65daysofstatic - We were exploding anyway

Release date: 26/04/10

Label: Hassle Records

Similar artists: God Is An Astronaut

Links: Official site, MySpace, last.fm

Μερικές φορές τα πράγματα είναι απλά: ότι δεν σου προσφέρει τίποτα ενθουσιώδες και καινούριο, το πετάς και προχωράς παρακάτω. Κάθε αλλαγή είναι ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας όμως προς τα που θες να βαδίσεις. Σε μια εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης της μουσικής τους ταυτότητας, οι 65daysofstatic τοποθετούν προκλητικά στην άκρη το post rock παρελθόν τους συνθέτοντας ένα νέο έργο, από τη μια ελκυστικό και εικονοκλαστικό και από την άλλη άγριο και αυθάδικο. Όντας ένα σχήμα γνώριμο ως προς το ύφος του, οι 65daysofstatic κάνουν φέτος την έκπληξη με ένα LP όντως “explosive”, τουλάχιστον σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειες τους (“The fall of math” - 2004, “One time for all time” - 2005, “The destruction of small ideas” - 2007). Χωρίς να θυσιάζουν την δυναμική και την τραχύτητα τους, αλλά τινάζοντας από πάνω τους εκείνη την μάλλον τετριμμένη χροιά του ήχου τους, το group από το Sheffield έχει φτιάξει εδώ ένα album σύγχρονου ηλεκτρονικού θορύβου, στα αυλάκια του οποίου συμβαίνουν άκρως ενδιαφέροντα πράγματα.

Η ευστοχία του “We were exploding anyway” δεν εξαντλείται στον συνεχή καταιγισμό ήχου, καθώς αποτελεί ένα έργο με λειτουργική αποτελεσματικότητα, μια συνειδητοποιημένη electronic κιθαριστική pop με καταλυτικό περιεχόμενο. Οι 65daysofstatic καταπιάνονται με progressive πειραματισμούς, ψάχνονται με τα ηλεκτρονικά bleeps, παίζουν (και ακούγονται) ελεύθεροι από συνθετικές φόρμες και μερικές φορές χτυπάνε κέντρο: στα φουτουριστικά ξεσπάσματα του ‘Mountainhead’, στα ζοφερά παραληρήματα του ‘Dance dance dance’, στις νεφελώδεις γραμμές του ‘Weak4’ ή στο καθηλωτικό κάλεσμα του Robert Smith στο ‘Come to me’.

Το “We were exploding anyway” είναι ένα ξέφρενο κράμα μιας μαγικής αλχημείας που αξιοποιεί σε μέγιστο βαθμό έναν τόσο έντονο και πολυσυλλεκτικό ήχο, ενώ ταυτόχρονα τείνει να αφοπλίζει με εκτόνωση και αμεσότητα, όπως κάθε σύγχρονο αστικό soundtrack. Οι 65daysofstatic βγάζουν φωτιά. Αφήστε την να σας κάψει.

Album picks: ‘Dance dance dance’, ‘Come to me’, ‘Tiger girl’

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου (#1): Κόρε. Ύδρο. - Φτηνή ποπ για την ελίτ (2006)

Όταν κυκλοφόρησε η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” τον Φεβρουάριο του 2006, ο Αργύρης Ζήλος παρατήρησε έξυπνα στο Αθηνόραμα: «οι Κόρε. Ύδρο. σπέρνουν το χάος στην καφενόβια βλακεία του ελληνικού τραγουδιού». Το καλώς εννοούμενο χάος εδώ ξεκινά από τον τίτλο: γιορτάζουν την επιστροφή τους ευλογώντας τους λίγους που άκουσαν το (θαυμάσιο αν και λιγότερο εύπλαστο) ντεμπούτο τους, “Αν όλα τέλειωναν εδώ”. Σαν δεύτερο βήμα ορίζεται το ακαταμάχητα εύστοχο εξώφυλλο με το κλισέ ελληνικό ζεϊμπέκικο, και ολοκληρώνεται με τις πρώτες νότες και τους απόκληρους στίχους του εναρκτήριου τραγουδιού. Έτσι απλά, σε ένα ματ τριών κινήσεων, έχουν καταφέρει, αν μη τι άλλο, να διαφοροποιούνται.

Η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” αποτελεί ένα αρκετά ασυνήθιστο, περίεργο και τολμηρό άκουσμα στην αρχή. Όσο κυλούν τα κομμάτια δίπλα σου καταλαβαίνεις τι καλό συμβαίνει, οι ήχοι βρίσκονται σε μόνιμη αεικινησία και διαθέτουν έντονη αυτοπεποίθηση μιας και γνωρίζουν που στέκονται και τι θέλουν να εκφράσουν. Πρόσχαροι, πνευματώδεις, ξεκάθαροι και τίμιοι από έκφραση επιρροών, οι βασικοί συνθέτες Παντελής Δημητριάδης και Αλέξανδρος Μακρής, δικαιώνονται με την επιμονή τους στον ελληνικό στίχο (δε ξέρω αν είναι τυχαίο που μουσικοί όπως ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Boy έχουν πετύχει τα μέγιστα με αυτή την επιλογή). Όταν ακούς τον Δημητριάδη να εκφράζει τις υπαρξιακές του εμμονές με την αυθάδεια ενός ευφυή αλήτη που επιβιώνει και απολαμβάνει τη ζωή όσο χαρούμενη ή όσο ανούσια γίνεται, τότε απλά έχεις παραδοθεί.

Η “Φτηνή ποπ για την ελίτ” είναι ό, τι θα θέλαμε να κρατήσουμε αλώβητο μέσα μας, μα η δομή και η πορεία των καταστάσεων γύρω μας, σχεδόν πάντα και αναπόφευκτα, το καταστρέφει. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, οι ‘Εραστές του τίποτα’ θα θύμιζαν τα πιο όμορφα πάρτυ που έχεις χορέψει αγκαλιά με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, το ‘Καμιά Χριστίνα’ θα ακουγόταν καθώς διέσχιζες το δρόμο από ανοιχτά παραθυρόφυλλα μοναχικών δωματίων, το ‘Σπίτι’ θα συντρόφευε τις διαδρομές σου με τα ακουστικά μέσα στην πόλη, το ‘Όχι πια έρωτες’ θα καταγάλιαζε τις ερωτικές απογοητεύσεις ως ένα νέο ‘No more affairs", το ‘Ραντάρ’ θα αναζωογονούσε το ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι σα θαλασσινό αεράκι, οι εικοσάρηδες θα μεθούσαν με το ‘Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου’, οι τριαντάρηδες με το ‘Τώρα που δεν έχω κανέναν’, οι dj στα μπαρ θα έκλειναν με την ‘Χειραψία’ αργά το βράδυ ή νωρίς το ξημέρωμα, την ίδια στιγμή που κάπου θα ανταλλάσσονταν ατέλειωτα φιλιά με το ‘Περί πάθους’... Στην σύγχρονη καθημερινότητα, πόσο λείπει μια τέτοια μουσική, πόσο λείπουν στίχοι σαν και αυτούς: «Σε μια ανδρόγυνη κατάσταση αιωρούμαι / Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σταθώ σωστός πατέρας / Και αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα / πρέπει να σπάσουμε τον πάγο με τις πρόζες του Κωστάλα».

Ένας δίσκος που ξεχειλίζει από ουσία, με κάθε ακρόαση μεγαλώνει διαρκώς σε μήκος, πλάτος και εμβαδό, και - επειδή το καλύτερο είναι υποκειμενικό - είναι ο σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της περασμένης δεκαετίας...

National - High violet

Release date: 11/05/10

Label: 4AD

Similar artists: Walkmen, Spoon

Links: Official site, MySpace, last.fm

Also mentioned: here (16/01/2008) and here (10/05/2007)

Τι είναι στα αλήθεια το “High violet”;

Ένα αριστούργημα; Όχι...
Ένας δίσκος ισάξιος του “Boxer”; Όχι...
Ένας δίσκος ισάξιος του “Alligator”; Όχι...
Ένας καλός δίσκος; Το πιθανότερο...

Τρία χρόνια μετά το συνθετικό τους ταβάνι, διαγράφοντας μια αξιομνημόνευτα ανοδική πορεία ως μπάντα, οι National πήραν μία εσωτερική μεταγραφή στην 4AD (η οποία ούτως ή άλλως ανήκε στο group της Beggars), παίδεψαν λίγο παραπάνω την επιστροφή τους και εγένετο το “High violet”.

Για πολλούς από εμάς ήταν το πλέον αναμενόμενο album της χρονιάς, για ελάχιστους αποδείχθηκε μία παταγώδη απογοήτευση, για λίγους μία φυσική συνέχεια και για αρκετούς ένα δίσκος με δύο ασύλληπτα τραγούδια, μερικές συνθέσεις άνω του αξιόλογου αλλά και δυο τρεις άνοστες έως και μέτριες.

Δεν μπορώ επί της ουσίας να πιστέψω ότι η πλειοψηφία των οπαδών αυτού εδώ του συγκροτήματος δεν γίνεται παρά να χαρακτηρίσει το “High violet” ως την επιτομή του 7 στα 10 και του λόγου που η βαθμολόγηση με κλίμακα το 5 είναι ενίοτε αυστηρή και ενίοτε παχυλή εξαιτίας και μόνο της έλλειψης των μισών βαθμών.

Προσωπικά μιλώντας θεωρώ ότι στραβοπάτησαν, αν δεν υπήρχαν τα album picks που σημειώνονται λίγο πιο κάτω θα μιλάγαμε ίσως και για τη μεγαλύτερη απογοήτευση των τελευταίων δέκα χρόνων, γιατί κακά τα ψέμματα οι απαιτήσεις ήταν αφάνταστα υψηλές...

Υ.Γ.: Προκλητικά γελοίοι οι βαθμοί εδώ και εδώ.

Album picks: ‘Terrible love’, ‘Anyone's ghost’, ‘Bloodbuzz Ohio’

High Fidelity (#10)

1) Pan Pan – ‘Purr04’

“μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάνουμε
να κοιτιόμαστε ακίνητοι μέχρι να γίνουμε τριάντα
που και που να σε κερνάω κοκτέιλ
με ονόματα πιο αστεία κι απ' τις ατάκες των φίλων σου
μετά θα αλλάξει η μόδα κι εμείς θα αλλάξουμε στάση
σαν σκουριασμένα ψαλίδια θα αφήσουμε ένα τρίξιμο
μετά θα το βουλώσουμε
αλλά κανείς, ούτε ένας, δε θα το καταλάβει.”
77 μοναδικά δευτερόλεπτα και ατέλειωτα repeat.

2) National – ‘Anyone’s ghost’

Από ένα δίσκο που άφησε ένα γλυκόπικρο μούδιασμα, κρατώ ανάμεσα σε άλλα τρία-τέσσερα σφιχτοδεμένα κομμάτια, τούτη την ωδή στα φαντάσματα… Καλεσμένοι σε αυτή, η μνήμη που φυσάει παιχνιδιάρικα στο πρόσωπο της λήθης και ο χρόνος που κυλώντας γρήγορα δεν κατορθώνει να συγχωρέσει κανένα.

3) Patrick Kelleher – 'Coat to wear’

Εδώ κυριαρχεί το σκοτάδι, το μέρος που ξεδιπλώνεται καλυτέρα η ανατομία στους ήχους που αναδύονται από τον ιρλανδό Patrick Kelleher. Σαν καταραμένος ποιητής που δεν λέει να αφήσει την μαυροντυμένη του μούσα ήσυχη, πενθεί μπροστά της με μια κιθάρα και τις φωνές από τους δαίμονες του, καθώς την αφοπλίζει με ένα κομμάτι σκέτη μαγεία.

4) Larry Gus – ‘The sun debates’

Ένα ηχητικό πανδαιμόνιο από ετερόκλητες φιγούρες και ασύλληπτες σκηνές κάτω από την ίδια στέγη. Σαν τους ιδανικούς τίτλους τέλους στο “Party” του Peter Sellers.

5) Radio Dept. – ‘Never follow suit’

Αλήθεια, ποιά μυστική δύναμη είναι αυτή που επισκέπτεται κάποιες σουηδικές μπάντες και τις κάνει να ακούγονται τόσο συναρπαστικές, τόσο χαρούμενες, τόσο μελωδικές και ας έχουμε να κάνουμε με την απλή, γνώριμη, χιλιοπαιγμένη pop; Όποια κι αν είναι, δεν θα βρείτε τον ορισμό του ζεστού καλοκαιριού πιο ολοκληρωμένο όσο σε αυτό το πανέμορφο τραγούδι.

High Fidelity (#9)

1) Miles Davis - ‘So what’

Στα σχεδόν εννιάμισι λεπτά του περιέχει, για πολλούς, συμπυκνωμένη την ιστορία της jazz, πως να μην έχουν δίκιο όταν η τρομπέτα του Davis συναντά το σαξόφωνο του John Coltrane σε μία από τις πλέον επικές μουσικές συναντήσεις όλων των εποχών. Συγκλονιστική rhythm section από πίσω...!

2) Boy - ‘Αγρίμι’

Εδώ όλα είναι συγκολλημένα με ιδανικό τρόπο, η ερμηνεία του Boy, ο βαρύς ρυθμός από πίσω, οι στίχοι... ένα μπάσταρδο σύγχρονο ζεμπέκικο.

3) National - ‘Bloodbuzz Ohio’

O δίσκος αφήνει μια μικρή πικρίλα στα πρώτα ακούσματα, εξάλλου η κληρονομιά των “Alligator”, “Boxer” ήταν και είναι βαριά, δεν μπορώ όμως σε καμία περίπτωση να πω κάτι τέτοιο και για το δυναμίτη ‘Bloodbuzz Ohio’. Κλασικό National έπος με ένα ονειρικό τελείωμα και κιθάρες που σχίζουν τα αυτιά. Από τα λίγα πεντάστερα της φετινής χρονιάς!

4) Κατερίνα Γώγου - ‘Θα 'ρθει καιρός’

Ο νωχελικός ρυθμός του 'Θα 'ρθει καιρός' εθίζει, οι «στίχοι» της Γώγου κάτι σαν επικήδειος, μελαγχολικοί αλλά και στο τέλος αισιόδοξοι, σε ένα απόσπασμα που σου κόβει το αίμα, η πεμπτουσία μιας ιδιαίτερης και χαρισματικής φιγούρας.

5) Sambassadeur - ‘Albatross’

Κεντημένο στο χέρι, μουντό και συναισθηματικό!