Στα μέσα των 90s, κι ενώ μόλις είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τη μουσική σα μια μοναδική εσωτερική απελευθέρωση, σαν την ιερότερη μορφή τέχνης -ή την "πιο παθιασμένη", όπως λέει κι ο Charles Bukowski- είχα δυο συνοδοιπόρους: το περιοδικό ‘Ποπ + Ροκ’ (όπως το αγάπησα στα χρόνια αρχισυνταξίας του Μάρκου Φράγκου) και τον ραδιοφωνικό σταθμό Ρόδον 94,4 (ατέλειωτες ώρες συντονισμένη σε δεκάδες εκπομπές). Αυτά τα δυο "άψυχα" αντικείμενα για μερικούς - με τόνους ψυχής για κάποιους άλλους - ήταν, υποθέτω, κάτι σαν ολόκληρη λέσχη για τους λάτρεις της μουσικής. Σε περίπτωση που είχες ανοιχτά αυτιά και διάθεση, ήταν αδύνατο να μην αναζητούσες διαρκώς τακτικές γεύσεις από τις πιο ξεχωριστές μουσικές εκείνης της εποχής καθώς και των προηγούμενων δεκαετιών. Μέσω αυτών, γνώρισα τη μουσική του Paul Quinn & the Independent Group κάπου δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου: το ‘Will I ever be inside of you’ αποτελεί ένα άλμπουμ ποίησης και σπάνιας μελωδικότητας που το συνέδεσα για πάντα με μπάντες όπως οι Triffids, οι Bathers και οι Blue Nile...
Ο Paul Quinn έπειτα από διάφορες συνεργασίες με Edwyn Collins, Vince Clarke, Jazzateers και άλλα σχήματα που άνθιζαν την δεκαετία του ’80 στην Σκωτία, αποκτά το 1992 μια νέα παρέα που συστήνονται ως Independent Group (οι οποίοι αποτελούνται από μέλη των Orange Juice, Aztec Camera και Lloyd Cole and the Commotions) και κυκλοφορεί πρώτα το “The Phantoms and the Archetypes” και έπειτα το “Will I ever be inside of you” . Διακριτικός μόνο ως προς το μέγεθος της προβολής του, με ένα πληθωρικό ταλέντο και, προπάντων, μια αισθαντική, βαθιά φωνή, ο Quinn έπειτα από τούτη την δισκογραφική δουλειά χάθηκε όσο διακριτικά εισέβαλε στην μουσική σκηνή.. Στη φαντασία μου έχει πάρει τις διαστάσεις ενός αινιγματικού τυχοδιώκτη που θα γυρίζει τις δυτικές χώρες σταματώντας σε αστικά κέντρα για να συναντήσει ξανά την γυναίκα της ζωής του... Ακούγοντας μετά από καιρό τραγούδια όπως το ομώνυμο και το ‘A passing thought’ , πείθομαι ότι θα την αναζητά για καιρό ακόμη και ταυτόχρονα χαίρομαι που άφησε πίσω του κάτι τόσο αναλλοίωτο που μπορεί να σε συντροφεύει ξανά από την αρχή.. Σαν ένα όνειρο που έχει την ιδιότητα να σε επισκέπτεται κάθε φορά που το καλείς.
0 comments:
Post a Comment