Husky Rescue - Ship of light

Release date: 26/01/10

Label: Catskills

Similar artists: múm

Links: Official site, MySpace, last.fm

Τελικά δεν υπήρχε καταλληλότερη εποχή από το ξημέρωμα του φθινοπώρου για να ξανακούσει κανείς το “Ship of light” των Φιλανδών Husky Rescue που κυκλοφόρησε αρχές του έτους, όσο και αν ο βασικός συνθέτης του group, Marko Nyberg, συνόψιζε την μουσική του δίσκου σαν “την ηλιαχτίδα της άνοιξης μετά από ένα βαθύ, σκοτεινό χειμώνα”...

Σε προσωπική ανάγνωση, τα σκυθρωπά χρώματα των ήχων και τα παγωμένα φωνητικά της Reeta-Leena Korhola, δένουν με μια απροσδιόριστη νοσταλγική διάθεση που απορρέει όχι από εσωστρέφεια ή απαισιοδοξία, αλλά από έναν αισθησιασμό, ανοιχτό σε συγκινητικά ερεθίσματα ακόμα και από καταστάσεις που κάποιοι άνθρωποι προεξοφλούν ως γλυκόπικρες. Οι Φιλανδοί στην τρίτη τους δισκογραφική παρουσία, χτυπούν δυνατά μια συναρπαστική μελωδική φλέβα και γεννούν δέκα όμορφα τραγούδια με τον ερωτισμό και την μελαγχολία να εναλλάσσονται και συχνά να σμίγουν με τον πιο φυσικό τρόπο σε τραγούδια όπως το άκρως σαγηνευτικό ‘Wolf trap motel’… Σε στιγμές παρατηρείς πως το ‘light’ στον τίτλο μπορεί να αντικατασταθεί άνετα με το ‘love’ μιας και ο βασικός άξονας έχει χτιστεί γύρω την από την μελοποίηση ενός έρωτα που να παραλύει τις αισθήσεις (‘Sound of love’), ενός έρωτα εθιστικού, ταχυτάτου και μοιραίου (‘Fast lane’), ενός έρωτα καταδικασμένου στην αδράνεια (‘Man of stone’).

Το “Ship of light” από τη μέση και έπειτα κορυφώνεται με όλο και περισσότερα θολωμένα περιγράμματα, με αισθαντικά καρέ κίνησης, με διαρκείς ονειρικές αισθήσεις, και που ίσως να ακούγεται καλυτέρα με τα φώτα κλειστά ώστε να γεννηθούν μπροστά σου οι εικόνες που θέλεις...

Album picks: ‘Wolf trap motel’, ‘Fast lane’, ‘Man of stone’

Play it again, Sam (#1)

Van Dyke Parks - ‘Palm desert’ [“Song cycle” - 1968]

Μερικούς μήνες μετά τα ανεπιτυχή sessions του “Smile” των Beach Boys ο 25χρόνος τότε Van Dyke Parks, γεννημένος στο Hattiesburg του Mississippi, μας έδωσε ένα αριστοτεχνικής αξίας και ασύλληπτης ομορφιάς pop album, το “Song cycle”, ένα δίσκο αμιγώς ευδιάθετο και φωτεινό, αλλά με κλασσικές καταβολές και επιρροές.

Ο Van Dyke Parks θα μπορούσε να ήταν ο θεωρητικότερος των θεωρητικών του είδους, οι σεμιναριακού επιπέδου συνθέσεις του επηρέασαν και επηρεάζουν δεκάδες μουσικούς και συγκροτήματα, με τούτο εδώ το ‘Palm desert’ να είναι μια τρίλεπτη λιχουδιά, δεν συμφωνείτε; Αν όχι ρωτήστε τον Neil Hannon ή τον Sean O’Hagan και θα καταλάβετε αμέσως τι ακριβώς θέλω να πω…

Υ.Γ.: Για την ιστορία ο Van Dyke Parks τέσσερα χρόνια μετά το “Song cycle” κυκλοφόρησε ένα εξίσου εξαίσιο album, το “Discover America”.

of Montreal

Σχεδόν μια ντουζίνα χρόνια μετά το πρώτο τους δίσκο και σχεδόν άλλη μία ντουζίνα από ολοκληρωμένες δουλειές, απειροελάχιστες μπάντες μπορούν να βγάλουν ένα τόσο ποιοτικό single σαν το ‘Coquet coquette’.

Απίστευτα πιασάρικο σαν άκουσμα, μα τόσο έξυπνο σα μουσική ιδέα...

Video: ‘Coquet coquette’

Sebastien Schuller

Ένα τραγούδι κόλλημα από μία σπουδαία μουσική φιγούρα… ο Sebastien Schuller μας εκπλήσσει διαρκώς με τη συνθετική του δεινότητα και τη σταθερή του ποιοτική πορεία. Το ‘Nightlife’ που ακολουθεί είναι από το νέο του project, τόσο ζεστό και ατμοσφαιρικό που σε καθηλώνει μονομιάς!

Σταύρος Ξαρχάκος

“Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα..”

H Λιλιπούπολη ακούει Στέρεο Νόβα, Gonjasufi και Ξαρχάκο στα μέσα ενός καυτού Αυγούστου καθώς θα ταξιδέψει προς νότο... Επιστροφή σε λίγες μέρες λοιπόν και μέχρι τότε, είτε βρίσκεστε σε στενές πόλεις είτε σε απέραντες παραλίες είτε κάπου ανάμεσα, θα βρείτε την ουσία ενός μαγευτικού καλοκαιριού στην παρακάτω συγκλονιστική μελωδία του Σταύρου Ξαρχάκου και την υπέροχη ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη...

Jane Birkin & Serge Gainsbourg

Επανακυκλοφεί στα τέλη Αυγούστου, από την Light In The Attic, ένας από τους πιο γνωστούς δίσκους του μέγα Serge Gainsbourg και είναι μια νέα ευκαιρία να τον ακούσουμε ξανά να μας παρουσιάζει τους ερωτικούς του δαίμονες, να τους ξεδιπλώνει, να τους βασανίζει και στο τέλος να προσπαθεί να τους ξορκίσει...

To “Je t'aime... moi non plus” είναι ένας δίσκος υπεράνω συναγωνισμού, ερωτισμού και εγωισμού. Με τη φιγούρα του Serge να ξεσπάει ορμητικά εξαιτίας της εγκατάλειψης του από την Bardot, συναντάει σε έναν μεθυσμένο λαβύρινθο την μαγνητική παρουσία της Jane Birkin και κάπως έτσι γεννιούνται καταλυτικά τραγούδια μουσκεμένα με διάχυτο πάθος σε slow motion... Ένας δίσκος γραμμένος με σκοτεινό ελιτισμό, ιστορίες που τραντάζονται από παραισθήσεις, το “Je t'aime... moi non plus” είναι τόσο φιλήδονο, γλυκό και εθιστικό όσο και ένα παιχνίδι αποδοχής και απόρριψης.

Beat Connection

Αυτά τα πιτσιρίκια θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ιδανική απάντηση της Αμερικής στο προπέρσινο αριστουργηματικό “No way down”, το ep δηλαδή των υπερταλαντούχων σουηδών Air France.

Οι Beat Connection από το Seattle είναι ό,τι πιο καλοκαιρινό feel good άκουσμα έχει κυκλοφορήσει μέσα στην τρέχουσα χρονιά, αφού αυτή η dance pop τους έχει ρυθμό και ποιότητα, εξαιρετικό αέρα και κολλητικές μελωδίες. Σίγουρα το “Surf noir” γεννά προσδοκίες, όπως και να έχει όμως η σχεδόν μισή ώρα διάρκειάς του είναι για ατελείωτες επαναλήψεις, ειδικά τα ‘Theme from yours truly’, ‘Same damn time’…

Κι όταν υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες μπάντες, εκεί έξω, με τόσο φρέσκο ήχο και περίσσιο ταλέντο σε πιάνει μια απίστευτη και αστείρευτη αδηφαγία για νέα ακούσματα…

Υ.Γ.: Το EP διατίθεται δωρεάν εδώ.