Moondog

Όταν η μουσική ξεπερνάει την εποχή της και όταν μια τυφλή ανθρώπινη φιγούρα στέκεται στην γωνία 54ης Οδού και 6ης Λεωφόρου στο Μανχάταν - γνωστή και ως γωνία Moondog - συνθέτοντας θλιμμένα και απαστράπτοντα μικρά διαμάντια, τότε ο κόσμος ξεχειλίζει από αλήθεια, σεβασμό και ταυτότητα.. Το να γραφούμε ατέλειωτες γραμμές για την ζωή και το έργο του πρωτοπόρου του μινιμαλισμού και της avant-garde Louis T. Hardin, μοιάζει περιττό από τη στιγμή που οι βιογραφικές πληροφορίες είναι διάσπαρτες παντού στο διαδίκτυο...

Αυτό που ίσως μετράει είναι η ικανότητα να διακρίνεις την ουσία απ’ την επιφάνεια ώστε να συνειδητοποιείς ότι πίσω από τις αστείρευτες επιβραβεύσεις της μουσικής βιομηχανίας, πίσω από τον όγκο της ιστορίας που θαμπώνει και παραμορφώνει, πέρα από τα ονόματα-κλισέ που επαναλαμβάνονται ανά καιρούς, πού και πού κρύβονται ήρεμες δυνάμεις και σιωπηλές προσωπικότητες όπως αυτή του Moondog.

Με την ψυχή ενός επαναπροσδιοριζόμενου Βίκινγκ, ο Moondog έπαιζε αυτοσχέδια ντραμς και πλήκτρα στο δρόμο, χάριζε γενναιόδωρα τις κόπιες της γλυκιάς jazz του, απήγγειλε την beat ποίηση του στους περαστικούς, ντυνόταν με αυτοσχέδια ρούχα (με κύρια χαρακτηριστικά ένα κράνος με κέρατα και ένα ραβδί), υιοθέτησε το ψευδώνυμό του προς τιμή “ενός σκύλου που αλυχτούσε στο φεγγάρι περισσότερο από κάθε άλλο σκύλο που είχε ακούσει”, μα πάνω από όλα ήταν γνώστης του μέτρου ανάμεσα στην σιωπή και την έκφραση. Ίσως γι’ αυτό οι συνθέσεις του ήταν τόσο μικρές σε διάρκεια, τόσο προσεκτικά μετρημένες... Βλέπετε, ο Moondog ήταν ένας μουσικός του δρόμου που επέλεγε να κάνει άψογα του κεφαλιού του κερδίζοντας παράλληλα την εκτίμηση όλων. Και με ορισμένα κομμάτια όπως τα παρακάτω ήξερε να φτιάχνει έναν κόσμο γύρω σου να τρεμοπαίζει…