High Fidelity (#16)

1. Chapel Club - ‘Roads’

Τα βρετανικά μουσικά μέσα, γνωστά για την πηγαία, ακαταμάχητη διάθεσή τους να βαπτίζουν ανά τρίμηνο τα "next-best-things", πιστεύουν στους Chapel Club και το αρκετά συμπαθητικό ‘Wintering EP’ που κυκλοφόρησαν στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, χαρακτηρίζοντας τους σαν μια από τις πολλά υποσχόμενες νέες μπάντες του Ηνωμένου Βασιλείου... Εν αναμονή του ντεμπούτου άλμπουμ ‘Palace’ που θα βγει πολύ σύντομα, ακούμε φανατικά το εντυπωσιακό ‘Roads’ που ακούγεται σαν μεταμεσονύχτια βόλτα με το αυτοκίνητο σε λεωφόρους, γεμάτες πράσινα φανάρια που δεν αλλάζουν χρώμα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και ακόμα πιο μακριά..

2. Other Lives - ‘For 12’

Από τις συμπάθειες της Λιλιπούπολης - και ας έχουν κυκλοφορήσει μονάχα ένα δίσκο - μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια με το τραγούδι αυτό, που αν και στην αρχή θυμίζει πολύ το ‘How to disappear completely’ των Radiohead, μετά εξελίσσεται στην μουσική που θα έπαιζε από τα ηχεία ενός σκοτεινού κάστρου, αναποφάσιστα τρομακτική και κατατρεγμένη την ίδια στιγμή.

3. Songs: Ohia - ‘Coxcomb red’

"And i wanted that heat so bad/ i could taste the fire on your breath/ and i wanted in your storm so bad/ i could taste the lightning on your breath".. Μερικές φορές το μόνο που αρκεί είναι μια λακωνική μελωδία σε κιθάρα και φωνή.. και τι πιο άμεσο και μελαγχολικό από την μουσική του Jason Molina. Μερικές στιγμές είμαι πεπεισμένη πως το ‘Lioness’ -ένας από τους καλύτερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας- είναι φτιαγμένο από ένα βαρύ, ζεστό, χειμωνιάτικο υλικό που δύσκολα φοριέται τις υπόλοιπες εποχές..

4. Primary 1 - ‘The blues (feat. Nina Persson)’

Πολλοί το γνωρίζετε από πέρυσι που ακουγόταν παντού˙ εδώ το αντιληφθήκαμε αρκετά ετεροχρονισμένα. Όπως και να έχει, δε γίνεται να αντισταθείς να ποστάρεις με ενθουσιασμό ένα τόσο σπουδαίο τραγούδι... Είναι στιγμές που τα 80s πλήκτρα και τις αγαπημένες σου φωνές δεν τις ανταλλάσεις με τίποτα. Το ‘The Blues’ χορεύεται με κλειστά μάτια σχεδόν παντού: από το δωμάτιο σου μέχρι το αγαπημένο σου μπαρ με τη φωνή σου να μπαίνει τρίτη σε σειρά. Απογειωτική pop με την οποία συνειδητοποιείς πόσο σπουδαία εφεύρεση είναι το repeat button...

5. Nicolas Jaar - ‘Keep me there’

Ένα κομμάτι πεντέμιση σχεδόν λεπτών, ένα ταξίδι στο κέντρο της καρδιάς του θηρίου που ονομάζεται πόλη. Στο background ο ρυθμός αιωρείται σε slow motion κίνηση. Η κάμερα κάνει zoom στο εσωτερικό της πόλης οπού τα πάντα κινούνται αστραπιαία, βροχή από beats - βελόνες στην σπονδυλική στήλη. Ο ήχος σβήνει, οι δρόμοι αδειάζουν, το ταξίδι όμως συνεχίζεται στον πυρήνα: fractals εκρήγνυνται, ένα θηρίο μουγκρίζει, τα μέταλλα ενός υπόγειου συρμού διαστέλλονται καθώς η πίεση μεγαλώνει και μια φωνή (που θυμίζει έντονα Matt Elliott) μαζί με τα πνευστά υψώνονται σαν θρήνος-προσευχή, σαν ζωτική ενέργεια που θα απελευθερωθεί άμεσα.. Ένα απόσπασμα ενός εξαίσιου δίσκου, που βγαίνει τον Φλεβάρη στην Circus Company και τιτλοφορείται εύστοχα 'Space is only noise'.