Boy - Κουστουμάκι

Release date: 26/04/10

Label: Inner Ear

Similar artists: -

Links: MySpace, last.fm

Also mentioned: here (19/06/2009)

Δύο χρόνια πριν ο Boy αποφάσισε να αφήσει πίσω τους Mary and the Boy, κρατώντας τα πένθιμα ουρλιαχτά τους, διατηρώντας την (καλώς εννοούμενη) εγωκεντρική τους διάθεση και συγκρατώντας την αφοσίωση που τους διέκρινε συνθέτοντας κομμάτι κομμάτι το πώς είναι να ζει κανείς στο περιθώριο - που ουσιαστικά δεν είναι περιθώριο, αλλά κέντρο-απόκεντρο.

Με το “Please make me dance” του 2009, οι προθέσεις του έγιναν πιο ξεκάθαρες: ένας συνδυασμός του Gregor Samsa, του ήρωα από την «Μεταμόρφωση» του Κάφκα με τον Holden Caulfield του «Φύλακα στη Σίκαλη». Μια ταυτόχρονη αντίθεση της κλειστοφοβικής ψυχοσύνθεσης του πρώτου, με την ανησυχία και την αμεσότητα του δευτέρου. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Βούλγαρης – του οποίου το Boy δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μουσικό του προσωπείο – αρκούταν στο να δηλώνει την επιθυμία να κάνει “τα αυτιά των ακροατών να ματώσουν επειδή κανείς δεν κάνει αυτοκριτική”.

Tο “Κουστουμάκι” είναι το δεύτερο βήμα ενός καλλιτέχνη που κυλάει σαν πέτρα και ποτέ δε χορταριάζει, ένα άλμπουμ που σε πείθει ότι εδώ υπάρχει υλικό για να απολαύσεις, να εμπιστευθείς και να φανατιστείς μαζί του. Ένα συμπαγές κατάλυμα των ετεροκλήτων καθημερινών μας εικόνων, που προβάλλεται με γνώμονα μόνο το πάθος, αυτό τον καταιγιστικό παράγοντα της έμπνευσης του που αναδύεται και μετατρέπει την μουσική του σε κάτι το φλογερό και ιλιγγιώδες. Η ερμηνεία του στο “Κουστουμάκι” είναι εξίσου κυκλοθυμική με τις συνθέσεις του, άλλοτε οργισμένη, άλλοτε θρηνητική, άλλοτε γλυκιά, άλλοτε επιθετική ενώ οι στίχοι αφοπλίζουν με την ευθύτητα και την ειλικρίνειά τους. Αν και ο δίσκος σχοινοβατεί σε χώρους όπου οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές (η λογική και η παράνοια, η ελπίδα και η απελπισία) καταφέρνει πάντα να βγαίνει αληθινό στον λόγο του και πολύ περισσότερο στις συνθέσεις του. Μιλά για τον πόνο: απλά, εμπειρικά, ρεαλιστικά. Για όσα βυθίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, αλλά και για όσα την εξυψώνουν. Για την σταδιακή απώλεια της λογικής, για την σταδιακή κατάκτηση της ισορροπίας: “Η ελπίδα μιας ελπίδας που είχα ταξιδεύει στο κενό / και το νήμα που ακολουθείς έχει κοπεί από καιρό”.

Ο δίσκος σε στιγμές βγαίνει σκληρός και ακατέργαστος όσο η εποχή που διανύουμε (‘Είμαι αυτός’, ‘Τσεκούρι’), άλλες φορές τονίζει την σκληρή υπαρξιακή πραγματικότητα του ανθρώπου (‘Αγρίμι’, ‘Άσπρες φορεσιές’), και άλλοτε βυθίζεται στις γλυκόπικρες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας (στο συγκλονιστικό ‘Νήμα’), διχως να σταμάταει να κριτικάρει την ελληνική μαύρη ψυχή σε περιόδους κοινωνικών διαταραχών, τραγωδιών και παραλογισμών (‘Κουστουμάκι’).

Σε μια Αθήνα που δυσφορεί από παραμυθάδες και κάλπηδες, στην διαδρομή Εθνική Άμυνα - Σύνταγμα, ίσως είναι προτιμότερο να ακολουθούμε αυτόν που κολλάει από πίσω μας στο μετρό και την ωμή, δυνατή αλήθεια του.

Album picks: ‘Είμαι αυτός’, ‘Νήμα’

Blaudzun - Seadrift soundmachine

Release date: 12/02/10

Label: V2

Similar artists: Tom McRae

Links: Official site, MySpace, last.fm

Σε μια τραγικά κακή χρονική περίοδο για τη μουσική σοδειά, όμοια της οποίας ειλικρινά δυσκολεύομαι πολύ να βρω, δίσκοι σαν το δεύτερο έργο του Blaudzun μπορεί να μην αντιστρέφουν την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά σίγουρα μας ανακουφίζουν.

Το “Seadrift soundmachine” ναι μεν δεν είναι ένας σπουδαίος δίσκος, με την ολοκληρωτική σημασία του επιθέτου, αλλά με τον οικείο ήχο του σου δίνει την εντύπωση πως έχει γραφτεί από εσένα τον ίδιο για κάτι εντελώς προσωπικό και τούτο είναι το πιο chic κλισέ που μπορώ να προσάψω στη συγκεκριμένη ντουζίνα τραγουδιών.

Ζεστός και συναισθηματικός ο δανός μουσικός μου θυμίζει τις ώριμες στιγμές του Josh Rouse, μου φέρνει στο νου τις έξυπνες μελωδίες που σκάρωνε κατά το παρελθόν ο Ed Harcourt, ενώ ο εθισμός μου σε διαμάντια σαν το ‘The choking game’, ‘Quiet German girls’ είναι πέρα για πέρα δεδομένος.

Album picks: ‘The choking game’

Matt Elliott - Failed songs

Release date: December '09

Label: Ici D'Ailleurs

Similar artists: -

Links: Official site, MySpace, last.fm

Σε μία υποτιθέμενη λίστα με τους πλέον υποτιμημένους μουσικούς της τελευταίας δεκαετίας, ο Matt Elliott θα κατείχε τη, για μένα σίγουρα τιμητική, πρώτη θέση. Αντιστρέφοντας πλήρως την προηγούμενη πρόταση, σε έναν εντελώς ιδεατό κόσμο ο Matt Elliott θα θεωρείτο από τις δυο-τρεις σημαντικότερες μουσικές φιγούρες των πρόσφατα ολοκληρωμένων zeroes.

Τα εφτά αποσπάσματα που κόπηκαν από την τριλογία των Songs (“Drinking songs” '05 / “Failing songs” '06 / “Howling songs” '08) για πολλούς θα μπορούσαν ως σύνολο να αποτελέσουν μία "αχρείαστη" κυκλοφορία, αλλά αυτοί ποτέ δεν άκουσαν πάνω από μία φορά το “Ghosts” ή το "You guys kill me” (αμφιβάλω ακόμα και για τη μία), ποτέ δεν πέρασαν πέντε-έξι συνεχόμενες νύχτες παρέα με το ανατριχιαστικό “The mess we made” και ποτέ δεν πρόκειται να πάρουν παραμάσκαλα το LP του τελευταίου Songs από το δισκάδικο προς το pick up τους.

Τα "αποτυχημένα" τραγούδια του Matt Elliott θα μπορούσαν να ήταν κάτι σαν δεύτερες πλευρές αν υπήρχαν στη δισκογραφική του διαδρομή εφτάιντσα, τώρα είναι κάτι σαν ένα ολοκληρωμένο album που δεν ηχογραφήθηκε σε μία συγκροτημένη χρονική περίοδο, σαν ένα album που ξεχάστηκε στα συρτάρια και ανά διαστήματα έβγαινε στην επεξεργαστική επιφάνεια.

Ένας μοναχικός καλλιτέχνης με αστείρευτες μουσικές ιδέες, ακούστε για παράδειγμα πως μεταμορφώνεται μια μαύρη σε διάθεση σύνθεση σαν το ‘South Canadian sea’ από το δεύτερο λεπτό και πέρα, ή πόσο ηλεκτρισμένα απόμακρο ακούγεται το δεκάλεπτο ‘Lament’, που αν βρισκόταν μεσούσης της Third Eye Foundation εποχής θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα δαιδαλώδες αριστούργημα, με τις όποιες ηλεκτρονικές προσθήκες.

Ο Elliott είναι μεγάλος μουσικός, αναμφισβήτητα και μην γελιόμαστε, πλέον τέτοιου επιπέδου μουσικοί σπανίζουν, είτε γιατί ορισμένοι δεν έχουν την απαιτούμενη διάρκεια και προσήλωση σε αυτό που κάνουν, είτε γιατί το να είσαι αντιστάρ στην εποχή των wannabe σταρς δεν είναι και τόσο cool, είτε είτε...

Album picks: ‘Lament’

Eluvium - Similes

Release date: 23/02/10

Label: Temporary Residence

Similar artists: Stars Of The Lid, Loscil

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘The motion makes me last’

Ο μαγικός αυλός του Matthew Cooper, ενός μουσικού nerd από το Portland, διατηρεί για πέμπτο album την ιδιαιτερότητά του, με το να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από καθετί φανταχτερό και πομπώδες, διατηρώντας έτσι τη minimal και ατμοσφαιρική του διάθεση. Ο ήχος στον οποίο το όνομα Eluvium προβάλει ως κυριότερος εκφραστής είναι μια πειραματική και περιπετειώδης ambient εκδοχή ενός μυστηριακού και νεφελώδους post rock του μέλλοντος ή ενός διαφορετικού γαλαξία με διασκορπισμένα κρυστάλλινα πρίσματα.

Στο “Similes” επιστρατεύονται για πρώτη φορά φωνητικά και percussion, ακούγοντας το για παράδειγμα μετά από τα εφτά αποσπάσματα του “An accidental memory in the case of death" μπορεί μεν να καταλάβεις ότι προήλθε από το ίδιο μυαλό αλλά σίγουρα θα αντιληφθείς μία αρκετών μοιρών απόκλιση. Σε όλη τη διάρκειά του δίσκοι σαν το “Further” των Flying Saucer Attack ή τα πρώιμα έργα των Piano Magic φαντάζουν σαν ιδανικοί πρόγονοι, εναλλακτικά οι Sigur Ros των τελευταίων χρόνων θα μπορούσαν να αποδειχθούν τέλειοι συνοδοιπόροι.

Τα ορχηστρικά μέρη-ηχητικοί λαβύρινθοι δεν απουσιάζουν, αλλά εκείνα που ουσιαστικά κλέβουν την παράσταση είναι τα μέρη με τα φωνητικά (‘The motion makes me last’, ‘Making up minds’), πράγμα παράδοξο μεν, σαφώς θετικό και εξόχως ενθαρρυντικό. Εξάλλου η εν λόγω προσθήκη πέρα από την πρώτη έκπληξη, αφήνει όλους όσους γνώρισαν τη μουσική του Cooper στα τέσσερα πρώτα albums με ένα αίσθημα απόλυτης ικανοποίησης. Σταράτα όμως, το “Similes” δεν απευθύνεται στους υπόλοιπους, που ουδεμία επαφή είχαν στο παρελθόν με τον ήχο των (του) Eluvium.

Album picks: ‘The motion makes me last’