Devics

Αν υπήρχε τρόπος να κλείσουμε σε ένα μαγικό κουτί ενός μπλε δωματίου τις μουσικές αδυναμίες της περασμένης δεκαετίας - τους καλλιτέχνες στους οποίους επιστρέφαμε διαρκώς - μαζί με τους Blonde Redhead, τον Matt Elliott και τον Κ. Βήτα θα βρίσκονταν και οι Devics: φορτισμένοι, μοναδικοί, μελαγχολικοί με τέσσερις μεγάλους (ναι, διαβάστε το δυνατά, "μεγάλους") δίσκους και τρία πανέμορφα eps. Κινούμενοι ανάμεσα στην γενέτειρα τους, το Λος Άντζελες (του David Lynch) και απόμερα χωριουδάκια της Ιταλίας (του Bertolucci), το συνθετικό δίδυμο της -άλλοτε νεράιδας, άλλοτε μάγισσας- Sara Lov, και του συνοδοιπόρου Dustin O' Halloran έγραψε ένα ακέραιο σύνολο τραγουδιών πλημμυρισμένο από υπόγεια, συναισθηματικά ρίγη και αφαιρετικούς αλλά επίμονους κιθαρισμούς...

Ξεκίνησαν με το στοιχειωτικό "If you forget me.." (1998), μας βύθισαν στο μεθυστικό "My beautiful sinking ship" (2001), μας απογείωσαν στον νυχτερινό ουρανό του "Stars at St. Andrea" (2003) μέχρι να αγγίξουν το peak τους με το "Push the heart" (2006).. Μέσα σε αυτούς τους δίσκους, χώρεσαν μία πληθώρα εικόνων: συμπυκνωμένα χαμόγελα, γοερά κλάματα, παρακλήσεις, εξομολογήσεις, θυμούς, ενατενίσεις κι ένας μεγάλος έρωτας χωρίς πρόσωπο που αγκαλιάζει προστατευτικά την φωνή και τις μουσικές.. Έπειτα από αξιοζήλευτες περιοδείες με Black Heart Procession και Czars, οι Devics αποφάσισαν στις αρχές του 2007 να επικεντρωθούν στις solo δουλειές τους, χωρίς όμως να πλησιάζουν το καλλιτεχνικό βάθος της κοινής τους πορείας. Ας ελπίσουμε ότι θα μπει ένα τέλος σε αυτή την τετράχρονη χειμερία νάρκη ώστε να ακούσουμε ξανά τραγούδια σαν και αυτά...

Devics - "Siren song" (album: 'If you forget me...')

Devics - "Just one breath" (album: 'Push the heart')

Jackson C. Frank

Είναι μερικά τραγούδια που λειτουργούν σαν εμμονές μέσα σ' έναν εύθραυστο κόσμο. Το "Milk and honey" μας το είχε πρωτοσυστήσει ο Vincent Gallo το 2003 στο παρεξηγημένο road movie ‘Brown bunny’, μια ταινία που ψηλάφισε το αμερικάνικο όνειρο από την γκρίζα, σκοτεινή, πραγματική, άρα και πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του. Ένας παραγνωρισμένος τραγουδοποιός που έζησε μια ζωή γεμάτη από τραγικά γεγονότα, ο Jackson C. Frank μας χάρισε μονάχα έναν ομώνυμο δίσκο εν έτη 1965 και έκτοτε βυθίστηκε σε μια καταραμένη πορεία..

"Gold and silver burn my autumns"... Μια στιχουργική λύτρωση με τη συνοδεία σπαρακτικής κιθάρας αναδεικνύουν το "Milk and honey" σε ενα υπέρλαμπρο διαχρονικό διαμάντι.. Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο τραγούδι το έχει διασκευάσει και ο αγαπημένος Nick Drake.

High Fidelity (#14)

1) Darkstar - ‘Dear heartbeat’

Το “North” από τους Darkstar, συνόδεψε ιδανικά ένα ταξίδι σε μια ευρωπαϊκή μητρόπολη στην οποία υποβόσκει ο μυστικισμός που ενώνει (ή ταυτίζει) την μουσική του Burial και τα έργα του Banksy. Ολοκληρώνοντας ιδανικά την τριάδα, ήρθε ο δίσκος των Darkstar - από την Hyperdub του Kode9 - ο οποίος αποτελείται από πολλή ψυχή πίσω από τα beats, αυτοσχεδιασμούς, χορευτικούς πυρήνες, ακουστικά chill out σχέδια αλλά και minimal γκρίζα διάθεση. Οι Darkstar τα πετυχαίνουν όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά. Και το τραγούδι αυτό είναι για όλους εκείνους τους heartbeats που ακούγονται τόσο δυνατά που καμία σταγόνα αλκοόλ δε μπορεί να καταλαγιάσει.

2. Crystal Stilts – ‘Shake the shackles’

Ο ήχος του Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης συνεχίζει να σκάει με δυναμίτες από το Μάντσεστερ (Joy Division) και μανία από την Γλασκόβη (Jesus and Mary Chain). Εκ πρώτης όψεως το ‘Shake the shackles’ είναι το ίδιο φλεγόμενο όπως και ό,τι έχουμε ακούσει και λατρέψει στο εξαιρετικό “Align of the night”... Όμως εδώ, την διαφορά υφαίνει μια πικρή μελαγχολική χροιά στις κιθάρες που γεμίζει την μουσική και ξεσπά διαρκώς με αδάμαστη ορμητικότητα. Dear Crystals, welcome back.

3. Chinawoman – ‘Woman's touch’

Στα εικοσικάτι της, η καναδή Chinawoman μπορεί να καυχιέται ότι βρήκε έναν αυστηρά δικό της τρόπο να ξεχωρίζει από την μάζα των απρόσωπων singer-songwriters καθώς χρωματίζει με κατακόκκινο χρώμα τις μελωδίες που εισβάλλουν στα αυτιά μας. Κινηματογραφικό attitude, συνθέσεις εγκεφαλικές και μοντέρνες, φωνητικά που τυλίγονται σαν κισσοί στον κορμό των συνθέσεων. Αν και πρόκειται για μια πλήρης εμπειρία που βιώνεται νοητικά και συναισθηματικά στο σύνολο του άλμπουμ “Show me the face”, το ‘Woman’s touch’ φωνάζει (ή μάλλον ψιθυρίζει απειλητικά) ότι εξακολουθεί να νοείται ως εξέλιξη σε ένα είδος songwriting που σήμερα καταπιέζεται από το δόγμα “ατμόσφαιρα για την ατμόσφαιρα”. Αρκούν μόνο λιγοστές ανοιχτές χαραμάδες ευαισθησίας και το φως των τραγουδιών όπως το ακόλουθο θα φτάσει πιο βαθιά απ’ όσο φαντάζεστε.

4. Team Ghost – ‘High hopes’

Με γνώριμα ψυχωτικά synths, μονίμως χωμένα μέσα σε αστραφτερά pop νερά, οι Team Ghost σε βρέχουν με ‘High hopes’… Κι εσύ βρίσκεσαι μέσα σε μια αεροπλανική πορεία κοιτάζοντας κάτω τα πυκνά σύννεφα που καλύπτουν την Αθήνα ενώ από πάνω σου επεκτείνεται ένας σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό της Hydra, γνωστός και ως M83.

5. Warpaint – ‘Shadows’

Αναμφισβήτητα ένας από τους δίσκους της χρονιάς, το “Fool” δένει ιδανικά με το φθινοπωρινό σούρουπο που πέφτει νωρίς το απόγευμα αυτές τις μέρες. Μας είχαν υπερ-γοητεύσει με το “Exquisite corpse ep” πέρυσι (και ειδικά το συγκλονιστικό ‘Billie Holiday’) και κάτι μέσα στο μουσικό μας DNA, ψιθύριζε ότι αυτές οι κοπέλες ίσως καλύψουν το κενό που έχουν αφήσει πίσω τους οι Organ και οι Electrelane…

“The thoughts you once gave me/ sound like the wind in my ears/ that blows out the thoughts i've got/ in my long brown hair.. what did you whisper in my ear/ what did you tell me that i wanted to hear/ what was the answer you wanted me to find out..”

Τελικά το χειρότερο συναίσθημα είναι να “πρέπει” να τα παρατάς. Χωρίς να έχεις ξεκινήσει να πολεμάς για ό,τι αξίζει. Μπορεί το εσωτερικό σου θερμόμετρο να έχει σπάσει προ πολλού, όμως με τραγούδια όπως το ‘Shadows’ καταλαβαίνεις μόνο αυτό: Πως μόλις τώρα ήρθε χειμώνας.