Melodium - "Petit Jama"

Release date: 06/01/11

Label: self-released

Similar artists: Loscil, Fennesz

Links: bandcamp, last.fm, myspace

Όπου Melodium, ο Laurent Girard, από την Angers της Γαλλίας - που μετράει πάνω από δεκαετία στην μουσική σκηνή- με μια ασταμάτητη διάθεση για παραγωγή δίσκων, eps, remix και exclusive tracks, από την οποία ξεχωρίζουν τα lp “Music for the invisible people” του 2006 και το περσινό “Palimpse”... Η μουσική του Melodium χαρακτηρίζεται από κρυστάλλινους ήχους που τείνουν να πειραματίζονται διαρκώς από δίσκο σε δίσκο, ενώ θα πρέπει να τονιστεί η εξαιρετική προσαρμογή στο sequencing των τραγουδιών το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την διαρκή εντύπωση ότι δεν άκουσες ένα άλμπουμ αλλά ένα ενιαίο τραγούδι. Στο “Petit Jama”, το mini album που κυκλοφόρησε πριν κάτι μέρες, η electronica του γίνεται πιο άμεση και πιο προσιτή. Με τόνους αφαιρετικούς αλλά τελείως pop, οι μελωδίες είναι βουτηγμένες σε κάθε λογής περίεργους ήχους που βρήκαν τον δρόμο τους και ενσωματώθηκαν στα δίλεπτα – τρίλεπτα sketches τραγουδιών που απαρτίζουν τον δίσκο. Υπόψη ότι λόγω της μικρής του διάρκειας σου αφήνει την αίσθηση του σύντομου και του φευγαλέου, όμως αυτή η ελαφρότητα είναι που σε κερδίζει. Αν το “Petit Jama” ηχούσε σαν κάτι, αυτό θα ήταν το σκόρπισμα του περιεχομένου της βαλίτσας που κουβαλάς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Όλος ο δίσκος είναι διαθέσιμος προς ακρόαση εδώ.

Gruff Rhys

Κάπου δέκα με δεκαπέντε χρόνια μετά τις μουσικές, τα διαχρονικά sing-along και την προσωπικότητα που έχτισε ως leader των Super Furry Animals, o Gruff Rhys συνεχίζει αθόρυβα να συνθέτει υπέροχα τραγούδια ως solo μουσικός. Το 2006 στην περιοδεία του 'Candyllion' τον είδαμε ζωντανά στην σκηνή του An club, όμως εκείνη η εμφάνιση δεν μείωσε την προσμονή ενός live των Super Furries προς τα μέρη μας. Το 'Shark ridden waters' προλογίζει το άλμπουμ "Hotel shampoo" που κυκλοφορεί στις 14 Φλεβάρη, και συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό video εμπνευσμένο από την Μεσόγειο, τον Godard, τα 'supergirls with guns' και την καλύτερη εποχή, το ατέλειωτο καλοκαίρι.

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#3)

Harper Lee - ‘This is the sound that a heart makes when it's breaking’ [Matinée Recordings - 2004]

Υπάρχουν μερικές εταιρείες που ο κατάλογός τους αποτελείται ολοκληρωτικά από μεγάλα και μικρά θαύματα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να συστήσω σε κάποιον την Sarah Records. Μια εταιρεία που πέρα από τις νοσταλγικές κιθάρες, είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό μια γλυκόπικρη μουσική χροιά (απεχθάνομαι τον χαζοχαρούμενο χαρακτηρισμο "twee pop") που έντυνε κάθε μουσικό που φιλοξενούσε κάτω από την ταμπέλα της: τούτη η χροιά έγινε το αναγνωριστικό της σήμα. Field Mice, Brighter, Orchids, Heavenly και άλλες τόσες σπουδαίες μπάντες ανάμεσα στο υλικό της... Όταν διέκοψε την παρουσία της στη μουσική βιομηχανία κάπου το 1995, ξεπήδησε ύστερα από δυο χρόνια η Matinée Recordings που συνεργάστηκε με σχήματα που θύμιζαν τις μουσικές της Sarah -και παράλληλα με την εξίσου σημαντική Shinkansen Recordings- υπέγραφαν αξιόλογα group στο ίδιο ύφος.

Οι Harper Lee (που βαπτίστηκαν από τον συγγραφέα του βραβευμένου με Pulitzer "To kill a mockingbird") ανήκουν στην Matinée και την μουσική τους συνθέτει ο frontman των Brighter - μια μουσική που ακούγεται σαν να ήθελε ο ίδιος να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της πρώην μπάντας του (εδώ τα γράφει ο goo αναλυτικότερα). To "All things can be mended" είχε γίνει για ένα διάστημα το soundtrack που ξεκινούσε από τον καταθλιπτικό σταθμό των ΚΤΕΛ στον Κηφισό και ομόρφαινε την διαδρομή Αθήνα - Πάτρα. Το γνωστό πρώτο κάδρο της Πάτρας που θαυμάζει κανείς ερχόμενος από Αθήνα, η επιβλητική γέφυρα του Ρίου που εμφανίζεται λίγο μετά το Αίγιο, έτσι όπως σου παίζει ανυπόμονα κρυφτό ανάμεσα στις στροφές, έχει δεθεί με αυτό το τραγούδι...

Françoise Hardy

Αυτή η γυναίκα -που συμπτωματικά διάβασα πριν λίγο ότι σήμερα κλείνει 67 χρόνια ζωής- κατόρθωσε μεταξύ άλλων να κάνει τα γερμανικά να ακούγονται εύηχα και σέξι. Μια πανέμορφη γαλλίδα με ένα σύνολο φοβερών τραγουδιών και δίσκων (από το "Yeh-Yeh Girl from Paris" μέχρι και το "La question" κυρίως), όλοι την λατρεύουμε και δεν χορταίνουμε να την ακούμε. Αγαπημένη Françoise Hardy και 'Träume' κάπου στα τέλη του 1969...

High Fidelity (#16)

1. Chapel Club - ‘Roads’

Τα βρετανικά μουσικά μέσα, γνωστά για την πηγαία, ακαταμάχητη διάθεσή τους να βαπτίζουν ανά τρίμηνο τα "next-best-things", πιστεύουν στους Chapel Club και το αρκετά συμπαθητικό ‘Wintering EP’ που κυκλοφόρησαν στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, χαρακτηρίζοντας τους σαν μια από τις πολλά υποσχόμενες νέες μπάντες του Ηνωμένου Βασιλείου... Εν αναμονή του ντεμπούτου άλμπουμ ‘Palace’ που θα βγει πολύ σύντομα, ακούμε φανατικά το εντυπωσιακό ‘Roads’ που ακούγεται σαν μεταμεσονύχτια βόλτα με το αυτοκίνητο σε λεωφόρους, γεμάτες πράσινα φανάρια που δεν αλλάζουν χρώμα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και ακόμα πιο μακριά..

2. Other Lives - ‘For 12’

Από τις συμπάθειες της Λιλιπούπολης - και ας έχουν κυκλοφορήσει μονάχα ένα δίσκο - μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια με το τραγούδι αυτό, που αν και στην αρχή θυμίζει πολύ το ‘How to disappear completely’ των Radiohead, μετά εξελίσσεται στην μουσική που θα έπαιζε από τα ηχεία ενός σκοτεινού κάστρου, αναποφάσιστα τρομακτική και κατατρεγμένη την ίδια στιγμή.

3. Songs: Ohia - ‘Coxcomb red’

"And i wanted that heat so bad/ i could taste the fire on your breath/ and i wanted in your storm so bad/ i could taste the lightning on your breath".. Μερικές φορές το μόνο που αρκεί είναι μια λακωνική μελωδία σε κιθάρα και φωνή.. και τι πιο άμεσο και μελαγχολικό από την μουσική του Jason Molina. Μερικές στιγμές είμαι πεπεισμένη πως το ‘Lioness’ -ένας από τους καλύτερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας- είναι φτιαγμένο από ένα βαρύ, ζεστό, χειμωνιάτικο υλικό που δύσκολα φοριέται τις υπόλοιπες εποχές..

4. Primary 1 - ‘The blues (feat. Nina Persson)’

Πολλοί το γνωρίζετε από πέρυσι που ακουγόταν παντού˙ εδώ το αντιληφθήκαμε αρκετά ετεροχρονισμένα. Όπως και να έχει, δε γίνεται να αντισταθείς να ποστάρεις με ενθουσιασμό ένα τόσο σπουδαίο τραγούδι... Είναι στιγμές που τα 80s πλήκτρα και τις αγαπημένες σου φωνές δεν τις ανταλλάσεις με τίποτα. Το ‘The Blues’ χορεύεται με κλειστά μάτια σχεδόν παντού: από το δωμάτιο σου μέχρι το αγαπημένο σου μπαρ με τη φωνή σου να μπαίνει τρίτη σε σειρά. Απογειωτική pop με την οποία συνειδητοποιείς πόσο σπουδαία εφεύρεση είναι το repeat button...

5. Nicolas Jaar - ‘Keep me there’

Ένα κομμάτι πεντέμιση σχεδόν λεπτών, ένα ταξίδι στο κέντρο της καρδιάς του θηρίου που ονομάζεται πόλη. Στο background ο ρυθμός αιωρείται σε slow motion κίνηση. Η κάμερα κάνει zoom στο εσωτερικό της πόλης οπού τα πάντα κινούνται αστραπιαία, βροχή από beats - βελόνες στην σπονδυλική στήλη. Ο ήχος σβήνει, οι δρόμοι αδειάζουν, το ταξίδι όμως συνεχίζεται στον πυρήνα: fractals εκρήγνυνται, ένα θηρίο μουγκρίζει, τα μέταλλα ενός υπόγειου συρμού διαστέλλονται καθώς η πίεση μεγαλώνει και μια φωνή (που θυμίζει έντονα Matt Elliott) μαζί με τα πνευστά υψώνονται σαν θρήνος-προσευχή, σαν ζωτική ενέργεια που θα απελευθερωθεί άμεσα.. Ένα απόσπασμα ενός εξαίσιου δίσκου, που βγαίνει τον Φλεβάρη στην Circus Company και τιτλοφορείται εύστοχα 'Space is only noise'.

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#2)

Paul Quinn & the Independent Group - ‘Will I ever be inside of you’ [Marina Records - 1994]

Στα μέσα των 90s, κι ενώ μόλις είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τη μουσική σα μια μοναδική εσωτερική απελευθέρωση, σαν την ιερότερη μορφή τέχνης -ή την "πιο παθιασμένη", όπως λέει κι ο Charles Bukowski- είχα δυο συνοδοιπόρους: το περιοδικό ‘Ποπ + Ροκ’ (όπως το αγάπησα στα χρόνια αρχισυνταξίας του Μάρκου Φράγκου) και τον ραδιοφωνικό σταθμό Ρόδον 94,4 (ατέλειωτες ώρες συντονισμένη σε δεκάδες εκπομπές). Αυτά τα δυο "άψυχα" αντικείμενα για μερικούς - με τόνους ψυχής για κάποιους άλλους - ήταν, υποθέτω, κάτι σαν ολόκληρη λέσχη για τους λάτρεις της μουσικής. Σε περίπτωση που είχες ανοιχτά αυτιά και διάθεση, ήταν αδύνατο να μην αναζητούσες διαρκώς τακτικές γεύσεις από τις πιο ξεχωριστές μουσικές εκείνης της εποχής καθώς και των προηγούμενων δεκαετιών. Μέσω αυτών, γνώρισα τη μουσική του Paul Quinn & the Independent Group κάπου δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου: το ‘Will I ever be inside of you’ αποτελεί ένα άλμπουμ ποίησης και σπάνιας μελωδικότητας που το συνέδεσα για πάντα με μπάντες όπως οι Triffids, οι Bathers και οι Blue Nile...

Ο Paul Quinn έπειτα από διάφορες συνεργασίες με Edwyn Collins, Vince Clarke, Jazzateers και άλλα σχήματα που άνθιζαν την δεκαετία του ’80 στην Σκωτία, αποκτά το 1992 μια νέα παρέα που συστήνονται ως Independent Group (οι οποίοι αποτελούνται από μέλη των Orange Juice, Aztec Camera και Lloyd Cole and the Commotions) και κυκλοφορεί πρώτα το “The Phantoms and the Archetypes” και έπειτα το “Will I ever be inside of you”. Διακριτικός μόνο ως προς το μέγεθος της προβολής του, με ένα πληθωρικό ταλέντο και, προπάντων, μια αισθαντική, βαθιά φωνή, ο Quinn έπειτα από τούτη την δισκογραφική δουλειά χάθηκε όσο διακριτικά εισέβαλε στην μουσική σκηνή.. Στη φαντασία μου έχει πάρει τις διαστάσεις ενός αινιγματικού τυχοδιώκτη που θα γυρίζει τις δυτικές χώρες σταματώντας σε αστικά κέντρα για να συναντήσει ξανά την γυναίκα της ζωής του... Ακούγοντας μετά από καιρό τραγούδια όπως το ομώνυμο και το ‘A passing thought’, πείθομαι ότι θα την αναζητά για καιρό ακόμη και ταυτόχρονα χαίρομαι που άφησε πίσω του κάτι τόσο αναλλοίωτο που μπορεί να σε συντροφεύει ξανά από την αρχή.. Σαν ένα όνειρο που έχει την ιδιότητα να σε επισκέπτεται κάθε φορά που το καλείς.

Two Wounded Birds

Στο πρώτο άκουσμα των surf guitars και των Beach Boys επιρροών είσαι σχεδόν σίγουρος πως αυτοί οι τύποι προέρχονται από κάποια πόλη τοποθετημένη στις ακτές της Καλιφόρνια και όχι από τo επίσης παραθαλάσσιο (αλλά ζωγραφισμένο με περισσότερο γκρί χρώμα) Magrate στο Kent της Μεγάλης Βρετανίας.. Με ένα ιδιαίτερο στυλ που σε τοποθετεί μέσα στο ζεστό καλοκαίρι, οι Two Wounded Birds, μας χάρισαν τον περασμένο Ιούλιο τούτο εδώ το τραγούδι, με μια μελωδία που κόλλησε στο κεφάλι μας όπως η θαλασσινή αλμύρα πάνω στο δέρμα. Αφότου ολοκλήρωσαν την περιοδεία τους ως support μπάντα στους The Drums, κυκλοφόρησαν στα τέλη Δεκέμβρη το "Keep dreaming baby EP" από το οποίο ξεχώρισε το υπέροχο 'Night Patrol'. Μια αρκούντως υποσχόμενη μπάντα που θα έχει την προσοχή μας από δω και πέρα..

Dirty Beaches

Στο μουσικό κομμάτι της αλλαγής του χρόνου, μαζί με τον James Blake και τον Bob Dylan (του ‘Time out of mind’, ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του) βρέθηκε και ο Dirty Beaches. Με έδρα το Μόντρεαλ και καταγωγή από την Ταιβάν, o Alex Zhang Hungtai χάραξε μια διαδρομή πάνω στο χάρτη που περνούσε από Χαβάη και Νέα Υόρκη μεταξύ άλλων, ενώ η μουσική του πορεία ελίσσεται με τις μυστήριες μουσικές ιστορίες του: κάποιος θα μπορούσε να την παρομοιάσει με την νοσταλγική μουσική που παίζει ένα ραδιόφωνο χαμένο κάπου στην δεκαετία του ’70. Έχοντας ήδη κυκλοφορήσει ένα δίσκο, μια σειρά από επτάιντσα, split EPs και limited edition κασέτες, το δεμένο σύνολο του νέου του άλμπουμ, ‘Badlands’ είναι αυτό που συνοψίζει καλύτερα την ηχητική του ταυτότητα.

Τα περισσότερα τραγούδια του Dirty Beaches παίζουν με το rhythm and blues σε μια αρκετά σκοτεινή μορφή με έντονες κλειστοφοβικές δόσεις που ψάχνουν το κατάλληλο μέρος να σταθούν… Κυρίως όμως πρόκειται για μια απαραίτητη και συνάμα εξαγνιστική ωδή στις ανθρώπινες εμμονές από έναν μουσικό που βουτά στα άδυτα της ψυχής του και εκεί σκαρώνει ένα ατελείωτο road trip το οποίο αν δεν έχει ήδη πραγματοποιήσει, τότε το έχει φαντασιωθεί άρτια στο κεφάλι του. Είναι στιγμές που το ‘Badlands’ είναι ακριβώς αυτό: Ένα ταξίδι που το πραγματοποιείς μόνος σου, ένα ταξίδι που δεν είναι οριακό, δεν είναι υποσχόμενο, δεν είναι καν ευχάριστο - είναι πικρό και σκοτεινό. Μπλέκοντας κάτι από τα grooves των Cramps, το appeal των Suicide και τον αισθησιασμό ενός νεαρού Elvis, ο Dirty Beaches συναρμολογεί απρόσμενα ρυθμικά μοτίβα και τα μεταφέρει ιδρωμένα και ξενυχτισμένα. Και κυρίως εμμονικά: σαν κάτι ανεκπλήρωτο που θα σε βάλει για ύπνο, σαν κάποιους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού που έχουν κολλήσει επάνω σου, σαν λατρεμένη ατάκα από ταινία: “Τhis whole world is wild at heart.. and weird on top”. Ίσως σε ένα φανταστικό σινεματικό σύμπαν το ‘Darklands’ να αποτελούσε το soundtrack στο ‘Wild at heart’ του Lynch. Απολαύστε.