High Fidelity (#15)

1. James Blake - "Wilheams scream"

Στο repeat αυτές τις μέρες το αναμενόμενο άλμπουμ ενός ιδιαίτερου μουσικού που συζητήθηκε πολύ τους τελευταίους μήνες και θα λατρευτεί τη νέα χρονιά από πολλούς... Μια μπαλάντα από το μέλλον, αρκετές δεκαετίες μπροστά, σε ένα πρωινό όπου ο ήλιος δε θ' ανατέλλει και όλοι θα πιστεύουν πως ήρθε το τέλος του κόσμου. Ένα μεγάλο πλήθος πάνω σε ένα πλανήτη, πανικοβλημένο, ξεσηκωμένο και διαρκώς αναρωτώμενο για το πως και με ποιους θα ζήσει εκείνη τη μέρα... Μέχρι την στιγμή που ένα ψευδές σήμα συναγερμού θα εκπέμψει και ο ήλιος θα φωτίσει τον ουρανό ξανά με μερικές ώρες καθυστέρηση.

2. John Grant - "Where dreams go to die"

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που ενοχλούν τις αισθήσεις σου όπως τα φώτα στους έρημους δρόμους το βράδυ. Η αυτού υψηλότης John Grant μπορεί να μην προσέφερε ένα άλμπουμ ισάξιο με τις παρελθόντες δουλειές του στους Czars, όμως η συνάντηση με τους αγαπημένους Midlake βρήκε το απόγειο της σε αυτό το κομμάτι. Σαν το soundtrack του ερωτισμού: σκληρό, απόμακρο, φαντασιωτικό, παράλογο και ασυγκράτητο.

3. Sharon Van Etten - "Don't do it"

Η ιδανική συνέχεια στο "Where dreams go to die" βρέθηκε στην Sharon Van Etten του "Don't do it". Mελωδίες που ακούγονται ιδανικά μέσα από ένα αυτοκίνητο, πάνω σε θολωμένα τζάμια, που πιστεύεις ότι αντηχεί μέσα σε όλα τα αυτοκίνητα που περνάνε δίπλα και μπροστά σου στις λεωφόρους, παντού σε όλες τις πόλεις του κόσμου: φρενάρουν, ανάβουν, επιταχύνουν, επιβραδύνουν και σβήνουν, όπως όλα τα αυτοκίνητα, όλοι οι άνθρωποι.

4. Lo Fidelity Allstars - "Nightime story"

Η πιο γλυκόπικρη καληνύχτα, που έκλεινε πριν κάποια χρόνια ένα σπουδαίο δίσκο, το υπέροχα τιτλοφορημένο (και υπέροχο γενικώς) "How to operate with a blown mind".. Η σκοτεινή αφήγηση, τα γυναικεία φωνητικά, η μουσική που τρεμοπαίζει στο βάθος έτοιμη να σωπάσει για πάντα και οι στίχοι του τέλους... Πάντα θα χρωστάω σ' έναν φίλο αυτό το τραγούδι ˙τη μουσική που σου κλείνει τα μάτια σε μια ιδανική στιγμή και σε αφήνει εκεί.

5. Hlynur Gudjonsson - "..the hunting..."

Ο Hlynur Gudjonsson έχει καταγωγή από εκείνο το γνώριμο μέρος στους απανταχού μουσικόφιλους, εκείνη τη χώρα-νησί κοντά στο τέρμα του βόρειου ημισφαιρίου όπου οι μουσικές παίζουν σε άλλα επίπεδα, σε άλλα μεγέθη, πλάτη και εμβαδά. Αφήνοντας πίσω την γενέτειρα του, το Reykjavík, μετακόμισε στην Γερμανία όπου συνάντησε την Haruko δημιουργώντας τους Gudjonssons αλλά το διέλυσαν προτού καν ηχογραφήσουν το ντεμπούτο τους. Τους ακούμε όμως μαζί σε αυτό το τραγούδι... Όλη η ζεστασιά μιας σιωπής, όλο το ρίγος ενός βλέμματος, όλο το πάθος της αναζήτησης σε δύο φωνές. "And the hunting never ends".

+1 για το Christmas spirit:
Tom Waits - "Christmas card from a hooker in Minneapolis"