High Fidelity (#13)

1) Pantha du Prince - ‘Stick to my side’

Με την συμμετοχή του Noah Lennox των Animal Collective, o Hendrik Weber επιχειρεί να συνθέσει ένα πολυδαίδαλο κομμάτι βάζοντας όλο και ψηλότερα τον προσωπικό του πήχη αλλά και τις δικές μας φιλοδοξίες.

Σκεφτείτε ένα σχεδιάγραμμα τυπωμένο με ευθύγραμμη κλιμάκωση που δεν σου επιτρέπει να ανατρέξεις στο τάδε ή το δείνα σημείο, ή σαν μια ατέλειωτη διαδρομή με το S-Bahn γύρω από ένα ομιχλώδες Βερολίνο. Όσο όμως θυμάμαι την λιγοστή παρουσία ανθρώπων στην περσινή του συναυλία στην Αθήνα, πείθομαι ότι αυτή η –έστω φανταστική- διαδρομή αφορά τους πολύ λίγους...

2. Forest Swords – ‘Miarches’

Βιομηχανικό, πειραματικό, ατμοσφαιρικό, όλα αυτά ταυτόχρονα ή κατά σειρά είναι το ‘Miarches’ (και είναι το ίδιο εξαιρετικό όπως και οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής). Ίσως είναι αυτές οι μικρές παρεκτροπές από την ευθεία, αυτές οι ρωγμές στο είδωλο της αρτιότητας, που κάνουν αυτό το τραγούδι τόσο αναπάντεχα γοητευτικό. Οι μελωδικές γραμμές ξεχωρίζουν στην αρχή, έπειτα αχνοφαίνονται αλλά οι Forest Swords μοιάζουν να ζουν μέσα από τα περίπλοκης ρυθμικότητας παιχνίδια που σκαρώνουν.. το ίδιο κι εμείς.

3. You Can’t Win, Charlie Brown – ‘Melodica’

Αργά ένα βράδυ, μέσα από τα recommendations του last.fm - το μόνο δίκτυο που πραγματικά αξίζει να έχει κάποιος - εμφανίστηκε από το πουθενά το ‘Melodica’, από το πιο ευφάνταστο όνομα καλλιτέχνη που έχουμε πετύχει εδώ και καιρό… Γλυκόπικρο, μελαγχολικό και υπέροχο όσο και τα κόμικς του Charles Schulz.

4. Pornopop – ‘My bed = my gravity’

Μια από τις πλέον άγνωστες μπάντες της Ισλανδίας και άλλη μια εμμονή της Λιλιπούπολης από την εν λόγω χώρα… Εν αναμονή του τρίτου τους δίσκου, ακούμε τούτο το σκοτεινό απόσπασμα που στο τέλος αφήνει μια αίσθηση ανάτασης, χαρίζοντας μια διάχυτη μελαγχολία που επιβάλλει χαμηλωμένα βλέμματα να παραδίδονται στα ανεξερεύνητα τοπία του γκρίζου- και να παραμένουν εκεί.

5. Patrick Phelan – ‘Through the bedroom wall’

Με πολύ λίγα λόγια: Patrick Phelan, μια μουσική αδυναμία πολλών ετών, τρία άλμπουμ εκ των οποίων τα δύο συγκλονιστικά (“Parlor” και “Cost”, το ένα καλύτερο από το άλλο), εικοσιένα κομμάτια που συνθέτουν ένα μυστικό παζλ ενός χαρισματικού τραγουδοποιού. Για όλα εκείνα τα βράδια που στα ηχεία ακουγόταν, ακούγεται και θα εξακολουθεί να ακούγεται αυτό το τραγούδι. Ξανά και ξανά..

Lay your hands on my face/ just to know how it would feel/ I’ll watch the time/ I’ve kept you up too late/ let the lamp light fall away/ and put on that dress...