Το “Exit” δεν έπεισε σίγουρα, το ‘Yes I do’ από την άλλη μίλησε στο συναίσθημα, με το μπουζούκι, την εξαιρετική ερμηνεία και το ρυθμό να κάνουν το συγκεκριμένο τραγούδι ένα γυαλιστερό διαμάντι για την ελληνική δισκογραφία, με φανφάρες ή όχι η Monika είναι από τα λίγα ονόματα που θα μπορούσε να βγάλει ένα τέτοιο κομψοτέχνημα. Ότι πιο Χατζιδακικό από το θάνατο του Μάνου και μετά…
Με έναν Rufus Wainwright να βγάζει την μία μετριότητα μετά την άλλη, ο Konstantin Gropper δείχνει ο μόνος τραγουδοποιός που μπορεί να κινείται τόσο κοντά στο επίπεδο ενός “Want one” ή ενός “Want two”. Το ‘We are ghosts’ είναι ουσιαστικό και σοβαρό, ζεστό και μελωδικό, ό,τι πρέπει για τους οπαδούς των Polyphonic Spree ή των Super Furry Animals.
Στην επιστροφή του μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια ο 61χρονος Gil Scott-Heron περπατάει σε μονοπάτια που ξέρει να προσανατολίζεται ακόμα και με κλειστά μάτια. Στο δεύτερο τραγούδι του “I’m new here” μας παρουσιάζει την ιδανική σύνθεση η οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει το ‘The revolution will not be televised’ σε ένα air play αφιέρωμα για την αφεντιά του.
Στο ‘Tiger girl’ οι εγγλέζοι από το Sheffield ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό, 10 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα που θα ζήλευαν οι M83 ή οι αρχιερείς τέτοιων ήχων Fuck Buttons. Ένας ηχητικός ανεμοστρόβιλος, μανιασμένος και πολύπλοκος στα χνάρια μιας ενδιαφέρουσας μίξης Mogwai με Holy Fuck και ολίγη από Black Dice. Πολλά repeat και δεκάδες εγκεφαλικά κύτταρα σε δράση!
Το φάντασμα του Curtis, οι Joy Division, το Κρεμλίνο και 2 μπουκάλια vodka. Οι Motorama μας απασχόλησαν αρκετά το 1ο εξάμηνο του 2010, μια γιατί το ντεμπούτο τους ήταν αρκετά καλό, μια γιατί το προσέφεραν ευγενικά, εντελώς δωρεάν, από την επίσημη ιστοσελίδα τους και γενικά γιατί αυτό το συνονθύλευμα από Smiths, Field Mice και Interpol μας έκανε το απαραίτητο κλικ ώστε να ασχοληθούμε μαζί τους!
Λες και ξεπήδησε από το “Funeral”, λες και είναι το νόθο αδελφάκι (sic) του ‘No cars go’, το ‘SDP’ έρχεται κατευθείαν από τη Δανία και το Odense και είναι το απόλυτο indie anthem του '10. Από τους Kissaway Trail περιμέναμε τα καλύτερα, το ντεμπούτο ήταν απλά θαυμάσιο (δείτε εδώ) και τούτο το 1ο single από “Sleep mountain” είναι ικανό να κλέψει τα φώτα και από τα 16 αποσπάσματα του επικείμενου “The suburbs”.
Extra βιομηχανικό και σκοτεινό με βαρύ ρυθμό, το ‘Love rhombus’ έχει ρίζες στα συνθετικά 80s, καταβολές από το 70s και ενώ είναι κάτι το μη φρέσκο ή τουλάχιστον μη πρωτότυπο έχει την ικανότητα να σε μαγνητίζει με την ατμόσφαιρά του… Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι έρχεται από το Chicago και βγαίνει από την άκρως σημαντική Thrill Jockey!
Οι μεγάλοι Σουηδοί της Labrador συνεχίζουν να σκορπούν ασύστολα, δεξιά και αριστερά, pop θαυματουργήματα, στην τρίτη τους δουλειά είναι εξίσου εντυπωσιακοί όπως και στα “Lesser matters”, “Pet grief”. Σίγουρα μιλώντας, είναι από τις μεγαλύτερες εν ζωή μπάντες, το ‘Never follow suit’ τους μπορεί να παίζει για μια νύχτα ξανά και ξανά.
Όταν μία μπάντα ηχογραφεί στον πέμπτο της δίσκο ένα τραγούδι σαν το δυναμίτη ‘Bloodbuzz Ohio’ δεν μπορείς να πεις και πάρα πολλά. Σπουδαίο και μεθυστικό, εκεί που οι κιθάρες παίρνουν τα πάνω τους σε κατεδαφίζει, θα μπορούσε να ήταν το δικό τους ‘The rat’ αν γινόταν μία-δυο σκάλες πιο επιθετικό, όπως και να έχει είναι αριστουργηματικό!
Δώδεκα χρόνια μετά το “Morning light” των Locust, ο ιθύνων νους τους, Mark van Hoen, υπογράφει αυτό το αψεγάδιαστο απόσπασμα από το ομώνυμο τρίτο του βήμα. Ελίτ electronica, χαμηλών δονήσεων αλλά υψηλής ποιότητας, κατασκευασμένο με τα ίδια υλικά όπως και το ‘Summer rain’, τότε στα πολύ καλά του!
η δίκια μου θα χε και caribou-jamelia και midlake -acts of man και για καθαρα προσωπικους λόγους
ReplyDeleteo chlidren-Dead Disco Dancer
το καλό με τις λίστες είναι ότι σηκώνουν πολύ κουβέντα !!!
Το 'Jamelia' δεν μπήκε οριακά, όπως και το 'Winter dies', το οποίο ήταν μάλιστα στην προεπιλογή των δέκα τραγουδιών.
ReplyDeleteΤο έφαγε ο van Hoen, :)