How to dress well

Όπως μερικά βιβλία στοιβάζονται σε ένα δωμάτιο περιμένοντας εσένα να τα διαβάσεις κάποια στιγμή, έτσι περιμένουν να σε συναντήσουν μερικοί δίσκοι και τραγούδια. Τον How to dress well τον είχα πρωτοσυναντήσει πέρυσι το καλοκαίρι με το video του ‘Lover's start’ όπου για να είμαι ειλικρινής με συνεπήρε περισσότερο ο Jacques Brel από το ίδιο το τραγούδι. Το album “Love remains” το είχα προσπεράσει αδιάφορα.. Προχτές βράδυ άκουσα όπως έπρεπε το ‘Suicide dream 2’: να στέκεται και να λάμπει μόνο του και μέχρι να αποκοιμηθώ είχα αυτά τα απόκοσμα φωνητικά στο κεφάλι μου.

High Fidelity (#17)

1. Radiohead - ‘Lotus flower’

Το να περιγράψω την μουσική του υπεραγαπημένου μου συγκροτήματος -για την ακρίβεια την αύρα της- μου φαντάζει δύσκολο. Ακόμη περισσότερο αδύνατο είναι το να κλείσω μέσα σε λίγες λέξεις την διαρκή επίδραση της πορείας των Radiohead επάνω μου. Με το νέο τους δίσκο φαίνεται να διχάζουν, αν και συνθετικά δημιουργούν μια αλχημεία τόσο μυστήρια και ξεσηκωτική όσο η ίδια η φύση της μουσικής. Όσο εξελίσσουν με νέες διαδρομές τις πορείες στους χάρτες τους, όπως με το "King of limbs", τόσο περισσότερο θα τους εκθειάζω. Αφήνοντας πίσω κάθε προσδοκία και σύγκριση.

2. PJ Harvey - ‘All and everyone’

Μια άλλη αγαπημένη επιστροφή, μια εμμονική αναμονή. Mετά το σπουδαίο "White chalk" η ίδια η Polly δείχνει να αψηφάει τις όποιες προσδοκίες έχεις και τελικά σε πηγαίνει εκεί που θέλει εκείνη. Το "Let England shake" είναι μεγαλεπήβολο και επιβλητικό, με ένα στρογγύλεμα των άγριων επιφανειών που μπορεί μεν να της στερεί κάτι από την άγουρη δύναμη των δίσκων της μέχρι και το "Is this desire?", από την άλλη όμως διαθέτει την ωριμότητα να μετατρέπει τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης σε λυτρωτικά τραγούδια. Το ‘All and everyone’ είναι ένα από αυτά.

3. Josh T. Pearson - ‘Sweetheart, I ain't your Christ’

Από την άλλη, ο κύριος Pearson (βασικό μέλος των παλαιών γνώριμων Lift to experience) συνεχίζει να εκπέμπει ηδονική εγκατάλειψη. Το "Sweetheart, I ain't your Christ’ διαθέτει μια πυκνή και αδιαπέραστη ατμόσφαιρα που στρέφεται συνεχώς προς τα μέσα. Με κύρια χαρακτηριστικά μια μελωδία που γλιστράει σαν γυμνή λεπίδα πάνω σε μετάξι και με συναισθήματα που αντικρούονται και αλληλοσυμπληρώνονται την ίδια στιγμή. Εξαιρετικό τραγούδι ενός δίσκου ("Last of the country gentlemen") που μπορεί να μην είναι άμεμπτος, ούτε αψεγάδιαστος ίσως όμως για αυτό να είναι τόσο γοητευτικός.

4. Mode Moderne - ‘Sudden changes’

Το ηχητικό comeback στους Joy Division και το σκοτεινό new wave των 80s μας ήρθε πέρυσι από την Ρωσία με τους Motorama και τώρα είναι η σειρά του Καναδά. Mode Moderne λοιπόν και ένας πανέμορφος δίσκος που αφηγείται ιστορίες φαντασμάτων που στοιχειώνουν τους αυτοκαταστροφικούς ήρωες των τραγουδιών. Όσοι μαγεύονται από τέτοιες ιστορίες, θα λατρέψουν όλο το "Ghosts emerging"... Cheers στο Sound injections που μας τους σύστησε.

5. Young Galaxy - ‘We have everything’

Παραμένουμε στον Καναδά, όμως εδώ απουσιάζει το σκοτάδι και την θέση του παίρνουν πολλές ακτίδες φωτός. Το "Shapeshifting" των Young Galaxy αποτελείται από φανταστική dream pop, συστήνεται σε όλους, πίνεται μονορούφι και σε τακτικές δόσεις.

+1

Ryan Gosling - ‘You always hurt the ones you love’

Θα μπορούσα να ακούω για ώρες την φωνή του Ryan Gosling σε τούτη την διαμαντένια διασκευή, στην πιο χαρακτηριστική σκηνή του αληθινού-μέχρι-το-κόκκαλο "Blue Valentine"... Όσοι δεν χορταίνουν την μικρή διάρκεια του τραγουδιού ας βάλουν να ακούσουν ξανά τον προπέρσινο (υποτιμημένο) δίσκο των Dead Man's Bones.

Nicolas Jaar - "Space is only noise"

Release date: 14/02/11

Label: Circus Company

Tags: electronica, minimal, downtempo

Links: official site, soundcloud, last.fm, myspace

Μας είχε συστηθεί με το απίθανο "Mi mujer" πέρυσι, και μας αφήνει καθολικά άφωνους στο πρώτο άκουσμα του “Space is only noise”. Η παράλληλη παραδοχή που σε κερδίζει ολοκληρωτικά είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν 20χρονο τύπο που διαθέτει την μαγική ικανότητα (συνθετική δεινότητα ονομάζεται) στο να σχηματίζει μουσικά παζλ από δεκάδες ήχους και ακόμη περισσότερα μουσικά είδη. Κάτι που πηγάζει ελευθέρα μέσα από τις καταβολές του Nicolas Jaar, που χωρούν τον Erik Satie, τον Mulatu Astatke και τον Ricardo Villalobos… Οι συνθέσεις του άλμπουμ βρίσκονται κάτω από την επήρεια ενός άπιαστου στυλ που δεν ξεφεύγει από πουθενά: τα πάντα εδώ βρίσκονται στην σωστή θέση και στην κατάλληλη ένταση, από τις παύσεις μέχρι τα ξεσπάσματα.

Πάνω απ’ όλα όμως, το “Space is only noise” είναι μια σινεματική ελεγεία. Ίσως αρκεί και μια απλή ματιά στον τίτλο για πιάσεις το ηχητικό υπονοούμενο, αν και το πραγματικό νόημα κρύβεται στα δεκατέσσερα tracks του lp. Στη μυστικιστική ουράνια διάθεση του ‘Keep me there’, στην up tempo ζωτικότητα του ‘Too many kids finding rain in the dust’, στην ωμή αποδόμηση του ‘Variations’, στην εστέτ εγκεφαλικότητα του ‘Colomb’, στην τεταμένη ένταση του ‘Space is only noise if you can see’, στο εύγλωττο funk του ‘Problems with the sun’... Όλα εκτελεσμένα με αστείρευτη διορατικότητα και ευστοχία. Το “Space is only noise” με κάθε ακρόαση γίνεται όλο και πιο συναρπαστικό, χαρίζοντας πολυεπίπεδες συναισθηματικές κορυφώσεις… Κυρίως όμως διέπεται από τη φρεσκάδα ενός καλοεκπαιδευμένου ντεμπούτου και την ωριμότητα ενός tour de force.

Το πρώτο σπουδαίο άλμπουμ του 2011.

Oh Land

Η δανέζα Oh Land είναι μια πρώην χορεύτρια μπαλέτου που εξαιτίας ενός τραυματισμού αναγκάστηκε να μείνει μακριά από το αντικείμενο της, βρίσκοντας μέσο έκφρασης στην μουσική.. Με κινητήριες δυνάμεις τις γονιδιακές επιρροές (η μητέρα της τραγουδίστρια της όπερας, ο πατέρας της θεατρικός παραγωγός), τις μουσικές επιλογές (σαν κύρια έμπνευση αναφέρει το “Homogenic” της Bjork) και τις γενναίες αποφάσεις (αφήνοντας πίσω της την Κοπεγχάγη για το κέντρο του κόσμου, την Νέα Υόρκη), η Oh Land δείχνει να γνωρίζει την κατεύθυνση στην οποία βαδίζει. Η μουσική της είναι δεμένη με κάτι φουτουριστικό και ταυτόχρονα παλιομοδίτικο: δείτε το παρακάτω video όπου μοιάζει σαν να πραγματοποιεί live performance σε ένα αντίστοιχο Korova Milk Bar (του "Clockwork orange") τοποθετημένο κάπου στο 2030... Το “Wolf & I” ανήκει στο περσινό ομώνυμο ep της, ενώ ο δίσκος της αναμένεται μέσα στη χρονιά… Εν γένει, μια πανέμορφη παρουσία που δεν θα περάσει από κανέναν απαρατήρητη.