήρθε η στιγμή να μπουν τα πνευστά σε πρωταγωνιστικό ρόλο, αποκαλύπτοντας κι άλλο την αίσθηση ότι κάτι καινούριο πρόκειται να συμβεί εδώ, και γιατί όχι, ίσως να εγκαινιαστεί η δική τους εποχή της ευδαιμονίας.

2) Rennie Foster - ‘Devil's water (reprise)’

Γιατί μερικές φορές χωρίς να το ορίζεις, εκεί που κολυμπάς σταθερά και ήρεμα στην επιφάνεια, θα εμφανιστεί ένα υπόγειο ρεύμα γνωστό και ως ‘Devil’s water’ για να σε τραβήξει κάτω στον πυθμένα.. Εσύ θα προσπαθείς να ανέβεις για να πάρεις ανάσες αλλά και πάλι θα ξαναβυθίζεσαι, ενώ ταυτόχρονα οι θαλάσσιες σειρήνες θα σου τραγουδούν πανηγυρικά ότι ναι, εδώ σε παρασέρνει κάτι το ξέφρενα διαβολεμένο.

3) Black Keys - ‘Too afraid to love you’

Αυτό εδώ είναι από τα τραγούδια που θα παίξει στο αγαπημένο σου bar πολύ αργά τη νύχτα, όταν θα έχεις ήδη πληρώσει και θα ετοιμάζεσαι να φύγεις.. Αυτό εδώ είναι από τα τραγούδια που θα σε βάλουν να επιστρέψεις στην αρχική σου θέση ώστε να σε μεθύσει κι άλλο.

4) Jack - ‘My world versus your world’

“..My room versus your room/ my hands versus your hands/ my dreams versus your dreams/ my clothes versus your clothes/ my memories versus your memories/ my mouth versus your mouth/ my north versus your south/.. my songs versus your songs/ my time before sleep versus your time before sleep/ my drunk versus your drunk/ my hurt versus your hurt/ my dirty tricks versus your dirty tricks/ my truth versus your truth/ my world versus your world..”

5) Radiohead - ‘Talk show host’

Κάποια πράγματα έρχονται για να φύγουν. Έτσι απλά.. Σε ένα μεγάλο βράδυ το ‘Talk show host’ μπήκε ταυτόχρονα σε ηχεία, μυαλό, σώμα και ψυχή.. Πόσες φορές χωράει ένα τραγούδι τις νυχτερινές ώρες; Πόση έλξη χωράει σε ένα τραγούδι; Πόσος εξωτερικός θόρυβος είναι δυνατόν να απομονωθεί με αυτή τη ξελογιαστική μουσική στα αυτιά σου καθώς διασχίζεις πολύβουους δρόμους, καθώς παρατηρείς μέσα από πορτοκαλί βαγόνια, καθώς συνειδητοποιείς ξαφνικά πως αυτό το τραγούδι που καλύπτει τα πάντα γύρω σου δεν μπορεί με τίποτα να απομονώσει τον θόρυβο στην ψυχή σου;.. Εδώ ο Thom Yorke αναπνέει για να βγάλει από μέσα του το “You want me?/ fucking come on and break the door down/ I’m ready”, δύναμη και παραφορά την ίδια στιγμή, μέσα από μία και μόνο φράση. Έτσι, συνεχίζεις να διασχίζεις κάθετα τις οριζόντιες ευθείες της πόλης · διαθέτοντας όλη την συναισθηματική ένταση που λείπει από τους γύρω σου. Συνεχίζεις να προχωράς μέσα από τις επίπεδες πολιτείες που αναβοσβήνουν και προσπερνάς αδιάφορα τις γρήγορες εικόνες των περαστικών. Με το ‘Talk show host’ στα ακουστικά και μέσα σου έναν θόρυβο που μεγαλώνει και στο τέλος γίνεται απόηχος.

She & Him

2010-07-10T00:10:00.006+03:00

Vintage video από τον M. Ward και την Zooey Deschanel, τους She & Him δηλαδή, στο 2ο single από το “Volume two”, λίγους μήνες μετά το 1ο, το ‘In the sun’. Ο σκηνοθέτης του, Norwood Cheek, έχει επιλεθεί τα videos ονόματων σαν τους Squirrel Nut Zippers (‘Hell’, ‘Put a lid on it’, ‘Suits are picking up the bill’), Velocity Girl (‘Crazy town’), Eels (‘End times’), Superchunk (‘Art class’, ‘Precision auto’, ‘Mower’, ‘Hyper enough’, ‘Tie a rope to the back of the bus’) και Giant Sand (‘Yer ropes’) μεταξύ άλλων...

Video: ‘Thieves’

ceo

2010-07-08T13:39:00.010+03:00

Το solo project του Eric Berglund των Touch Alliance από το Gothenburg. Για πολλούς οι TA αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα σουηδικά ονόματα, προσωπικά όμως προτιμώ τους Embassy ή τους Air France που κινούνται στο ίδιο ύφος. Το ντεμπούτο των ceo κυκλοφόρησε και αυτό στη δικιά τους Sincerely Yours και το single ‘Come to me’ κόπηκε σε κόκκινο 7” σε 500 κόπιες.

Video: ‘Come to me’

2010 > 6 months > 10 songs

2010-07-07T02:53:00.014+03:00

Monika - ‘Yes I do’

Το “Exit” δεν έπεισε σίγουρα, το ‘Yes I do’ από την άλλη μίλησε στο συναίσθημα, με το μπουζούκι, την εξαιρετική ερμηνεία και το ρυθμό να κάνουν το συγκεκριμένο τραγούδι ένα γυαλιστερό διαμάντι για την ελληνική δισκογραφία, με φανφάρες ή όχι η Monika είναι από τα λίγα ονόματα που θα μπορούσε να βγάλει ένα τέτοιο κομψοτέχνημα. Ότι πιο Χατζιδακικό από το θάνατο του Μάνου και μετά…

Get Well Soon - ‘We are ghosts’

Με έναν Rufus Wainwright να βγάζει την μία μετριότητα μετά την άλλη, ο Konstantin Gropper δείχνει ο μόνος τραγουδοποιός που μπορεί να κινείται τόσο κοντά στο επίπεδο ενός “Want one” ή ενός “Want two”. Το ‘We are ghosts’ είναι ουσιαστικό και σοβαρό, ζεστό και μελωδικό, ό,τι πρέπει για τους οπαδούς των Polyphonic Spree ή των Super Furry Animals.

Gil Scott-Heron - ‘Me and the devil’

Στην επιστροφή του μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια ο 61χρονος Gil Scott-Heron περπατάει σε μονοπάτια που ξέρει να προσανατολίζεται ακόμα και με κλειστά μάτια. Στο δεύτερο τραγούδι του “I’m new here” μας παρουσιάζει την ιδανική σύνθεση η οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει το ‘The revolution will not be televised’ σε ένα air play αφιέρωμα για την αφεντιά του.

65daysofstatic - ‘Tiger girl’

Στο ‘Tiger girl’ οι εγγλέζοι από το Sheffield ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό, 10 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα που θα ζήλευαν οι M83 ή οι αρχιερείς τέτοιων ήχων Fuck Buttons. Ένας ηχητικός ανεμοστρόβιλος, μανιασμένος και πολύπλοκος στα χνάρια μιας ενδιαφέρουσας μίξης Mogwai με Holy Fuck και ολίγη από Black Dice. Πολλά repeat και δεκάδες εγκεφαλικά κύτταρα σε δράση!

Motorama - ‘Alps’

Το φάντασμα του Curtis, οι Joy Division, το Κρεμλίνο και 2 μπουκάλια vodka. Οι Motorama μας απασχόλησαν αρκετά το 1ο εξάμηνο του 2010, μια γιατί το ντεμπούτο τους ήταν αρκετά καλό, μια γιατί το προσέφεραν ευγενικά, εντελώς δωρεάν, από την επίσημη ιστοσελίδα τους και γενικά γιατί αυτό το συνονθύλευμα από Smiths, Field Mice και Interpol μας έκανε το απαραίτητο κλικ ώστε να ασχοληθούμε μαζί τους!

Kissaway Trail - ‘SDP’

Λες και ξεπήδησε από το “Funeral”, λες και είναι το νόθο αδελφάκι (sic) του ‘No cars go’, το ‘SDP’ έρχεται κατευθείαν από τη Δανία και το Odense και είναι το απόλυτο indie anthem του '10. Από τους Kissaway Trail περιμέναμε τα καλύτερα, το ντεμπούτο ήταν απλά θαυμάσιο (δείτε εδώ) και τούτο το 1ο single από “Sleep mountain” είναι ικανό να κλέψει τα φώτα και από τα 16 αποσπάσματα του επικείμενου “The suburbs”.

Lazer Crystal - ‘Love rhombus’

Extra βιομηχανικό και σκοτεινό με βαρύ ρυθμό, το ‘Love rhombus’ έχει ρίζες στα συνθετικά 80s, καταβολές από το 70s και ενώ είναι κάτι το μη φρέσκο ή τουλάχιστον μη πρωτότυπο έχει την ικανότητα να σε μαγνητίζει με την ατμόσφαιρά του… Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι έρχεται από το Chicago και βγαίνει από την άκρως σημαντική Thrill Jockey!

Radio Dept. - ‘Never follow suit’

Οι μεγάλοι Σουηδοί της Labrador συνεχίζουν να σκορπούν ασύστολα, δεξιά και αριστερά, pop θαυματουργήματα, στην τρίτη τους δουλειά είναι εξίσου εντυπωσιακοί όπως και στα “Lesser matters”, “Pet grief”. Σίγουρα μιλώντας, είναι από τις μεγαλύτερες εν ζωή μπάντες, το ‘Never follow suit’ τους μπορεί να παίζει για μια νύχτα ξανά και ξανά.

National - ‘Bloodbuzz Ohio’

Όταν μία μπάντα ηχογραφεί στον πέμπτο της δίσκο ένα τραγούδι σαν το δυναμίτη ‘Bloodbuzz Ohio’ δεν μπορείς να πεις και πάρα πολλά. Σπουδαίο και μεθυστικό, εκεί που οι κιθάρες παίρνουν τα πάνω τους σε κατεδαφίζει, θα μπορούσε να ήταν το δικό τους ‘The rat’ αν γινόταν μία-δυο σκάλες πιο επιθετικό, όπως και να έχει είναι αριστουργηματικό!

Mark van Hoen - ‘Where is the truth’

Δώδεκα χρόνια μετά το “Morning light” των Locust, ο ιθύνων νους τους, Mark van Hoen, υπογράφει αυτό το αψεγάδιαστο απόσπασμα από το ομώνυμο τρίτο του βήμα. Ελίτ electronica, χαμηλών δονήσεων αλλά υψηλής ποιότητας, κατασκευασμένο με τα ίδια υλικά όπως και το ‘Summer rain’, τότε στα πολύ καλά του!

Electric Litany - How to be a child & win the war

2010-07-05T23:40:00.020+03:00

Release date: 01/02/10

Label: Inner Ear

Similar artists: Madrugada, Black Heart Procession

Links: Official site, MySpace, last.fm

Το “How to be a child & win the war” με καθιστά εξαιρετικά ευάλωτο... η μουσική των Electric Litany, αυτής της ελληνοαγγλοαμερικάνικης μπάντας που πάντα θα την λογίζουμε σας αμιγώς ελληνική, έχει τα τρίμματα που έκαναν τη μουσική των Madrugada αρρωστημένα κολλητική και τη στιβαρή προσωπικότητα που αναβλύζει σε κάθε σύνθεση των Black Heart Procession. Αναμφίβολα όχι στο μέγιστο μιας τόσο εκρηκτικής ανάμιξης αλλά σε ένα σημαντικά ικανοποιητικό επίπεδο...

Με το ‘Tear’ να ταράζει αναπάντεχα όταν το video του πηδούσε πέρυσι από στόμα σε στόμα, το ντεμπούτο των Electric Litany μονομιάς φορτώθηκε με ένα επικίνδυνο βάρος και συνάμα με αρκετές βάσιμες προσδοκίες. Κρινόμενο το “How to be a child & win the war” βαδίζει σε ευθεία γραμμή, χωρίς πολλές πολλές παρεκκλίσεις, είναι μια δουλειά που έχει ταυτότητα και ύφος, concept και επιδραστικότητα. Ο ακροατής βιώνει την κάθε σπιθαμή της και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο συν της μουσικής των Electric Litany, στο γεγονός δηλαδή ότι το απόκρυφο, το κλειστοφοβικό στυλ των συνθέσεων δεν πέρασε σε καμία περίπτωση στις νότες και στις καλά κρυμμένες μελωδίες. Η μοναξιά του 'The dunes' δεν είναι απόμακρη αφού οι κιθάρες που σχίζουν τον αέρα ξεδιπλώνουν τη δυναμική του, ενώ η μελαγχολία του 'A time (Never be late)' είναι τόσο αρχοντική και καταπραϋντική όσο και η ηρεμία των τελευταίων δευτερολέπτων, αμέσως μετά την ηλεκτρική εκκένωση.

Η αντοχή και των δέκα τραγουδιών είναι εξίσου αξιομνημόνευτη με όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω, να γιατί επομένως το “How to be a child & win the war” είναι ένας πάρα, μα πάρα, πολύ καλός δίσκος...!

Album picks: ‘The dunes’, ‘Tear’, ‘A time (Never be late)’

High Fidelity (#11)

2010-07-03T02:01:00.033+03:00

1) Dog & Panther - ‘Hurry hurry’

Ένα παντελώς άγνωστο όνομα με φρέσκο ήχο, indie διαφορετικό από τα συνηθισμένα, που ξέρει πότε να γκαζώνει και πότε να ακούγεται μελωδικό. Οι Dog & Panther είναι το καλά κρυμμένο μυστικό της φετινής χρονιάς, τόσο καλά κρυμμένο που ακόμα και το αχανές internet είναι απίστευτα φειδωλό στις πληροφορίες γι' αυτούς. Το ευτύχημα, βέβαια, θα είναι να τους ξετρυπώσει κάποια εταιρία λίαν συντόμως, προς το παρόν απολαμβάνουν τη ζεστασιά του πρωτοποριακού bandcamp.com, ιστοτόπου μου μαζεύει κυρίως τέτοιου βεληνεκούς μπάντες.

2) Of Montreal - ‘Coquet coquette’

Μα είναι μεγάλο κόλλημα αυτό εδώ το τραγούδι… με ρεφραίν που σκοτώνει, τυπικό Of Montreal single που μπορεί να παίζει ολημερίς και ολονυχτίς, προλογίζει τη δύσκολη επιστροφή της παρέας του Barnes. Δύσκολη για ένα και μόνο λόγο: επειδή δεν υπάρχει κανένα, μα κανένα, περιθώριο για δεύτερο στη σειρά μέτριο δίσκο, ακόμα και για μια μπάντα σαν τους μακρινούς Αθηναίους.

3) Patrick Kelleher - ‘Blue eyes’

Εδώ μιλάμε για κάτι το εξαιρετικό... Το ‘Blue eyes’ θα μπορούσε να περάσει για πάντα στην αιωνιότητα αν προερχόταν από τον Patrick Wolf για παράδειγμα, αλλά τώρα βγήκε από το μυαλό ενός άσημου Ιρλανδού που ηχογραφεί για γιαπωνέζικο label και αναδεικνύει τον ελιτισμό και την υπερηφάνεια των λίγων ατόμων στον κόσμο που είχαν την τύχη να σοκαριστούν από τα τεσσεράμισι λεπτά του!!!

4) Wild Nothing - ‘Chinatown’

Από τα ντεμπούτα της χρονιάς μέχρι στιγμής, ό,τι πιο αισιόδοξο και ζωντανό έχει να επιδείξει το “Gemini”...

5) Windsor For The Derby - ‘Our love's a calamity’

Ρεσιτάλ απλότητας από τους Windsor For The Derby στο ‘Our love's a calamity’ από το ολοκαίνουργιο “Against love”, οι πάντα συμπαθείς αμερικάνοι παίζουν με τη μελωδία και ιδού το αποτέλεσμα:

Patrick Kelleher - You look cold

2010-07-01T21:13:00.011+03:00

Release date: 02/06/09

Label: Osaka Recordings

Similar artists: Owen Pallett, Patrick Wolf

Links: MySpace, last.fm

Ήταν ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα στο φιλήσυχο Δουβλίνο. Το ηλεκτρονικό ρολόι στο κομοδίνο έγραφε 8:17. Σε κάποια λεπτά το ξυπνητήρι θα έπαιρνε μπρος και θα ανάγκαζε τον Patrick Kelleher να σηκωθεί και να αντιμετωπίσει άλλη μια καθημερινότητα, άλλη μια ρουτίνα. Ούτε εκείνο το βράδυ μπόρεσε να κοιμηθεί, σκεφτόταν μόνο εκείνη, τα λόγια, τα γράμματα, τη φωνή της, όμως δεν μπορούσε με τίποτα να φέρει στο μυαλό του την εικόνα της… Δεν την είχε και ποτέ. Περπάτησε ξυπόλητος μέχρι το παράθυρο και έριξε μια ματιά έξω, στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Ανάμεσα σε δεκάδες περαστικούς και χιλιάδες νιφάδες χιονιού, νόμισε πως την είδε να διασχίζει το απέναντι πεζοδρόμιο. Με κομμένη την ανάσα, χάζευε τον τρόπο που περπατούσε, τον τρόπο που είχε κρύψει τα χέρια της κάτω από το παλτό σε μια προσπάθεια να ζεσταθεί… Ούτε τώρα κατόρθωσε να δει το πρόσωπο της. Αντ’αυτού, επέστρεψε στο κρεβάτι του, συγκεντρώθηκε στο να φέρει την εικόνα της όλο και πιο κοντά, πήρε την κιθάρα από την πολυθρόνα και έγραψε το κομμάτι που συνόψιζε όλες εκείνες τις πρόσφατες και ατελείωτες νύχτες του, γεμάτες από φόβους, όνειρα, τσιγάρα, μουσική και τα χώρεσε όλα στο μαγευτικό ‘Coat to wear’.

Έχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες από την πρώτη φορά που μπήκε στα ηχεία της Λιλιπούπολης ο Patrick Kelleher, φέρνοντας κοντά της την απόγνωση των συγχρόνων αστικών σχέσεων και μισοφωτίζοντας την με τρομακτική, συναισθηματική δίνη… Ο Kelleher αποδομεί την μουσική του, συλλέγει τα απομεινάρια του, αφήνοντας υπόκωφους χτύπους να εντείνονται σε μια γλυκιά διάσταση. Τα τραγούδια περνούν και παίρνουν στιγμές από μέσα σου και τις σκορπίζουν ακριβώς μπροστά σου, εκεί που δεν τολμάς να δεις. Υπάρχει όλη αυτή η αλήθεια σε απόκοσμες συνθέσεις (όπως το ‘Blue eyes’) που λειτουργεί και σαν κώδικας επικοινωνίας μεταξύ εκείνων που αρνούνται να υποκύψουν σε ζωτικούς πειρασμούς και σε εκείνους που δυναμώνουν με τα όνειρα και την ένταση της ζωής. Έτσι κατανοεί κάποιος τη παρουσία του Patrick Kelleher όταν μεταφέρει το μήνυμα της ψυχής του· πότε μέσα από τους διαλόγους μιας κιθάρας κι ενός keyboard και πότε από ένα βαλς που χορεύεται δίχως συνοδό.

Album picks: ‘Blue eyes’, ‘Coat to wear’, ‘Until I get paid’

Splitting a podcast (#2)

2010-07-01T11:39:00.027+03:00

White Hinterland - ‘Icarus’

Windsor For The Derby - ‘Queen of the sun’

Oh No Ono- ‘Helplessly young’

Motorama - ‘Northern seaside’

Motorama - ‘Warm eyelids’

Pearly Gate Music - ‘Big escape’

Procedure Club - ‘Feel sorry for me’

Books - ‘Beautiful people’

Elk City - ‘Nine o'clock in France’

Whitsundays - ‘Silent in the wind’

Besnard Lakes - ‘Albatross’

Yeasayer - ‘Ambling alp’

5 albums που αξίζει να περιμένεις

2010-06-28T23:44:00.049+03:00

1) Arcade Fire – “The suburbs” (Merge)

Η σκέψη και μόνο της κυκλοφορίας του τρίτου album των Arcade Fire θα μπορούσε να ιδρώσει από αγωνία τον κάθε θιασώτη της indie σκηνής, με το “The suburbs” ως επιστροφή να μου θυμίζει το “Kid A” των Radiohead. Οι τελευταίοι έβγαλαν ένα τρίτο στη σειρά κομψοτέχνημα, απομένει λίγος καιρός για να διαπιστώσουμε το ίδιο ή όχι για τους Καναδούς.

Release date: 03/08/10

2) Blonde Redhead – “Penny sparkle” (4AD)

Δεδομένα κομβικός δίσκος, έξι χρόνια μετά το αριστούργημά τους και μισά μετά την εξαιρετική συνέχεια οι Blonde Redhead επιστρέφουν με το όγδοο βήμα τους. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο από την άλλη πως εφόσον δεν στραβοπάτησαν στο “23” δεν πρόκειται να το κάνουν τώρα, πρόκειται εξάλλου για σπουδαία και ιδιαίτερα ώριμη μπάντα...

Release date: 13/09/10

3) Antony And The Johnsons – “Swanlights” (Secretly Canadian)

Μεγάλο χαρτί για το επόμενο εξάμηνο του 2010 πρόκειται να είναι η τέταρτη δουλειά του Antony και των Johnsons. Και πάλι στην Secretly Canadian το “Swanlights” σίγουρα θα κολυμπά στην κατάθλιψη και τη μαυρίλα, μην περιμένετε τώρα πλέον κάτι διαφορετικό από τον χαρισματικό Antony, αυτό γνωρίζει να κάνει καλά αυτό θα μας προσφέρει...

Release date: 05/10/10

4) Walkmen – “Lisbon” (Fat Possum)

Εάν δεν είχε ποτέ υπάρξει το “You & me” τότε στη θέση των Walkmen σίγουρα θα βρισκόταν κάποιο άλλο συγκρότημα. Γιατί πολύ απλά η μεστή ωριμότητά του και το αδιαμφισβήτητο επίπεδό του έσβησαν μονομιάς το μέτριο, συγκρινόμενο με τα δύο πρώτα albums, “A hundred miles off”. Από μια μπάντα που στο τέταρτο της βήμα συνθέτει ένα τόσο ανατριχιαστικό τραγούδι σαν το ‘In the new year’ μπορεί κάποιος να περιμένει πολλά, οι νεοϋορκέζοι έχουν την ικανότητα να μας κάνουν να ψαχνόμαστε!

Release date: 14/09/10

5) Third Eye Foundation – “The dark”

… εξαιτίας τριών απλών λόγων: “Ghost”, “You guys kill me” και “Little lost soul”. Αναμενόμενο μέχρι εκεί που δεν πάει!!!

Release date: unknown

Scumbag Philosopher

2010-06-28T19:02:00.017+03:00

Άλλη μία μπάντα από το Ηνωμένο Βασίλειο στο roster της αμερικάνικης Words On Music (For Against, Meeting Places, Fiel Garvie). Σημαντική σημείωση: ό,τι έχει έχει κυκλοφορήσει από την ετικέτα της Minneapolis είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον!!!

Video: ‘God is dead so I listen to Radiohead’

Stream song: ‘I like sums’

Official site, MySpace

Motorama - Alps

2010-06-25T21:35:00.034+03:00

Release date: 14/05/10

Label: Self released

Similar artists: The Pains of Being Pure at Heart, Neils Children

Links: Official site, MySpace, last.fm

Αναμφισβήτητα πρόκειται για την αποκάλυψη της χρονιάς μέχρι στιγμής και είναι αρκούντως ευχάριστο που δεν προέρχεται από κάποια σουηδική κωμόπολη όπως γράφει η παράδοση ή μια αντίστοιχη βρετανική μητρόπολη όπως γράφει η γνωστή περηφάνια των Άγγλων. Οι Motorama είναι πέντε Ρώσοι, με καταγωγή από το Rostov-on-Don, μια βιομηχανική πόλη στα νοτιοανατολικά της χώρας και μεγάλωσαν ακούγοντας Joy Division, Smiths και Beach Boys, διάβαζαν Scott Fitzgerald και Ernest Hemingway, έβλεπαν φανατικά ταινίες όπως το ‘Stand by me’ του Reiner... Όλα αυτά, προσπαθώντας να χειριστούν και να αφήσουν πίσω τους τον χειμώνα, ώστε να οδηγηθούν στην αναζήτηση του ήλιου και της διαφορετικής, ανθισμένης φύσης. Αυτή η αντίθεση του σκοτεινού με το φωτεινό, από την οποία δεν έχουν ξεφύγει ακόμη, είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τα προηγούμενα eps “Bear” και “Horse” που ξεκίνησαν μια πορεία ποικιλόμορφη και σαφώς δημιουργική η οποία βρήκε το απόγειο της με το φετινό “Alps”.

Σε απόλυτη νιρβάνα ρομαντισμού και ξεσηκωτικής ελευθερίας, οι Motorama ενθουσιάζουν με τις τρομερά κομψές μελωδικές γραμμές τους, τις νοσταλγικές κιθάρες, την ουράνια φιλοδοξία και τα larger than life τραγούδια όπως ‘Wind in her hair’, ‘Alps’ και ‘Warm eyelids’. Βαθύτατοι μελετητές της βρετανικής pop ιστορίας, οι Motorama πέτυχαν να οδηγήσουν το αισθητήριο σε ηλιόλουστους ηχότοπους που είναι γεμάτοι με όλες τις ιστορίες των κοινών ανθρώπων... Στο “Alps” διαρκώς αναπολούν, αφηγούνται, μελαγχολούν, και έπειτα βρίσκουν ένα λόγο να χαμογελάσουν. Είναι στιγμές που ο δίσκος ζωντανεύει σχεδόν ανάγλυφα έναν σχεδόν κλασικό ήχο που συνιστά την ουσία της pop αισθητικής, όμως δεν γίνεται τετριμμένος ποτέ, μιας και απελευθερώνει απεριόριστες ποσότητες ενέργειας με διαρκή υπευθυνότητα και χάρη. Έχουν όλα τα προσόντα να γίνουν ακόμη πιο συναρπαστικοί, ο δίσκος τους διατίθεται δωρεάν από την επίσημη ιστοσελίδα τους, οπότε δεν έχετε κανέναν απολύτως λόγο να τους αγνοήσετε.

Album picks: ‘Wind in her hair’, ‘Alps’

Caribou - Swim

2010-06-21T19:40:00.027+03:00

Release date: 20/04/10

Label: Merge

Similar artist: Four Tet

Links: Official site, MySpace, last.fm

Μερικοί δίσκοι φαίνονται και είναι γεμάτοι. Τρία χρόνια μετά το εύγευστο patchwork του “Andorra”, το “Swim” βρίσκει τον Dan Snaith ένα βήμα παραπέρα από το ντεμπούτο του ως Caribou και άλλα δυο βήματα σε παράλληλη τροχιά (με παρόμοια ηχητικά δρώμενα από τη μια, αλλά με πιο σαφές νόημα που περνάει στον αποδέκτη από την άλλη). Η δηλωμένη συμπάθεια της πλειοψηφίας των μουσικόφιλων στο πρόσωπο του, στέκεται σε μεγάλο βαθμό στην απελευθερωτική αύρα που τείνει να σε παγιδεύει ακαριαία. Σαν ιστός αράχνης, περίπλοκος και όμως διαφανής, η μουσική του Caribou πλέκει με τον πιο αινιγματικό τρόπο ουράνιες μελωδίες, ασταμάτητους χορευτικούς ρυθμούς και διεφθαρμένη ψυχεδελική pop δημιουργώντας όμως κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμά τους και καθόλου χειροπιαστό...

To “Swim” είναι δαιμονικά ποτισμένο με μπόλικο technicolor, με τον Caribou να διασκεδάζει την τεχνική της κοπτοραπτικής στο studio καθώς διευρύνει τον ήχο του προς κάθε κατεύθυνση και πειραματίζεται με σχεδόν οτιδήποτε του έχει γυαλίσει κατά καιρούς. Ακόμη και όταν παίζει καθαρόαιμη summer pop, το πασάρει με παιχνιδιάρικη άποψη (‘Sun’, ‘Odessa’), όπως και όταν χτίζει νέους μουσικούς ογκολίθους με αστείρευτη δυναμική (‘Jamelia’). Τόσο η ευέλικτη και φρέσκια χροιά στην παραγωγή, όσο και η προσωπικότητα που ξεχειλίζει από κάθε μελωδία, προσφέρουν τα μέγιστα στην καλοκαιρινή ευδαιμονία του δίσκου. Αυτό που μένει όμως είναι πως ο Snaith συνθέτει μουσικές που κινούνται με συναισθηματικούς κινητήριους μοχλούς · όλες μαζί μπερδεύονται σε μια υπέροχη αλληλουχία και δημιουργούν ένα δυνατό ελιξίριο με τον τίτλο “Swim” που στην κάθε του γουλιά γίνεται ακόμη πιο εθιστικό.

Album picks: ‘Jamelia’, ‘Odessa’

Ramona Falls

2010-06-07T22:05:00.020+03:00

Αν ήταν δυνατό να μην έχετε την παραμικρή πληροφορία για τον ήχο των Ramona Falls, ή αλλιώς του Brent Knopf των Menomena, τότε τα επόμενα τρία λεπτά θα σας κερδίσουν αμέσως (όπως και το περσινό ευπρόσωπο ντεμπούτο τους, “Intuit”, το οποίο αξίζει να αναζητήσετε). Το ‘Russia’ έχει αυτά τα ζεστά, τρυφερά vibes που παραπέμπουν στους Sunset Rubdown, σε συνδυασμό με ευαίσθητα αγορίστικα φωνητικά στο ύφος του Jens Lekman και την κοφτερή μελωδία για την οποία διακρίνονται οι Menomena... Όλα αυτά συνθέτουν ένα κομψά σμιλευμένο pop κομμάτι που ξεχωρίζει και σε μαγεύει ολοκληρωτικά: Ίσως όχι όσο χρειάζεται για να γοητεύσει την όμορφη κοπέλα του video, μιας και το "σύνδρομο" του “(500) Days of Summer” κρατεί για τα καλά..!

Video: ‘Russia’

65daysofstatic - We were exploding anyway

2010-05-25T23:22:00.022+03:00

Release date: 26/04/10

Label: Hassle Records

Similar artists: God Is An Astronaut

Links: Official site, MySpace, last.fm

Μερικές φορές τα πράγματα είναι απλά: ότι δεν σου προσφέρει τίποτα ενθουσιώδες και καινούριο, το πετάς και προχωράς παρακάτω. Κάθε αλλαγή είναι ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας όμως προς τα που θες να βαδίσεις. Σε μια εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης της μουσικής τους ταυτότητας, οι 65daysofstatic τοποθετούν προκλητικά στην άκρη το post rock παρελθόν τους συνθέτοντας ένα νέο έργο, από τη μια ελκυστικό και εικονοκλαστικό και από την άλλη άγριο και αυθάδικο. Όντας ένα σχήμα γνώριμο ως προς το ύφος του, οι 65daysofstatic κάνουν φέτος την έκπληξη με ένα LP όντως “explosive”, τουλάχιστον σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειες τους (“The fall of math” - 2004, “One time for all time” - 2005, “The destruction of small ideas” - 2007). Χωρίς να θυσιάζουν την δυναμική και την τραχύτητα τους, αλλά τινάζοντας από πάνω τους εκείνη την μάλλον τετριμμένη χροιά του ήχου τους, το group από το Sheffield έχει φτιάξει εδώ ένα album σύγχρονου ηλεκτρονικού θορύβου, στα αυλάκια του οποίου συμβαίνουν άκρως ενδιαφέροντα πράγματα.

Η ευστοχία του “We were exploding anyway” δεν εξαντλείται στον συνεχή καταιγισμό ήχου, καθώς αποτελεί ένα έργο με λειτουργική αποτελεσματικότητα, μια συνειδητοποιημένη electronic κιθαριστική pop με καταλυτικό περιεχόμενο. Οι 65daysofstatic καταπιάνονται με progressive πειραματισμούς, ψάχνονται με τα ηλεκτρονικά bleeps, παίζουν (και ακούγονται) ελεύθεροι από συνθετικές φόρμες και μερικές φορές χτυπάνε κέντρο: στα φουτουριστικά ξεσπάσματα του ‘Mountainhead’, στα ζοφερά παραληρήματα του ‘Dance dance dance’, στις νεφελώδεις γραμμές του ‘Weak4’ ή στο καθηλωτικό κάλεσμα του Robert Smith στο ‘Come to me’.

Το “We were exploding anyway” είναι ένα ξέφρενο κράμα μιας μαγικής αλχημείας που αξιοποιεί σε μέγιστο βαθμό έναν τόσο έντονο και πολυσυλλεκτικό ήχο, ενώ ταυτόχρονα τείνει να αφοπλίζει με εκτόνωση και αμεσότητα, όπως κάθε σύγχρονο αστικό soundtrack. Οι 65daysofstatic βγάζουν φωτιά. Αφήστε την να σας κάψει.

Album picks: ‘Dance dance dance’, ‘Come to me’, ‘Tiger girl’

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#1): Κόρε. Ύδρο. - Φτηνή ποπ για την ελίτ (2006)

2010-05-12T20:56:00.022+03:00

Όταν κυκλοφόρησε η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” τον Φεβρουάριο του 2006, ο Αργύρης Ζήλος παρατήρησε έξυπνα στο Αθηνόραμα: «οι Κόρε. Ύδρο. σπέρνουν το χάος στην καφενόβια βλακεία του ελληνικού τραγουδιού». Το καλώς εννοούμενο χάος εδώ ξεκινά από τον τίτλο: γιορτάζουν την επιστροφή τους ευλογώντας τους λίγους που άκουσαν το (θαυμάσιο αν και λιγότερο εύπλαστο) ντεμπούτο τους, “Αν όλα τέλειωναν εδώ”. Σαν δεύτερο βήμα ορίζεται το ακαταμάχητα εύστοχο εξώφυλλο με το κλισέ ελληνικό ζεϊμπέκικο, και ολοκληρώνεται με τις πρώτες νότες και τους απόκληρους στίχους του εναρκτήριου τραγουδιού. Έτσι απλά, σε ένα ματ τριών κινήσεων, έχουν καταφέρει, αν μη τι άλλο, να διαφοροποιούνται.

Η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” αποτελεί ένα αρκετά ασυνήθιστο, περίεργο και τολμηρό άκουσμα στην αρχή. Όσο κυλούν τα κομμάτια δίπλα σου καταλαβαίνεις τι καλό συμβαίνει, οι ήχοι βρίσκονται σε μόνιμη αεικινησία και διαθέτουν έντονη αυτοπεποίθηση μιας και γνωρίζουν που στέκονται και τι θέλουν να εκφράσουν. Πρόσχαροι, πνευματώδεις, ξεκάθαροι και τίμιοι από έκφραση επιρροών, οι βασικοί συνθέτες Παντελής Δημητριάδης και Αλέξανδρος Μακρής, δικαιώνονται με την επιμονή τους στον ελληνικό στίχο (δε ξέρω αν είναι τυχαίο που μουσικοί όπως ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Boy έχουν πετύχει τα μέγιστα με αυτή την επιλογή). Όταν ακούς τον Δημητριάδη να εκφράζει τις υπαρξιακές του εμμονές με την αυθάδεια ενός ευφυή αλήτη που επιβιώνει και απολαμβάνει τη ζωή όσο χαρούμενη ή όσο ανούσια γίνεται, τότε απλά έχεις παραδοθεί.

Η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” είναι ό, τι θα θέλαμε να κρατήσουμε αλώβητο μέσα μας, μα η δομή και η πορεία των καταστάσεων γύρω μας, σχεδόν πάντα και αναπόφευκτα, το καταστρέφει. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, οι ‘Εραστές του τίποτα’ θα θύμιζαν τα πιο όμορφα πάρτυ που έχεις χορέψει αγκαλιά με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, το ‘Καμιά Χριστίνα’ θα ακουγόταν καθώς διέσχιζες το δρόμο από ανοιχτά παραθυρόφυλλα μοναχικών δωματίων, το ‘Σπίτι’ θα συντρόφευε τις διαδρομές σου με τα ακουστικά μέσα στην πόλη, το ‘Όχι πια έρωτες’ θα καταγάλιαζε τις ερωτικές απογοητεύσεις ως ένα νέο ‘No more affairs", το ‘Ραντάρ’ θα αναζωογονούσε το ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι σα θαλασσινό αεράκι, οι εικοσάρηδες θα μεθούσαν με το ‘Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου’, οι τριαντάρηδες με το ‘Τώρα που δεν έχω κανέναν’, οι dj στα μπαρ θα έκλειναν με την ‘Χειραψία’ αργά το βράδυ ή νωρίς το ξημέρωμα, την ίδια στιγμή που κάπου θα ανταλλάσσονταν ατέλειωτα φιλιά με το ‘Περί πάθους’... Στην σύγχρονη καθημερινότητα, πόσο λείπει μια τέτοια μουσική, πόσο λείπουν στίχοι σαν και αυτούς: «Σε μια ανδρόγυνη κατάσταση αιωρούμαι / Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σταθώ σωστός πατέρας / Και αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα / πρέπει να σπάσουμε τον πάγο με τις πρόζες του Κωστάλα».

Ένας δίσκος που ξεχειλίζει από ουσία, με κάθε ακρόαση μεγαλώνει διαρκώς σε μήκος, πλάτος και εμβαδό, και - επειδή το καλύτερο είναι υποκειμενικό - είναι ο σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της περασμένης δεκαετίας...

National - High violet

2010-05-11T23:44:00.022+03:00

Release date: 11/05/10

Label: 4AD

Similar artists: Walkmen, Spoon

Links: Official site, MySpace, last.fm

Also mentioned: here (16/01/2008) and here (10/05/2007)

Τι είναι στα αλήθεια το “High violet”;

Ένα αριστούργημα; Όχι...
Ένας δίσκος ισάξιος του “Boxer”; Όχι...
Ένας δίσκος ισάξιος του “Alligator”; Όχι...
Ένας καλός δίσκος; Το πιθανότερο...

Τρία χρόνια μετά το συνθετικό τους ταβάνι, διαγράφοντας μια αξιομνημόνευτα ανοδική πορεία ως μπάντα, οι National πήραν μία εσωτερική μεταγραφή στην 4AD (η οποία ούτως ή άλλως ανήκε στο group της Beggars), παίδεψαν λίγο παραπάνω την επιστροφή τους και εγένετο το “High violet”.

Για πολλούς από εμάς ήταν το πλέον αναμενόμενο album της χρονιάς, για ελάχιστους αποδείχθηκε μία παταγώδη απογοήτευση, για λίγους μία φυσική συνέχεια και για αρκετούς ένα δίσκος με δύο ασύλληπτα τραγούδια, μερικές συνθέσεις άνω του αξιόλογου αλλά και δυο τρεις άνοστες έως και μέτριες.

Δεν μπορώ επί της ουσίας να πιστέψω ότι η πλειοψηφία των οπαδών αυτού εδώ του συγκροτήματος δεν γίνεται παρά να χαρακτηρίσει το “High violet” ως την επιτομή του 7 στα 10 και του λόγου που η βαθμολόγηση με κλίμακα το 5 είναι ενίοτε αυστηρή και ενίοτε παχυλή εξαιτίας και μόνο της έλλειψης των μισών βαθμών.

Προσωπικά μιλώντας θεωρώ ότι στραβοπάτησαν, αν δεν υπήρχαν τα album picks που σημειώνονται λίγο πιο κάτω θα μιλάγαμε ίσως και για τη μεγαλύτερη απογοήτευση των τελευταίων δέκα χρόνων, γιατί κακά τα ψέμματα οι απαιτήσεις ήταν αφάνταστα υψηλές...

Υ.Γ.: Προκλητικά γελοίοι οι βαθμοί εδώ και εδώ.

Album picks: ‘Terrible love’, ‘Anyone's ghost’, ‘Bloodbuzz Ohio’

High Fidelity (#10)

2010-05-08T21:48:00.026+03:00

1) Pan Pan – ‘Purr04’

“μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάνουμε
να κοιτιόμαστε ακίνητοι μέχρι να γίνουμε τριάντα
που και που να σε κερνάω κοκτέιλ
με ονόματα πιο αστεία κι απ' τις ατάκες των φίλων σου
μετά θα αλλάξει η μόδα κι εμείς θα αλλάξουμε στάση
σαν σκουριασμένα ψαλίδια θα αφήσουμε ένα τρίξιμο
μετά θα το βουλώσουμε
αλλά κανείς, ούτε ένας, δε θα το καταλάβει.”
77 μοναδικά δευτερόλεπτα και ατέλειωτα repeat.

2) National – ‘Anyone’s ghost’

Από ένα δίσκο που άφησε ένα γλυκόπικρο μούδιασμα, κρατώ ανάμεσα σε άλλα τρία-τέσσερα σφιχτοδεμένα κομμάτια, τούτη την ωδή στα φαντάσματα… Καλεσμένοι σε αυτή, η μνήμη που φυσάει παιχνιδιάρικα στο πρόσωπο της λήθης και ο χρόνος που κυλώντας γρήγορα δεν κατορθώνει να συγχωρέσει κανένα.

3) Patrick Kelleher – 'Coat to wear’

Εδώ κυριαρχεί το σκοτάδι, το μέρος που ξεδιπλώνεται καλυτέρα η ανατομία στους ήχους που αναδύονται από τον ιρλανδό Patrick Kelleher. Σαν καταραμένος ποιητής που δεν λέει να αφήσει την μαυροντυμένη του μούσα ήσυχη, πενθεί μπροστά της με μια κιθάρα και τις φωνές από τους δαίμονες του, καθώς την αφοπλίζει με ένα κομμάτι σκέτη μαγεία.

4) Larry Gus – ‘The sun debates’

Ένα ηχητικό πανδαιμόνιο από ετερόκλητες φιγούρες και ασύλληπτες σκηνές κάτω από την ίδια στέγη. Σαν τους ιδανικούς τίτλους τέλους στο “Party” του Peter Sellers.

5) Radio Dept. – ‘Never follow suit’

Αλήθεια, ποιά μυστική δύναμη είναι αυτή που επισκέπτεται κάποιες σουηδικές μπάντες και τις κάνει να ακούγονται τόσο συναρπαστικές, τόσο χαρούμενες, τόσο μελωδικές και ας έχουμε να κάνουμε με την απλή, γνώριμη, χιλιοπαιγμένη pop; Όποια κι αν είναι, δεν θα βρείτε τον ορισμό του ζεστού καλοκαιριού πιο ολοκληρωμένο όσο σε αυτό το πανέμορφο τραγούδι.

High Fidelity (#9)

2010-05-01T01:00:00.011+03:00

1) Miles Davis - ‘So what’

Στα σχεδόν εννιάμισι λεπτά του περιέχει, για πολλούς, συμπυκνωμένη την ιστορία της jazz, πως να μην έχουν δίκιο όταν η τρομπέτα του Davis συναντά το σαξόφωνο του John Coltrane σε μία από τις πλέον επικές μουσικές συναντήσεις όλων των εποχών. Συγκλονιστική rhythm section από πίσω...!

2) Boy - ‘Αγρίμι’

Εδώ όλα είναι συγκολλημένα με ιδανικό τρόπο, η ερμηνεία του Boy, ο βαρύς ρυθμός από πίσω, οι στίχοι... ένα μπάσταρδο σύγχρονο ζεμπέκικο.

3) National - ‘Bloodbuzz Ohio’

O δίσκος αφήνει μια μικρή πικρίλα στα πρώτα ακούσματα, εξάλλου η κληρονομιά των “Alligator”, “Boxer” ήταν και είναι βαριά, δεν μπορώ όμως σε καμία περίπτωση να πω κάτι τέτοιο και για το δυναμίτη ‘Bloodbuzz Ohio’. Κλασικό National έπος με ένα ονειρικό τελείωμα και κιθάρες που σχίζουν τα αυτιά. Από τα λίγα πεντάστερα της φετινής χρονιάς!

4) Κατερίνα Γώγου - ‘Θα 'ρθει καιρός’

Ο νωχελικός ρυθμός του 'Θα 'ρθει καιρός' εθίζει, οι «στίχοι» της Γώγου κάτι σαν επικήδειος, μελαγχολικοί αλλά και στο τέλος αισιόδοξοι, σε ένα απόσπασμα που σου κόβει το αίμα, η πεμπτουσία μιας ιδιαίτερης και χαρισματικής φιγούρας.

5) Sambassadeur - ‘Albatross’

Κεντημένο στο χέρι, μουντό και συναισθηματικό!

Boy - Κουστουμάκι

2010-04-29T01:41:00.015+03:00

Release date: 26/04/10

Label: Inner Ear

Similar artists: -

Links: MySpace, last.fm

Also mentioned: here (19/06/2009)

Δύο χρόνια πριν ο Boy αποφάσισε να αφήσει πίσω τους Mary and the Boy, κρατώντας τα πένθιμα ουρλιαχτά τους, διατηρώντας την (καλώς εννοούμενη) εγωκεντρική τους διάθεση και συγκρατώντας την αφοσίωση που τους διέκρινε συνθέτοντας κομμάτι κομμάτι το πώς είναι να ζει κανείς στο περιθώριο - που ουσιαστικά δεν είναι περιθώριο, αλλά κέντρο-απόκεντρο.

Με το “Please make me dance” του 2009, οι προθέσεις του έγιναν πιο ξεκάθαρες: ένας συνδυασμός του Gregor Samsa, του ήρωα από την «Μεταμόρφωση» του Κάφκα με τον Holden Caulfield του «Φύλακα στη Σίκαλη». Μια ταυτόχρονη αντίθεση της κλειστοφοβικής ψυχοσύνθεσης του πρώτου, με την ανησυχία και την αμεσότητα του δευτέρου. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Βούλγαρης – του οποίου το Boy δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μουσικό του προσωπείο – αρκούταν στο να δηλώνει την επιθυμία να κάνει “τα αυτιά των ακροατών να ματώσουν επειδή κανείς δεν κάνει αυτοκριτική”.

Tο “Κουστουμάκι” είναι το δεύτερο βήμα ενός καλλιτέχνη που κυλάει σαν πέτρα και ποτέ δε χορταριάζει, ένα άλμπουμ που σε πείθει ότι εδώ υπάρχει υλικό για να απολαύσεις, να εμπιστευθείς και να φανατιστείς μαζί του. Ένα συμπαγές κατάλυμα των ετεροκλήτων καθημερινών μας εικόνων, που προβάλλεται με γνώμονα μόνο το πάθος, αυτό τον καταιγιστικό παράγοντα της έμπνευσης του που αναδύεται και μετατρέπει την μουσική του σε κάτι το φλογερό και ιλιγγιώδες. Η ερμηνεία του στο “Κουστουμάκι” είναι εξίσου κυκλοθυμική με τις συνθέσεις του, άλλοτε οργισμένη, άλλοτε θρηνητική, άλλοτε γλυκιά, άλλοτε επιθετική ενώ οι στίχοι αφοπλίζουν με την ευθύτητα και την ειλικρίνειά τους. Αν και ο δίσκος σχοινοβατεί σε χώρους όπου οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές (η λογική και η παράνοια, η ελπίδα και η απελπισία) καταφέρνει πάντα να βγαίνει αληθινό στον λόγο του και πολύ περισσότερο στις συνθέσεις του. Μιλά για τον πόνο: απλά, εμπειρικά, ρεαλιστικά. Για όσα βυθίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, αλλά και για όσα την εξυψώνουν. Για την σταδιακή απώλεια της λογικής, για την σταδιακή κατάκτηση της ισορροπίας: “Η ελπίδα μιας ελπίδας που είχα ταξιδεύει στο κενό / και το νήμα που ακολουθείς έχει κοπεί από καιρό”.

Ο δίσκος σε στιγμές βγαίνει σκληρός και ακατέργαστος όσο η εποχή που διανύουμε (‘Είμαι αυτός’, ‘Τσεκούρι’), άλλες φορές τονίζει την σκληρή υπαρξιακή πραγματικότητα του ανθρώπου (‘Αγρίμι’, ‘Άσπρες φορεσιές’), και άλλοτε βυθίζεται στις γλυκόπικρες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας (στο συγκλονιστικό ‘Νήμα’), διχως να σταμάταει να κριτικάρει την ελληνική μαύρη ψυχή σε περιόδους κοινωνικών διαταραχών, τραγωδιών και παραλογισμών (‘Κουστουμάκι’).

Σε μια Αθήνα που δυσφορεί από παραμυθάδες και κάλπηδες, στην διαδρομή Εθνική Άμυνα - Σύνταγμα, ίσως είναι προτιμότερο να ακολουθούμε αυτόν που κολλάει από πίσω μας στο μετρό και την ωμή, δυνατή αλήθεια του.

Album picks: ‘Είμαι αυτός’, ‘Νήμα’

Blaudzun - Seadrift soundmachine

2010-04-28T01:04:00.011+03:00

Release date: 12/02/10

Label: V2

Similar artists: Tom McRae

Links: Official site, MySpace, last.fm

Σε μια τραγικά κακή χρονική περίοδο για τη μουσική σοδειά, όμοια της οποίας ειλικρινά δυσκολεύομαι πολύ να βρω, δίσκοι σαν το δεύτερο έργο του Blaudzun μπορεί να μην αντιστρέφουν την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά σίγουρα μας ανακουφίζουν.

Το “Seadrift soundmachine” ναι μεν δεν είναι ένας σπουδαίος δίσκος, με την ολοκληρωτική σημασία του επιθέτου, αλλά με τον οικείο ήχο του σου δίνει την εντύπωση πως έχει γραφτεί από εσένα τον ίδιο για κάτι εντελώς προσωπικό και τούτο είναι το πιο chic κλισέ που μπορώ να προσάψω στη συγκεκριμένη ντουζίνα τραγουδιών.

Ζεστός και συναισθηματικός ο δανός μουσικός μου θυμίζει τις ώριμες στιγμές του Josh Rouse, μου φέρνει στο νου τις έξυπνες μελωδίες που σκάρωνε κατά το παρελθόν ο Ed Harcourt, ενώ ο εθισμός μου σε διαμάντια σαν το ‘The choking game’, ‘Quiet German girls’ είναι πέρα για πέρα δεδομένος.

Album picks: ‘The choking game’

Matt Elliott - Failed songs

2010-04-13T21:41:00.013+03:00

Release date: December '09

Label: Ici D'Ailleurs

Similar artists: -

Links: Official site, MySpace, last.fm

Σε μία υποτιθέμενη λίστα με τους πλέον υποτιμημένους μουσικούς της τελευταίας δεκαετίας, ο Matt Elliott θα κατείχε τη, για μένα σίγουρα τιμητική, πρώτη θέση. Αντιστρέφοντας πλήρως την προηγούμενη πρόταση, σε έναν εντελώς ιδεατό κόσμο ο Matt Elliott θα θεωρείτο από τις δυο-τρεις σημαντικότερες μουσικές φιγούρες των πρόσφατα ολοκληρωμένων zeroes.

Τα εφτά αποσπάσματα που κόπηκαν από την τριλογία των Songs (“Drinking songs” '05 / “Failing songs” '06 / “Howling songs” '08) για πολλούς θα μπορούσαν ως σύνολο να αποτελέσουν μία "αχρείαστη" κυκλοφορία, αλλά αυτοί ποτέ δεν άκουσαν πάνω από μία φορά το “Ghosts” ή το "You guys kill me” (αμφιβάλω ακόμα και για τη μία), ποτέ δεν πέρασαν πέντε-έξι συνεχόμενες νύχτες παρέα με το ανατριχιαστικό “The mess we made” και ποτέ δεν πρόκειται να πάρουν παραμάσκαλα το LP του τελευταίου Songs από το δισκάδικο προς το pick up τους.

Τα "αποτυχημένα" τραγούδια του Matt Elliott θα μπορούσαν να ήταν κάτι σαν δεύτερες πλευρές αν υπήρχαν στη δισκογραφική του διαδρομή εφτάιντσα, τώρα είναι κάτι σαν ένα ολοκληρωμένο album που δεν ηχογραφήθηκε σε μία συγκροτημένη χρονική περίοδο, σαν ένα album που ξεχάστηκε στα συρτάρια και ανά διαστήματα έβγαινε στην επεξεργαστική επιφάνεια.

Ένας μοναχικός καλλιτέχνης με αστείρευτες μουσικές ιδέες, ακούστε για παράδειγμα πως μεταμορφώνεται μια μαύρη σε διάθεση σύνθεση σαν το ‘South Canadian sea’ από το δεύτερο λεπτό και πέρα, ή πόσο ηλεκτρισμένα απόμακρο ακούγεται το δεκάλεπτο ‘Lament’, που αν βρισκόταν μεσούσης της Third Eye Foundation εποχής θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα δαιδαλώδες αριστούργημα, με τις όποιες ηλεκτρονικές προσθήκες.

Ο Elliott είναι μεγάλος μουσικός, αναμφισβήτητα και μην γελιόμαστε, πλέον τέτοιου επιπέδου μουσικοί σπανίζουν, είτε γιατί ορισμένοι δεν έχουν την απαιτούμενη διάρκεια και προσήλωση σε αυτό που κάνουν, είτε γιατί το να είσαι αντιστάρ στην εποχή των wannabe σταρς δεν είναι και τόσο cool, είτε είτε...

Album picks: ‘Lament’

Eluvium - Similes

2010-04-13T14:19:00.028+03:00

Release date: 23/02/10

Label: Temporary Residence

Similar artists: Stars Of The Lid, Loscil

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘The motion makes me last’

Ο μαγικός αυλός του Matthew Cooper, ενός μουσικού nerd από το Portland, διατηρεί για πέμπτο album την ιδιαιτερότητά του, με το να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από καθετί φανταχτερό και πομπώδες, διατηρώντας έτσι τη minimal και ατμοσφαιρική του διάθεση. Ο ήχος στον οποίο το όνομα Eluvium προβάλει ως κυριότερος εκφραστής είναι μια πειραματική και περιπετειώδης ambient εκδοχή ενός μυστηριακού και νεφελώδους post rock του μέλλοντος ή ενός διαφορετικού γαλαξία με διασκορπισμένα κρυστάλλινα πρίσματα.

Στο “Similes” επιστρατεύονται για πρώτη φορά φωνητικά και percussion, ακούγοντας το για παράδειγμα μετά από τα εφτά αποσπάσματα του “An accidental memory in the case of death" μπορεί μεν να καταλάβεις ότι προήλθε από το ίδιο μυαλό αλλά σίγουρα θα αντιληφθείς μία αρκετών μοιρών απόκλιση. Σε όλη τη διάρκειά του δίσκοι σαν το “Further” των Flying Saucer Attack ή τα πρώιμα έργα των Piano Magic φαντάζουν σαν ιδανικοί πρόγονοι, εναλλακτικά οι Sigur Ros των τελευταίων χρόνων θα μπορούσαν να αποδειχθούν τέλειοι συνοδοιπόροι.

Τα ορχηστρικά μέρη-ηχητικοί λαβύρινθοι δεν απουσιάζουν, αλλά εκείνα που ουσιαστικά κλέβουν την παράσταση είναι τα μέρη με τα φωνητικά (‘The motion makes me last’, ‘Making up minds’), πράγμα παράδοξο μεν, σαφώς θετικό και εξόχως ενθαρρυντικό. Εξάλλου η εν λόγω προσθήκη πέρα από την πρώτη έκπληξη, αφήνει όλους όσους γνώρισαν τη μουσική του Cooper στα τέσσερα πρώτα albums με ένα αίσθημα απόλυτης ικανοποίησης. Σταράτα όμως, το “Similes” δεν απευθύνεται στους υπόλοιπους, που ουδεμία επαφή είχαν στο παρελθόν με τον ήχο των (του) Eluvium.

Album picks: ‘The motion makes me last’

2000s: But don't forget the songs that made you cry and the songs that saved your life

2009-12-18T13:16:00.046+02:00

20. ‘The greatest’ - Cat Power

“Once I wanted to be the greatest no wind or waterfall could stall me”

19. ‘The ocean’ - Richard Hawley

“Here comes the wave / here comes the wave...”

18. ‘Since I left you’ - Avalanches

“Get a drink, have a good time now / Welcome to paradise, paradise, paradise...”

17. ‘Pagan poetry’ - Björk

“On the surface simplicity but the darkest pit in me it's pagan poetry”

16. ‘Like spinning plates’ - Radiohead

“While you make pretty speeches, I'm being cut to shreds”

15. ‘Neighborhood #1 (tunnels)’ - Arcade Fire

“I hear you sing a golden hymn/ the song I've been trying to sing”

14. ‘Paper planes’ - M.I.A.

“I fly like paper / get high like planes”

13. ‘Brother’ - Organ

“We have got to take cover, brother”

12. ‘We both go down together’ - Decemberists

“And while your head is spinning / hold tight, it's just beginning”

11. ‘Lover I don't have to love’ - Bright Eyes

“Love's an excuse to get hurt. And to hurt...”

10. ‘My girls’ - Animal Collective

“I don't mean to seem like I care about material things like a social status / I just want four walls and adobe slabs for my girls”

9. ‘Untitled’ - Interpol

“Surprise sometimes will come around”

8. ‘22: The death of all the romance’ - Dears

“I can’t believe the things you say / tell me your lies”

7. ‘Le vent nous portera’ - Noir Desir

“Je n'ai pas peur de la route / faudrait voir, faut qu'on y goûte”

6. ‘Μιράντα’ - Κωνσταντίνος Βήτα

“Μα τι τους νοιάζει λοιπόν / πες μου Μιράντα/ πες τους να σκάσουν / από αυτή τη βεράντα”

5. ‘Do you realize??’ - Flaming Lips

“Do you realize that everyone you know someday will die...”

4. ‘The past is a grotesque animal’ - Of Montreal

“At least I author my own disaster”

3. ‘Pink love’ - Blonde Redhead

“Under the blue blue sky / full of you / pink love / just like a fairytale”

2. ‘Untitled #8’ - Sigur Ros

“( )”

1. ‘The rat’ - Walkmen

“You've got the nerve to be asking a favor”

20 αγαπημένες ταινίες της δεκαετίας

2009-11-30T23:50:00.029+02:00

20. True (Tom Tykwer, 2004)

Βιντεοκλιπικά πλάνα μιας ερωτικής ζάλης σε 420 δευτερόλεπτα. Το Παρίσι του Tykwer απλώνεται μεγάλο και συνάμα μικρό σα σύλληψη: τόσο ιδεατό αλλά και απλοϊκό, σαν τα λόγια που απήγγειλε η Φρανσίν στον Τόμας: "There are times when life calls out for a change. A transition. Like the seasons"… Το Παρίσι του Tykwer... έτοιμο να σε αποπλανήσει, έπειτα να σε διαλύσει και ύστερα να σε αναστήσει.

19. Waltz with Bashir (Ari Folman, 2008)

Ένα επώδυνο και επίκαιρο οδοιπορικό μνήμης μέσα από τις έντονες γραμμές ενός κόμικ νουάρ, που ισορροπεί ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, στη φαντασία και την πραγματικότητα, στο ψυχολογικό και το πολιτικό δράμα. Τα εύσημα και στον Max Richter που γκριζάρε κι άλλο με τις μουσικές του συνθέσεις τον εφιάλτη του Folman...

18. Φτηνά τσιγάρα (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000)

«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη. Σα μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια...Έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι.
Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα.»

17. The Royal Tenenbaums (Wes Anderson, 2001)

Ένα cast εφάμιλλο ενός all-star game. Ένα οικογενειακό δράμα ευφυέστατων μυαλών. Ένα από τα καλύτερα παντρέματα μουσικής και εικόνας, τούτη εδώ η σκηνή.

16. 21 grams (Alejandro González Iñárritu, 2003)

"Έξι βαθμοί διαχωρισμού" (Six degrees of separation) : η ιδέα ότι, αν ένα άτομο είναι ένα βήμα μακριά από κάθε πρόσωπο που γνωρίζει και τα δύο βήματα μακριά από κάθε πρόσωπο το οποίο είναι γνωστό από ένα από τα άτομα που γνωρίζει, τότε όλοι είναι το πολύ έξι βήματα μακριά από κάθε άλλο πρόσωπο της Γης. Μαθήματα πρωτοποριακής κινηματογραφικής αφήγησης, εικόνες τραγωδίας, μοιρολατρίας και ματαιότητας βγαλμένες από τις σταθερές εμμονές του Iñárritu. Ίσως μια σκάλα ανώτερο του εξίσου συγκλονιστικού “Amores perros”.

15. All the real girls (David Gordon Green, 2003)

Για έναν αξιοπερίεργο λόγο, δεν έχω συναντήσει γυναίκα που να βρίσκει αυτή την ταινία τόσο αληθινή όσο και το κορίτσι που πρωταγωνιστεί. Μια χιλιοειπωμένη ιστορία, το αρχέτυπο «αγόρι γνωρίζει κορίτσι», φορεμένο όμως από την ανάποδη. Μεταμφιέζοντας τις (εμπνευσμένες από το σινεμά του Terence Malick) εικόνες σε ήχους, θα γεννιούνταν οι μελωδίες του Bonnie ‘Prince’ Billy, ίσως ένα ξεχασμένο κατά πολλούς παλιό άλμπουμ του Paul Quinn & The Ιndepended Group με τον τίτλο “Will I ever be inside of you?” και τραγούδια από το φετινό δίσκο των Other Lives.

14. City of God (Fernando Meirelles, 2002)

Η παιδική εγκληματικότητα, οι επικίνδυνοι δρόμοι των γκέτο, η μαριχουάνα και οι νεανικοί έρωτες συνθέτουν, μεταξύ άλλων, το περιβάλλον στο οποίο ζει ο ανήσυχος νεαρός Φουζέ. Τη μέρα όπου θα ανακαλύψει μια φωτογραφική μηχανή, η ζωή του καλλιτεχνικής φύσεως ήρωα θα αλλάξει μια για πάντα. Ο Meirelles με τη γρήγορη, πανέξυπνη και χιουμοριστική ματιά του, ξετυλίγει άψογα τη βραζιλιάνικη πραγματικότητα της δεκαετίας του 1980.

13. Amelie (Jean-Pierre Jeunet, 2001)

Κόκκινο-πορτοκαλί-πράσινο, λουλούδια , παιχνίδια, καρουζέλ, παγωτά, λίμνες, ποδήλατα, βεράντες, ομπρέλες, ηλιοβασίλεμα, κρυμμένοι θησαυροί, βιβλία, πάρκα, κρεμ μπρουλέ, κρασί, σινεμά, μποέμικα μικρομάγαζα, χουχουλιάρικα καφέ, μικρές πλατείες, άπλετο φως, ο ήχος του ακορντεόν, ζωντάνια, παιδική αθωότητα, χαμόγελα, βλέμματα… Η ταινία – συνώνυμο με τις μικρές απολαύσεις της ζωής.

12. V for Vendetta (James McTeigue, 2005)

Remember, remember the 5th of November, ή αλλιώς, όλες οι ιδέες για τις οποίες αξίζει να παλέψει κανείς. Η θριαμβευτική και απαραίτητη μεταφορά ενός κόμικ στο σινεμά, μιας και όλα τα πολιτικά μηνύματα έλαμψαν εκτυφλωτικά στην μεγάλη οθόνη σαν τα βεγγαλικά που φωτίζουν τον λονδρέζικο ουρανό στο τέλος της ταινίας.

11. The wind that shakes the barley (Ken Loach, 2006)

Το ιρλανδικό αντάρτικο έναντι της βρετανικής κατοχής και η τραγική διάλυση της σχέσης δύο αδερφών εξαιτίας του μετέπειτα εμφυλίου πολέμου είναι μονάχα οι αφορμές για το στήσιμο αυτής της ταινίας, η οποία διαπραγματεύεται, με άκρως ρεαλιστικό τρόπο, το πώς ο άνθρωπος καταφέρνει πάντοτε να στέκει σα στάχυ στους θυελλώδεις ανέμους της ιστορίας.

10. Into the wild (Sean Penn, 2007)

Ένα μικρό θαύμα που ήρθε από το πουθενά, ζωγραφισμένο επάνω στο πλέον αποτυπωμένο κινηματογραφικό τοπίο: τις απέραντες εκτάσεις της αμερικανικής γης… Με ένα τέλος απρόσμενο και στοιχειωτικό. Με έναν ηρώα που έψαχνε να βρει κάτι πέρα από το χώρο, ένα όνειρο πέρα από τον ορίζοντα, και ίσως κάτι πέρα από τον Παράδεισο.

9. The virgin suicides (Sofia Copolla, 2000)

Η συναισθηματική αποξένωση, το ψυχικό βάθος ως απόρροια κάποιας αόριστης απώλειας και η ολότελα μελαγχολική διάθεση που πηγάζει εύκολα από μια θηλυκή νιότη. Θα μπορούσαν να γραφτούν σελίδες για αυτό το εξαίσιο χάρμα οφθαλμών ντεμπούτο της Coppola, όμως αρκεί μονάχα η σκηνή της Lux καθώς ξυπνάει τα χαράματα σε ένα γήπεδο μπέιζμπολ με φόντο τις άδειες κερκίδες, για να μαγέψει μέχρι και τον πιο δύστροπο σινεφίλ.

8. Eternal sunshine of a spotless mind (Michel Gondry, 2004)

"Τι θυμόμαστε από τη ζωή μας; Αυτά που χάσαμε και εκείνα που μέσα μας χάθηκαν. Η ζωή αξίζει μονάχα ως απώλεια", έχει πει ο Milan Kundera. Ο Joel και η Clementine συνεχίζουν την ζωή τους, δίνοντας σκληρή μάχη ενάντια στην διαδικασία που απειλεί να καταστρέψει αυτό που κάποτε αγάπησαν. Ίσως το πιο πρωτότυπο σενάριο της δεκαετίας.

7. Magnolia (Paul Thomas Anderson, 2000)

Υποδειγματική πλοκή, άριστες ερμηνείες, σκηνοθεσία που θα έπρεπε να διδάσκεται στις κινηματογραφικές σχολές. Μια ταινία – «ήρεμη δύναμη» που ξεδιπλώνεται μαεστρικά πάνω στην σκιαγράφηση των ανθρωπίνων σχέσεων και δένεται με την πανέμορφη σεκάνς του "Wise up" της Aimee Mann ως φόρο τιμής στην γλυκόπικρη ζωή των πρωταγωνιστών.

6. In the mood for love (Wong Kar Wai, 2000)

Ένας άντρας και μια γυναίκα μετατρέπουν την μελαγχολία τους σε ερωτισμό, με τις σκιές τους να ανταλλάσουν παθιασμένα φιλιά ανάμεσα σε μισοφωτισμένα σοκάκια. Οι πρώτες τους νυχτερινές συναντήσεις θα είναι τυχαίες, οι επόμενες θα είναι επίμονες και κρυφές. Μια πολύ προσωπική ιστορία αγάπης με τον θεατή να την βιώνει σαν ένας γείτονας που τους παρακολουθεί από το απέναντι παράθυρο, ως ένας απλός περαστικός που τους χαζεύει από ένα παγκάκι, ή σαν ένας οδηγός ταξί που τους παρατηρεί από τον μπροστινό καθρέφτη.

5. Requiem for a dream (Darren Aronofsky, 2000)

Ένα καταιγιστικό μπαράζ εικόνων να σε πυροβολεί αδιάκοπα, η συγκλονιστική μουσική του Clint Mansell να στοιχειώνει την κάθε ιστορία, το ναδίρ του κάθε ηρώα να μην έχει τέλος, αλλά να κατρακυλά κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Μια ολικά απαισιόδοξη ματιά του Aronofsky, μια ταινία που κανείς δεν βίωσε επιδερμικά.

4. Donnie Darko (Richard Kelly, 2001)

Gretchen: "Donnie Darko? What the hell kind of name is that? It's like some sort of superhero or something..."
Donnie: "What makes you think I'm not?"

3. Dolls (Takeshi Kitano, 2002)

Ένα ζευγάρι και η άκρως συνδεδεμένη πορεία του... Μια ποπ σταρ που τυφλώνεται.. ένας ακραίος θαυμαστής της... Ένας μαφιόζος που επιστρέφει σε ένα "αιώνιο" ραντεβού με την αγαπημένη του...Τρεις ιστορίες αγάπης που είναι εμπνευσμένες από το θέατρο μαριονέττας αναπτύσσονται παράλληλα με καθαρότητα και φυσικότητα, αναδεικνύοντας έξοχα τοπία της ιαπωνική φύσης. Ο ορισμός της απόλυτης μαγείας του σινεμά.

2. Y tu mamá también (Alfonso Cuaron, 2001)

Η πιο ερωτική ιστορία της δεκαετίας, χαραγμένη επάνω στις σάρκες ενός ηδονικού τριγώνου και τοποθετημένη στον γεμάτο υπο-σχέσεις ορίζοντα του καυτού Μεξικού.

1. Dancer in the dark (Lars von Trier, 2000)

Ποίηση για τα μάτια, η φωνή της ανυπέρβλητης μούσας στα αυτιά σου. Μια ερμηνεία τόσο εσωτερική, μια σκηνοθετική ματιά τόσο ουσιαστική, ένα μιούζικαλ ως κινηματογραφικό κεφάλαιο για το μεγαλείο της ζωής και του θανάτου. "Έχω δει τα πάντα, δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να δω"... Πάνω απ'ολα όμως, μια ωδή στην αγάπη, το θάρρος και την μεγαλοσύνη του ανθρώπου.

Ödland

2009-06-26T21:46:00.033+03:00

Η «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», σκηνοθετημένη από την Maya Deren σε music score Erik Satie με φωνητικά της Keren Ann… κάπως έτσι ακούγονται οι Ödland, ένα νέο, πολλά υποσχόμενο μουσικό σχήμα από την Γαλλία, που ηχογραφούν σε ένα δωμάτιο το δικό τους παραμύθι, το φωτογραφίζουν, το σκηνοθετούν και μας το προσφέρουν εδώ. Μουσική για να αναπολείς και να ονειρεύεσαι ταξίδια από το παρελθόν και το μέλλον αντίστοιχα…

Video: ‘Les yeux de l'oiseau’

Album / Label: “The caterpillar” EP / Self released

Download the whole EP:

Radio Dept. - David EP

2009-06-24T23:13:00.028+03:00

Release date: 24/06/09

Label: Labrador

Similar artists: Embassy, Sambassadeur

Links: Official site, MySpace, last.fm

Σήμερα κυκλοφόρησε και επίσημα το νέο single των μεγάλων Radio Dept., ονόματι ‘David’, ως EP τεσσάρων τραγουδιών, ένα εκ των οποίων είναι μια remix εκτέλεση από τους Rice Twins. Με τον επικείμενο τρίτο δίσκο των σουηδών να μην είναι ακόμα ολοκληρωμένος, ενώ μάλιστα είχε ειπωθεί ότι θα κυκλοφορούσε πέρυσι το φθινόπωρο και τον προγραμματισμό να το τοποθετεί χρονικά πολύ πιο μετά, προς το τέλος του ’09, οι τρεις νέες συνθέσεις του EP αποτελούν σαφώς μια όαση για τους πιστούς followers των Radio Dept..

Είναι δεδομένο ότι το ‘David’ δεν είναι και η πιο κλασσική σύνθεση της μπάντας, σχεδόν μόνο τα φωνητικά-trademark δίνουν το στίγμα, αλλά δεν μπορώ να μην το θεωρήσω από τις καλύτερες μουσικές ιδέες της χρονιάς, πολύ κοντά στον ήχο του Jens Lekman ή ακόμα ακόμα των Embassy (ιδιαίτερα στο ξεκίνημα του). Αντίθετα τα ‘Messy enough’, ‘The idle urban contemporaries’ είναι βατές και κλασσικές συνθέσεις, υψηλού πάντα επιπέδου… να μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα των zeroes.

Album picks: ‘David’

Odawas - The blue depths

2009-06-23T22:00:00.022+03:00

Release date: 17/02/09

Label: Jagjaguwar

Similar artists: Skygreen Leopards, Besnard Lakes

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Harmless lover's discourse’

Also mentioned: here (05/01/2008) & here (18/03/2007)

Απίστευτα ταλαντούχοι, οι Odawas είναι μία μπάντα με ευρύτατους ορίζοντες, τη μία μέρα μπορούν να συνθέσουν κάτι που να αγγίζει την αισθητική του Phillip Glass, ενώ την επόμενη να θυμηθούν τις επιρροές από τη folk των 60s ή από τον Neil Young και να δημιουργήσουν το απόλυτο τραγούδι για ένα οποιοδήποτε road trip…

Τα απέδειξαν περίτρανα, όλα τα παραπάνω, στα “The aether eater”, “Raven and the white night” και φέτος δίχως να μας εκπλήξουν, για τρίτη φορά, μας εκθέτουν το δικό τους, ιδιόμορφο μουσικό ευαγγέλιο… μια κατάθεση μουσικών ακουσμάτων και ιδεών είναι το “The blue depths”, δίχως καμία αμφιβολία οι Odawas είναι ένα βιωματικό σχήμα που ξέρει να οικοδομεί το καλύτερο soundtrack εσωτερικών στιγμών.

Μπορεί ποτέ να μην κυκλοφορήσουν κάτι αριστουργηματικό αλλά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα θα μας επηρεάζουν με τους συναισθηματικούς τους ήχους, ηχογραφώντας δίσκους σαν και αυτόν εδώ…

Album picks: ‘Harmless lover's discourse’ (τελεία)

David Bowie

2009-06-21T16:10:00.005+03:00

Από τις πιο ξεχωριστές συνθέσεις μιας μέγιστης μουσικής περσόνας... Εξαιρετική ερμηνεία, δυνατό ρεφραίν, απολαυστική μπασογραμμή, ονειρικά πνευστά οδηγούν το κομμάτι σε μια διαρκή κορύφωση...

Video: ‘Absolute beginners’

Elephant Stone - The seven seas

2009-06-21T14:27:00.010+03:00

Label: Elephants On Parade

Similar artists: High Dials

Links: Official site, MySpace, last.fm

Ο Rishi Dhir μπορεί πάντα να κινιόταν στη σκιά του ταλαντούχου Trevor Anderson, σε ότι είχε να κάνει με τους High Dials, αλλά με το ντεμπούτο του ως Elephant Stone δείχνει αξιόλογη συνθετική ικανότητα και ταυτόχρονα ερμηνευτική.

Στο “The seven seas” βρίσκει κάποιος τουλάχιστον τρία τραγούδια κομμένα και ραμμένα για να γίνουν ιδανικά 7”, με την όλη σημασία του συνδυασμού single-βινύλιο κτλ, ενώ σε όλο το δίσκο απουσιάζει κάποια αδύναμη στιγμή. Στα συν θα πρέπει να αναφερθεί η παρουσία του Jace Lasek (Besnard Lakes) στην παραγωγή, μελών των Dears και των High Dials στη μπάντα γύρω από τον Dhir, καθώς επίσης και της διακριτικής παρουσίας του sitar, που πάντα ο ήχος του με ξετρελαίνει…

Album picks: ‘Bombs bomb away’, ‘I am blind’, ‘The straight line’

Boy - Please make me dance

2009-06-19T16:00:00.022+03:00

Release date: 15/05/09

Label: Inner Ear

Similar artists: Swans, John Maus

Links: MySpace, last.fm

Ένα album που ξεκινάει με τη στημένη παπαγαλία της παιδικής μας ηλικίας (Πάτερ ημών) και καταλήγει σε στεναγμό επάνω στην πόλη που σε διώχνει (‘Σ’ αγαπάω να της λες’) δεν μπορεί παρά να μην ταρακουνήσει.

Ο Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) άφησε πίσω τους Mary And The Boy διώχνοντας μακριά το cult και γκροτέσκο στοιχείο τους, κρατώντας την ιδιόρρυθμη και απρόβλεπτη τους πλευρά. Πιο νευρώδης από ποτέ, όπως τον θυμόμαστε να καταθέτει την ψυχή του στα live του περσινού Velvet Bus, συνεχίζει να διεκδικεί την προσοχή μας ένα χρόνο μετά, στο δεύτερο του δίσκο “Please make me dance”.

16 ενιαίες συνθέσεις με βίαια πλήκτρα, ακατάπαυστα κρουστά, βασανισμένα φωνητικά που μπερδεύουν ποίηση, απαγγελία, φάλτσο και ουρλιαχτό.

Όλα έντονα, σαν τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής για την οποία μιλάει. Η καθημερινότητα, η θρησκεία, οι άνθρωποι, η αυτοκαταστροφή, η σύγχυση… όλα είναι εδώ. Αρκεί μια ακρόαση στο ξεσηκωτικό παραλήρημα του ‘Γιατί δε χορεύετε ρεεεε;’ που αντικατοπτρίζει σε τρία μόλις λεπτά το τι είναι και – κυρίως - τι δεν είναι ο Boy.

Πάνω απ’ όλα μας δείχνει πως η μουσική είναι δημιουργική ελευθερία, δίχως λεπτομερώς μελετημένα ξεσπάσματα που αναζητούν το σωστό mastering για να ξεσηκώσουν τον ακροατή. Οι επιλογές όμως είναι αυτές που μας ορίζουν και ο Boy διαλέγει να κινείται στα δικά του μονοπάτια, ηχογραφώντας έναν δίσκο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα ξεκάθαρος και αψεγάδιαστος. Αυτό όμως είναι που τον αναδεικνύει ως ανθρώπινο και αυθεντικό, και εν τέλει τόσο προσωπικό.

Album picks: ‘Cool’, ‘The life that I own’, ‘PMMD 2’

Splitting a podcast (#1)

2009-06-15T20:05:00.031+03:00

Mono - ‘Ashes in the snow’

Loney Dear - ‘Airport surroundings’

Crystal Stilts - ‘Love is a wave’

Dinosaur Jr. - ‘I want you to know’

Foreign Born - ‘Vacationing people’

Akron/Family - ‘River’

Liechtenstein - ‘Roses in the park’

Royal City - ‘A belly was made for wine’

Viva Voce - ‘Octavio’

Patrick Watson - Wooden arms

2009-06-14T18:02:00.011+03:00

Release date: 28/04/09

Label: Secret City

Similar artists: Andrew Bird, Rufus Wainwright

Links: Official site, MySpace, last.fm

Γνωστός από τη συμμετοχή του στο “Ma fleur” των Cinematic Orchestra αλλά και από το αξιόλογο, προ τριετίας, “Close to paradise”, ο Patrick Watson ανήκει στη γενιά των singer / songwriters που ανοίγουν το ηχητικό εύρος της μουσικής τους και δεν περιορίζονται στις λιτές συνθέσεις παλιάς κοπής.

Καναδέζικης καταγωγής ο Watson φτιάχνει εύθραυστες συνθέσεις, κατά κύριο λόγο, με πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα ερμηνεία, γι’ αυτό και έχει κερδίσει το σεβασμό μεγάλης μερίδας κριτικών και κοινού, και έχει από πίσω του μια μπάντα που το συνοδεύει διακριτικά αλλά σαφώς ουσιαστικά.

Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι περίμενα περισσότερα, αν και βέβαια το “Wooden arms” έχει τρεις με τέσσερις top συνθέσεις σαν το φανταστικό εναρκτήριο ‘Firewood’…

Album picks: ‘Firewood’, ‘Traveling salesman’, ‘Big bird in a small cage’

15 years ago: Disco Inferno - “D.I. go pop”

2009-06-14T15:48:00.003+03:00

Release date: 28/02/94

Label: Rough Trade

Πώς θα σας φαινόταν αν ένα συγκρότημα που λατρεύει τους Joy Division και τους Kraftwerk, όσο τους Public Enemy, να ακούγεται σαν τους Wire αν αυτοί είχαν ιδρυθεί στα 90s; Σίγουρα όχι συνηθισμένο.

Το Λονδρέζικο τρίο των Disco Inferno ηχογράφησε το 1994 το δεύτερο και καλύτερο δίσκο του, απορρίπτοντας τη δημοσιότητα και τον αμερικάνικο alternative ήχο που κυριαρχούσε τότε.

To “D.I. go pop’ ανοίγει το ‘Sharky water’, που ενώ στην αρχή φαντάζει ως ένα μελωδικό ambient τέχνασμα, μεταλλάσσεται σε ένα θορυβώδη όγκο από άγριες κιθάρες και παραμορφωμένα φωνητικά. Στο ‘Starbound: All burnt out and nowhere to go’ ακούγονται εκατοντάδες κλικ φωτογραφικών μηχανών πάνω σε ένα συνεχόμενο κολάζ από φωνές, ενώ σε μερικά σημεία ο δίσκος υπερβαίνει τα όρια του θορύβου, όπως στο ‘A crash at every speed’. Φυσικά όλα αυτά τα περίεργα συνδυάζονται άψογα στην τελική μορφή των τραγουδιών, δημιουργώντας μια απίστευτη αλχημεία ήχων και εικόνων. «Don't expect to be seen, Don't expect to be heard...» είναι τα πρώτα λόγια του ‘Even the sea sides against us’, τα οποία φαίνονται τόσο ειρωνικά αν σκεφτεί κανείς ότι το συγκεκριμένο αποτελεί την υπέρτατη στιγμή του δίσκου. Πίσω από μία μαγευτική ατμόσφαιρα ο Ian Crause (τραγουδιστής και κιθαρίστας) ακούγεται σαν να απολογείται για τη διαφορετικότητα και την καινοτομία των Disco Inferno. Ο δίσκος κλείνει με το νοσταλγικό ‘Footprints in the snow’ αφήνοντας τον ακροατή να αναρωτιέται αν άκουγε μουσική ή έβλεπε κάποια φουτουριστική ταινία.

Το “D.I. go pop’ αποτελεί μία τομή στη μέχρι τότε μουσική και νομίζω ότι ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί, όχι ως τεχνολογία, αλλά ως δημιουργικότητα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ηλεκτρονικό, ambient, πειραματικό... Με την ίδια ευκολία μπορεί να είναι πρωτοποριακό post-rock, μελωδικό παιδί του industrial ή απλά ένα φοβερό pop άλμπουμ.

Αφήστε τους post-rock πατέρες να ασχολούνται με τα δεκάλεπτα ανούσια κρεσέντα τους. Οι Disco Inferno μπορούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να σας αναθεωρήσουν τη γνώμη για τις λούπες, τις πειραγμένες κιθάρες, τα samples, το θόρυβο... Και πάντα το καταφέρνουν, να είστε σίγουροι.

High Fidelity (#8)

2009-06-13T02:03:00.007+03:00

1) Chris Garneau - ‘The leaving song’

Μετά από ένα καλό, αλλά μέχρι εκεί, ντεμπούτο album (“Music for tourists”), ο Chris Garneau επιστρέφει με ένα παιχνιδιάρικο πρώτο single (‘Fireflies’) στο φετινό δεύτερό του βήμα, το οποίο ξεκινάει εντελώς διαφορετικά, με το σπαρακτικό και ανατριχιαστικό ‘The leaving song’, σύνθεση που θα ζήλευε ακόμα και ένας Rufus Wainwright! Μακάρι και τα υπόλοιπα τραγούδια του “El radio” να έχουν το ίδιο επίπεδο…

2) Lolek - ‘Have you noticed?’

Και αυτό είναι ένα εναρκτήριο τραγούδι, αυτήν τη φορά από έναν έλληνα μουσικό, τον Lolek που έβγαλε μόλις το πρώτο του έργο, από την πατρινή Inner Ear, με τίτλο “Alone”. Το ‘Have you noticed?’ έχει μία απίστευτη ποιότητα που ομολογουμένως θα μπορούσε να το βάλει σε οποιοδήποτε δίσκο του Matt Elliott ή των ισπανών Migala, όντας ένα από τα καλύτερα ελληνικά tracks που έχω ακούσει εδώ και χρόνια…

3) Sébastien Schuller - ‘Awakening’

Mega επιστροφή! Τρία χρόνια μετά το αψεγάδιαστο “Happiness” ο γάλλος συνθέτης κυκλοφόρησε το δεύτερο album του πριν από λίγες εβδομάδες, album φυσικά εξαιρετικό! Το ‘Awakening’ είναι ένα από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν, και πάλι όλος ο δίσκος έχει φανταστικές συνθέσεις…

4) Elephant Stone - ‘I am blind’

Pop για σεμινάριο, περισσότερα την επόμενη week για μια μπάντα πολωνών από τον Καναδά, έτσι δεν είναι Winter;

5) Twiggy Frostbite - ‘Heroes’

Ένα θεσπέσιο single από ένα σημαντικό ντεμπούτο! Λεπτομέρειες λίγο πιο κάτω…

Twiggy Frostbite - Through fire

2009-06-12T12:56:00.017+03:00

Release date: 18/02/09

Label: Despotz

Similar artists: Devics, múm, Mazzy Star

Links: MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Heroes’

Από την ακόρεστη πηγή χρυσού της μουσικής Ευρώπης, την κοιτίδα παραγωγής όμορφης pop, την παγωμένη Σκανδιναβία, έρχονται στα ηχεία μας οι σουηδέζες Twiggy Frostbite με το “Through fire”, το πρώτο τους δισκογραφικό βήμα.

Μελωδίες ντυμένες στο χρώμα του λευκού και του πάγου, όπως η γενέτειρά τους, με ένα αριστοτεχνικό κράμα από ηχοτοπία που στροβιλίζονται ανάμεσα στην ambient και την electronica, την rock και την folk, την φωτιά και το νερό, οι τρεις κοπέλες σε αιχμαλωτίζουν ξεκάθαρα από την αρχική μέχρι την τελευταία νότα του δίσκου. Μια αιχμαλωσία όμως που τείνει σε μια οικειοθελή παράδοση…

Σαν όνειρο που σε τυλίγει με γλυκό υγρό καθώς σε βυθίζει στον ωκεανό… όπου η σειρήνα σε παρασύρει με τα τρυφερά της φωνητικά, τα κύματα των drums ηχούν αργόσυρτα μέχρι να (ξε)σπάσουν πάνω στους βράχους, η βροχή από κιθάρες να δένει μεθυστικά με τον αέρα των εγχόρδων, άλλοτε καταιγιστικά και δαιμονισμένα, άλλοτε αργόσυρτα και υπνωτικά… Το “Through fire” είναι ένας δίσκος ελεγειακός, μελαγχολικός, ερωτικός και ολοκληρωτικά φαντασιακός… Μια κλεφτή ματιά στο εξαιρετικό video του ‘Heroes’ (director: Ina Steinnes) και κάποια κλικ πάνω αριστερά θα σας τοποθετήσουν στο παιχνίδι τους.

Album picks: ‘Morning’, ‘Heroes’

Jay-Jay Johanson - Self-portrait

2009-06-12T01:00:00.004+03:00

Release date: 13/10/08

Label: EMI

Similar artist: Perry Blake

Links: Official site, MySpace, last.fm

Αρκετά χρόνια μετά την εκπληκτική τριάδα των “Tattoo”, “Whiskey” και “Poison” o ιδιαίτερα συμπαθής σουηδός επιστρέφει με ένα album που κινείται στα γνώριμα μονοπάτια, δίχως πολλές πολλές εκπλήξεις, αλλά με ένα δυνατό σύνολο από δέκα αξιοπρεπείς συνθέσεις.

Στο “Self-portrait” ο Jay-Jay Johanson (με παύλα ανάμεσα στα δύο Jay) δείχνει απίστευτα άμεσος στον τρόπο ερμηνείας του και, όπως συνήθως, ασύγκριτα οικείος στις μουσικές του ιδέες, ακούστε πολύ απλά το αποτέλεσμα που προέκυψε από τα παραπάνω στο εναρκτήριο ‘Wonder wonders’.

Είναι δεδομένο ότι θα τον ακούσω αρκετά ακόμα μέσα στο 2009... και ας είναι δίσκος της περσινής σοδιάς!

Album picks: ‘Wonder wonders’, ‘Broken nose’, ‘Sore’

Delay Trees - Soft construction

2009-06-09T19:50:00.023+03:00

Title: “Soft construction” EP

Release date: 04/03/09

Label: Self released

Similar artists: Moi Caprice, Legends, Radio Dept.

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘About brothers’

Ένα από τα ομορφότερα EPs της τρέχουσας χρονιάς μάς ήρθε από τη μακρινή Φιλανδία, από ένα κουαρτέτο που έσκασε έτσι ξαφνικά, έτοιμο για μεγάλα πράγματα, αν κρίνουμε από την ποιότητα των εφτά αποσπασμάτων του “Soft construction”.

Οι Delay Trees είναι ένα από τα πιο αξιοπρόσεχτα και μελωδικά πράγματα των τελευταίων χρόνων, φέρνουν στο μυαλό επίσης σκανδιναβικές μπάντες σαν τους σουηδούς υπερήρωες Radio Dept. ή τους δανούς Moi Caprice!

Εξαιρετικό artwork, εκπληκτικές συνθέσεις που στην κυριολεξία μαγεύουν με τον άμεσο τρόπο που έχουν στο να πείθουν τον κάθε ακροατή, ευκολομνημόνευτα ρεφραίν, αυτό το EP φτάνει σε αξία πολλά από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια (βλέπε Air France, Foreign Born για παράδειγμα).

Απαραίτητο!

Album picks: ‘About brothers’, ‘Tarantula / Holding on’

Pains Of Being Pure At Heart - S/T

2009-06-06T11:45:00.024+03:00

Release date: 03/02/09

Label: Slumberland

Similar artists: Black Tambourine, Field Mice, Asobi Seksu

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Come Saturday’, ‘Young adult friction’, ‘Everything with you’

Τριάντα λεπτά ήταν αρκετά για να δείξουν το πόσο καλή μπάντα είναι… και μιλάω για την καταιγιστική τους εμφάνιση στην Βαρκελώνη, την προηγούμενη Παρασκευή. Οι Pains Of Being Pure At Heart μπορεί μην πρωτοτυπούν μουσικά, αλλά έχουν μια ασυναγώνιστη σπιρτάδα, φοβερό όνομα, ηχογραφούν σε μία εταιρία που μετράει πολύ σαν ετικέτα και επιπλέον έχουν συνθέσει κάποια καταπληκτικά κιθαριστικά τραγούδια.

Προερχόμενο από την Νέα Υόρκη, αυτό το κουαρτέτο φέρνει διαρκώς στο νου ονόματα σαν τους Black Tambourine και τους Field Mice, συνδέεται αρκετά με τον ήχο της shoegaze σκηνής, δανείζεται μουσικές τάσεις που θεωρούνται βασικές στην indie σκηνή αλλά μου μοιάζει εξαιρετικά συμπαθές, στο εν κατακλείδι της υπόθεσης…

Το λέω και το υπογράφω… το επόμενο τους δισκάκι μπορεί να είναι και κάτω του μετρίου, και τι με αυτό; Δεν με απασχολεί και τόσο, δεν ψάχνω αυτήν τη στιγμή τους μουσικούς πατριάρχες του αύριο, αλλά ένα album σαν αυτό εδώ, απλό στη σύστασή του αλλά γευστικό στην «πόση» του!

Album picks: ‘Come Saturday’, ‘Young adult friction’

Neko Case

2009-06-05T01:47:00.005+03:00

Ξέρει να φτιάχνει τέτοια τραγούδια και μάλιστα με εξαιρετική ευκολία. Είναι σημαντική τραγουδοποιός, αλλά δεν γνωρίζω αν μπορεί ποτέ να φτιάξει έναν ολοκληρωμένα σπουδαίο δίσκο…

Video: ‘People got a lotta nerve’

Album / Label: “Middle cyclone” / Anti-

Pawa Up First

2009-06-05T01:45:00.001+03:00

Title: “The outcome”

Release date: 05/05/09

Label: Dare To Care

Similar artists: ?

Links: MySpace, last.fm

Είναι γαλλόφωνες καναδοί από το Quebec, παίζουν μία κινηματογραφική εκδοχή post rock μοντέρνας (και όχι late 90s) αισθητικής, ενώ δεν παραλείπουν να εισάγουν rap στοιχεία με φτυμένες ρίμες, έτσι για την αλλαγή…

Οι Pawa Up First είναι μια ενδιαφέρουσα μουσική περίπτωση, αφού στον τρίτο τους δίσκο μου φαίνονται τόσο συνειδητοποιημένοι, με όλες τις συνθέσεις του “The outcome” να έχουν κάτι να κολλήσουν στο συνολικό έργο και τόσο ελκυστικοί που δεν μπορώ παρά να τους βγάλω το καπέλο.

Διαφορετικοί και ατμοσφαιρικοί, σε κάθε άκουσμα αυτό το album κερδίζει όλο και περισσότερους πόντους…

Album picks: ‘Territorio’, ‘The outcome’

Animal Collective

2009-05-25T15:57:00.017+03:00

Οι Animal Collective ήταν μία από τις πιο υπερεκτιμημένες μπάντες της δεκαετίας μέχρι και φέτος… που μετατράπηκαν στη μακράν ΠΙΟ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΗ μπάντα των zeroes. Το “Merriweather post pavilion” που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο πήρε κριτικές που θα ζήλευε ακόμα και το “OK computer”, οι bloggers το λάτρεψαν στην κυριολεξία, το indie κοινό έμεινε άναυδο από την ιδιοφυία της μπάντας και εγώ συνεχίζω ακόμα να ψάχνω λόγους για να το ξανακούσω. Και λέω λόγους γιατί ένας λόγος υπάρχει και ακούγεται στο video πιο κάτω, αλλά ποτέ μα ποτέ ένα και μόνο τραγούδι δεν μπορεί να μετατρέψει ένα άνισο και άνοστο album σε αριστούργημα, όσο σπουδαίο και αν.

Το ‘My girls’ είναι συγκλονιστικό, όμως το “Merriweather post pavilion” δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη indie «φούσκα» όλων των εποχών…