Οι Walkmen ανήκουν στις αδυναμίες της Λιλιπούπολης (όπως είχε φανεί κι εδώ), ενώ πρόπερσι τους ερωτευτήκαμε ξανά με το εθιστικό “You & me”… Στο ‘Stranded’, το δεύτερο δείγμα του επερχομένου ‘Lisbon’, χαμηλώνουν ταχύτητες, ξεφεύγοντας από την ενεργητική τους φύση και αποκαλύπτουν μια πτυχή που μέχρι τώρα ήταν καλυμμένη από το ασυμβίβαστο της μουσικής τους ταυτότητας. Φαίνεται λοιπόν πως ήρθε η στιγμή να μπουν τα πνευστά σε πρωταγωνιστικό ρόλο, αποκαλύπτοντας κι άλλο την αίσθηση ότι κάτι καινούριο πρόκειται να συμβεί εδώ, και γιατί όχι, ίσως να εγκαινιαστεί η δική τους εποχή της ευδαιμονίας.
Γιατί μερικές φορές χωρίς να το ορίζεις, εκεί που κολυμπάς σταθερά και ήρεμα στην επιφάνεια, θα εμφανιστεί ένα υπόγειο ρεύμα γνωστό και ως ‘Devil’s water’ για να σε τραβήξει κάτω στον πυθμένα.. Εσύ θα προσπαθείς να ανέβεις για να πάρεις ανάσες αλλά και πάλι θα ξαναβυθίζεσαι, ενώ ταυτόχρονα οι θαλάσσιες σειρήνες θα σου τραγουδούν πανηγυρικά ότι ναι, εδώ σε παρασέρνει κάτι το ξέφρενα διαβολεμένο.
Αυτό εδώ είναι από τα τραγούδια που θα παίξει στο αγαπημένο σου bar πολύ αργά τη νύχτα, όταν θα έχεις ήδη πληρώσει και θα ετοιμάζεσαι να φύγεις.. Αυτό εδώ είναι από τα τραγούδια που θα σε βάλουν να επιστρέψεις στην αρχική σου θέση ώστε να σε μεθύσει κι άλλο.
“..My room versus your room/ my hands versus your hands/ my dreams versus your dreams/ my clothes versus your clothes/ my memories versus your memories/ my mouth versus your mouth/ my north versus your south/.. my songs versus your songs/ my time before sleep versus your time before sleep/ my drunk versus your drunk/ my hurt versus your hurt/ my dirty tricks versus your dirty tricks/ my truth versus your truth/ my world versus your world..”
Κάποια πράγματα έρχονται για να φύγουν. Έτσι απλά.. Σε ένα μεγάλο βράδυ το ‘Talk show host’ μπήκε ταυτόχρονα σε ηχεία, μυαλό, σώμα και ψυχή.. Πόσες φορές χωράει ένα τραγούδι τις νυχτερινές ώρες; Πόση έλξη χωράει σε ένα τραγούδι; Πόσος εξωτερικός θόρυβος είναι δυνατόν να απομονωθεί με αυτή τη ξελογιαστική μουσική στα αυτιά σου καθώς διασχίζεις πολύβουους δρόμους, καθώς παρατηρείς μέσα από πορτοκαλί βαγόνια, καθώς συνειδητοποιείς ξαφνικά πως αυτό το τραγούδι που καλύπτει τα πάντα γύρω σου δεν μπορεί με τίποτα να απομονώσει τον θόρυβο στην ψυχή σου;.. Εδώ ο Thom Yorke αναπνέει για να βγάλει από μέσα του το “You want me?/ fucking come on and break the door down/ I’m ready”, δύναμη και παραφορά την ίδια στιγμή, μέσα από μία και μόνο φράση. Έτσι, συνεχίζεις να διασχίζεις κάθετα τις οριζόντιες ευθείες της πόλης · διαθέτοντας όλη την συναισθηματική ένταση που λείπει από τους γύρω σου. Συνεχίζεις να προχωράς μέσα από τις επίπεδες πολιτείες που αναβοσβήνουν και προσπερνάς αδιάφορα τις γρήγορες εικόνες των περαστικών. Με το ‘Talk show host’ στα ακουστικά και μέσα σου έναν θόρυβο που μεγαλώνει και στο τέλος γίνεται απόηχος.
Η στιγμή που τα πνευστά θα πρωταγωνιστούν σε δίσκο των The Walkmen (όπως συνέβη με το όργανο στο 'Everyone who pretended to like me is gone') δεν είχε φτάσει ακόμα. Άλλωστε όπως έχει δηλώσει ο Hamilton Leithauser "early on, we had a whole batch of songs based on this New Orleans-style horn playing that Paul was working on. The track ‘Stranded’ is the only one that actually ended up making the album though. I think it was maybe the second song we wrote for Lisbon, so it sort of exemplifies our sound from two years ago". Μέχρι στιγμής με έχουν ενθουσιάσει σε κάθε κυκλοφορία τους (τo "Pussy Cats" εξαιρείται), οπότε δεν αμφιβάλλω ότι και το 'Lisbon' θα πρόκειται περί αριστουργήματος. Τα πρώτα πέντε δείγματα το επιβεβαιώνουν. Αν συνυπολογίσω σε αυτά και όλα όσα έχουν παρουσιάζει στις ζωντανές εμφανίσεις τους τότε είναι δεδομένη η επιτυχία.
ReplyDeleteFantastika kai ta pente an kai entelws diaforetika se yfos to ena me to allo den pauoun na einai oraies mousikes, eidika oi Black Keys!
ReplyDelete-pierrot82