Το να περιγράψω την μουσική του υπεραγαπημένου μου συγκροτήματος -για την ακρίβεια την αύρα της- μου φαντάζει δύσκολο. Ακόμη περισσότερο αδύνατο είναι το να κλείσω μέσα σε λίγες λέξεις την διαρκή επίδραση της πορείας των Radiohead επάνω μου. Με το νέο τους δίσκο φαίνεται να διχάζουν, αν και συνθετικά δημιουργούν μια αλχημεία τόσο μυστήρια και ξεσηκωτική όσο η ίδια η φύση της μουσικής. Όσο εξελίσσουν με νέες διαδρομές τις πορείες στους χάρτες τους, όπως με το "King of limbs" , τόσο περισσότερο θα τους εκθειάζω. Αφήνοντας πίσω κάθε προσδοκία και σύγκριση.
Μια άλλη αγαπημένη επιστροφή, μια εμμονική αναμονή. Mετά το σπουδαίο "White chalk" η ίδια η Polly δείχνει να αψηφάει τις όποιες προσδοκίες έχεις και τελικά σε πηγαίνει εκεί που θέλει εκείνη. Το "Let England shake" είναι μεγαλεπήβολο και επιβλητικό, με ένα στρογγύλεμα των άγριων επιφανειών που μπορεί μεν να της στερεί κάτι από την άγουρη δύναμη των δίσκων της μέχρι και το "Is this desire?", από την άλλη όμως διαθέτει την ωριμότητα να μετατρέπει τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης σε λυτρωτικά τραγούδια. Το ‘All and everyone’ είναι ένα από αυτά.
Από την άλλη, ο κύριος Pearson (βασικό μέλος των παλαιών γνώριμων Lift to experience) συνεχίζει να εκπέμπει ηδονική εγκατάλειψη. Το "Sweetheart, I ain't your Christ’ διαθέτει μια πυκνή και αδιαπέραστη ατμόσφαιρα που στρέφεται συνεχώς προς τα μέσα. Με κύρια χαρακτηριστικά μια μελωδία που γλιστράει σαν γυμνή λεπίδα πάνω σε μετάξι και με συναισθήματα που αντικρούονται και αλληλοσυμπληρώνονται την ίδια στιγμή. Εξαιρετικό τραγούδι ενός δίσκου ("Last of the country gentlemen" ) που μπορεί να μην είναι άμεμπτος, ούτε αψεγάδιαστος ίσως όμως για αυτό να είναι τόσο γοητευτικός.
Το ηχητικό comeback στους Joy Division και το σκοτεινό new wave των 80s μας ήρθε πέρυσι από την Ρωσία με τους Motorama και τώρα είναι η σειρά του Καναδά. Mode Moderne λοιπόν και ένας πανέμορφος δίσκος που αφηγείται ιστορίες φαντασμάτων που στοιχειώνουν τους αυτοκαταστροφικούς ήρωες των τραγουδιών. Όσοι μαγεύονται από τέτοιες ιστορίες, θα λατρέψουν όλο το "Ghosts emerging" ... Cheers στο Sound injections που μας τους σύστησε.
Παραμένουμε στον Καναδά, όμως εδώ απουσιάζει το σκοτάδι και την θέση του παίρνουν πολλές ακτίδες φωτός. Το "Shapeshifting" των Young Galaxy αποτελείται από φανταστική dream pop, συστήνεται σε όλους, πίνεται μονορούφι και σε τακτικές δόσεις.
Θα μπορούσα να ακούω για ώρες την φωνή του Ryan Gosling σε τούτη την διαμαντένια διασκευή, στην πιο χαρακτηριστική σκηνή του αληθινού-μέχρι-το-κόκκαλο "Blue Valentine"... Όσοι δεν χορταίνουν την μικρή διάρκεια του τραγουδιού ας βάλουν να ακούσουν ξανά τον προπέρσινο (υποτιμημένο) δίσκο των Dead Man's Bones.
0 comments:
Post a Comment